Fosforescencja. O rzeczach, które podtrzymują nas na duchu w mrocznych chwilach życia

Współczesny świat, pędzący w stronę nieustannego sukcesu i powierzchownej szczęśliwości, rzadko zostawia miejsce na mrok. Kiedy jednak życie uderza w nas z pełną siłą – czy to poprzez chorobę, żałobę, czy wypalenie – szukamy ratunku w rzeczach fundamentalnych. Julia Baird w swojej książce Fosforescencja. O rzeczach, które podtrzymują nas na duchu w mrocznych chwilach życia nie oferuje tanich poradników ani coachingowych sloganów. Zamiast tego, proponuje czytelnikowi intymną i naukowo podbudowaną podróż ku odnalezieniu wewnętrznego światła. Moja ocena 7/10 odzwierciedla uznanie dla tej mądrej, choć momentami nieco zbyt dygresyjnej lektury.

Tytułowa „fosforescencja” to metafora zdolności niektórych organizmów do świecenia w ciemnościach. Baird, która sama zmagała się z ciężką chorobą nowotworową, zadaje pytanie: jak my, ludzie, możemy wykrzesać z siebie podobny blask, gdy słońce nad naszym życiem zachodzi? Odpowiedzi szuka w naturze, nauce i relacjach międzyludzkich. Jednym z najbardziej poruszających wątków jest opis jej pasji do pływania w lodowatym oceanie. Autorka przekonująco dowodzi, że kontakt z przyrodą, poczucie zachwytu nad światem oraz świadome pielęgnowanie ciszy są kluczami do zachowania zdrowia psychicznego.

Książka jest hybrydą pamiętnika, eseju popularnonaukowego i filozoficznych rozważań. Baird pisze z ogromną empatią, unikając tonu mentorki. Jej styl jest elegancki, niemal poetycki, co sprawia, że lektura staje się kojącym doświadczeniem. Autorka podpiera swoje tezy badaniami z zakresu psychologii pozytywnej i biologii, co nadaje całości solidny fundament.

Jeśli chodzi o minusy, momentami Fosforescencja traci tempo. Niektóre rozdziały wydają się zbyt luźno powiązane z głównym tematem, a nadmiar cytatów z innych autorów sprawia, że głos samej Baird nieco niknie w gąszczu cudzych myśli. Mimo to, jest to pozycja niezwykle wartościowa w czasach zbiorowego lęku.

Podsumowując, Julia Baird stworzyła literacką apteczkę pierwszej pomocy emocjonalnej. To książka, która nie obiecuje, że mrok zniknie, ale uczy, jak w nim przetrwać, zachowując godność i wewnętrzny spokój. To lektura idealna na jesienne wieczory, przypominająca, że nawet w najgłębszej nocy tli się światło, o które warto dbać. Solidna, rzetelna i pełna ciepła pozycja, która mimo pewnych kompozycyjnych niedociągnięć, zostawia czytelnika z poczuciem nadziei.

Współczesny świat, pędzący w stronę nieustannego sukcesu i powierzchownej szczęśliwości, rzadko zostawia miejsce na mrok. Kiedy jednak życie uderza w nas z pełną siłą – czy to poprzez chorobę, żałobę, czy wypalenie – szukamy ratunku w rzeczach fundamentalnych. Julia Baird w swojej książce Fosforescencja. O rzeczach, które podtrzymują nas na duchu w mrocznych chwilach życia...

Sięgnęłam po tą pozycję zauroczona tytułem, okładką i opisem książki.
Na samym początku czytania książka była dla mnie odkryciem - potrafiłam z niej wyciągnąć wiele dobrych wniosków, historie były ciekawe, podobało mi się przytaczanie niektórych cytatów czy osobowości.
Niestety, im dalej w las, tym było gorzej... Gdzieś w cień schowała się historia autorki, a prym zaczęły wieść ciągłe przytaczanie historii i słów innych osób. Zbyt wiele przypisów sprawiało, że zaczęłam się męczyć tą lekturą. Miałam wrażenie, że po jakimś czasie autorka nie miała już więcej swoich własnych opowieści, dlatego non stop przytaczała innych. Książka po połowie stała się nudna i ciężko było mi doczytać do końca.

Sięgnęłam po tą pozycję zauroczona tytułem, okładką i opisem książki.
Na samym początku czytania książka była dla mnie odkryciem - potrafiłam z niej wyciągnąć wiele dobrych wniosków, historie były ciekawe, podobało mi się przytaczanie niektórych cytatów czy osobowości.
Niestety, im dalej w las, tym było gorzej... Gdzieś w cień schowała się historia autorki, a prym zaczęły...

Dość ciekawe, luźno ze sobą powiązane eseje. Ale czytałam lepsze książki.

Dość ciekawe, luźno ze sobą powiązane eseje. Ale czytałam lepsze książki.

Są takie momenty w życiu, że cżłowiek potrzebuje słowa otuchy. Nie zawsze to słowo znajdziemy pośród osób, które nas otaczają i wcale nie chodzi o to, że brakuje wokół nas dobrych ludzi. Brakuje czasem słów, które do nas przemówią.

Ta książka jest pisana przez australijską dziennikarkę, która wiele w życiu przeszła. Począwszy od odmiennych poglądów społeczno-obyczajowo-religijnych i konfrontacji ich z prawdziwym życiem, poprzez specyficzne relacje rodzinne, rozwód, samotne macierzyństwo aż po ciężką chorobę.

To, co Julia Baird nam przekazuje nie zawsze będzie tym, z czym się zgadzamy, jeśli chodzi o tematy społeczno-obyczajowo-religijne, ale też dobrze, że pokazuje jak to jest w innych częściach świata. Rzecz jasna, każdy punkt widzenia jest subiektywny, obiektywizm (o ile istnieje),to średnia tych "subiektywizmów". Niemniej, jeśli chodzi o poszukiwanie światła i zachwytu oraz wewnętrznej siły, wiele mądrych słów tu pada. Ta książka ma w sobie głębię. Potrafi przemówić.

Naprawdę warto przeczytać. Gdy autorka opisuje jak często rano kąpie się w zimnym oceania i pływa wśród mątw, to aż chce się doświadczyć tego samego. Gdy pisze o bardo i czym ono jest bądź o ercji, to napawa optymizmem i natchnieniem. Dużo mądrych słów. Wartych rozważenia.

Ode mnie 10/10. Szczerze polecam.

Są takie momenty w życiu, że cżłowiek potrzebuje słowa otuchy. Nie zawsze to słowo znajdziemy pośród osób, które nas otaczają i wcale nie chodzi o to, że brakuje wokół nas dobrych ludzi. Brakuje czasem słów, które do nas przemówią.

Ta książka jest pisana przez australijską dziennikarkę, która wiele w życiu przeszła. Począwszy od odmiennych poglądów...

Nierówna. Przez niektóre rozdziały brnęłam z zachwytem. Przez niektóre przewijałam jedynie oczami, jak najszybciej do końca. Zostaję z koncepcją wewnętrznego światła.

Nierówna. Przez niektóre rozdziały brnęłam z zachwytem. Przez niektóre przewijałam jedynie oczami, jak najszybciej do końca. Zostaję z koncepcją wewnętrznego światła.

Przepiękna.
O odnajdywaniu spokoju, zachwycie okruchami codzienności, wierze, ciszy i zasłuchaniu...

Przepiękna.
O odnajdywaniu spokoju, zachwycie okruchami codzienności, wierze, ciszy i zasłuchaniu...

Dostałam tę książkę w prezencie i po opisie spodziewałam się czegoś innego. Tak naprawdę odniosłam wrażenie, że to pamiętnik autorki. Niektóre informacje mnie denerwowały, jak podejście, jakby każdy miał dostęp do kąpieli w oceanie. Poza tym zbyt feministyczne podejście jak dla mnie.
Plus za to, że pozwoliła mi książka od innej strony poznać życie w Australii i historia o operacjach autorki.

Dostałam tę książkę w prezencie i po opisie spodziewałam się czegoś innego. Tak naprawdę odniosłam wrażenie, że to pamiętnik autorki. Niektóre informacje mnie denerwowały, jak podejście, jakby każdy miał dostęp do kąpieli w oceanie. Poza tym zbyt feministyczne podejście jak dla mnie.
Plus za to, że pozwoliła mi książka od innej strony poznać życie w Australii i historia o...

Książka jest przepełniona egzaltacją i sztampowością. O ile docenianie codziennych drobnostek jak ładna pogoda, kwiaty w ogrodzie czy głaskanie kota są potrzebne w życiu, tak tutaj książka odstręcza wręcz swoim pompatyzmem. Zjawiskom biologicznym lub astronomicznym autorka dopisuje jakieś paranormalne lub boskie konotacje i choć przytacza niekiedy naukowe wyjaśnienia, to jako całość jest nie do zaakceptowania. Coś jak nowa religia - medytacja, transcendencja, samozachwyt. Dużo lania wody, mało konkretów.

Myślałem że autorka skupi się bardziej na psychologicznym aspekcie lub na biologii i procesach chemicznych zachodzącej w mózgu. Zamiast tego mamy wynurzenia pokroju celebrytki która pojechała na obóz jogi organizowany przez korporację. Książka jest pseudofilozoficzna, płytka i po prostu niepoważna.

Niekiedy książka wchodzi też w niebezpieczne rejony, na przykład gdy autorka opisuje prozdrowotne właściwości zimnej wody i kąpieli w oceanie oraz przytacza historię kobiety która mogła dzięki temu odstawić leki. Albo gdy jej koleżanka kazała dziecku pomalować żarówkę w kolory Ziemi i spojrzeć na nią, aby "mogła cię oślepić!" (w zamyśle jak Ziemia oślepia astronautów na orbicie).

Książka jest naszpikowana cytatami sławnych ludzi oraz tekstami motywacyjnymi, ale nic za tym nie idzie. Jest tylko skakanie z tematu na temat bez żadnej konkluzji i opowiadanie anegdod z życia autorki (zapewne w części zmyślonych).

Autorka pisze o szacunku do Ziemi i ekologii, opisując dwie strony wcześniej jak za młodu latała po całym świecie na wycieczki i jak śmiała się z przyjaciółką chodząc po klubach na Manhattanie i kupując nowe markowe kozaczki. Hipokryzja i wynurzenia na poziomie kolorowych szmatławców.

Z tej książki wprost bije syndrom bogatej uprzywilejowanej białej kobiety, która myśli że jest pępkiem świata i że każdy miał na starcie takie możliwości jak ona. Pełno jest też tutaj virtue signallingu i wybijania się własną moralnością poprzez przedmiotowe używanie mniejszości i ich problemów, choć autorka prędzej należy do systemu który te nierówności i wyzysk wspiera.

Książka jest przepełniona egzaltacją i sztampowością. O ile docenianie codziennych drobnostek jak ładna pogoda, kwiaty w ogrodzie czy głaskanie kota są potrzebne w życiu, tak tutaj książka odstręcza wręcz swoim pompatyzmem. Zjawiskom biologicznym lub astronomicznym autorka dopisuje jakieś paranormalne lub boskie konotacje i choć przytacza niekiedy naukowe wyjaśnienia, to...

,,Napisałam tę książkę w nadziei, że może ona stać się balsamem dla znużonych, a także przypomnieniem mentalnych tratwach, jakie możemy budować, żeby utrzymać się na powierzchni, o skrawkach piękna, które powinny przynieść nam pociechę, o praktykach, które mogą podtrzymać nas na duchu, szczególnie w czasie smutku, choroby, bólu i mroku. Zdaję sobie jednak sprawę, że cisza, życzliwość, morze i prastare drzewa nie bardzo się nadają jako uniwersalne panacea na wszelkie cierpienia na ziemi". Autorka

,,Napisałam tę książkę w nadziei, że może ona stać się balsamem dla znużonych, a także przypomnieniem mentalnych tratwach, jakie możemy budować, żeby utrzymać się na powierzchni, o skrawkach piękna, które powinny przynieść nam pociechę, o praktykach, które mogą podtrzymać nas na duchu, szczególnie w czasie smutku, choroby, bólu i mroku. Zdaję sobie jednak sprawę, że cisza,...

Początek ciekawy, później coraz słabiej. Ostatnie rozdziały nie trafiły do mnie. Książka mnie nie zachwyciła.

Początek ciekawy, później coraz słabiej. Ostatnie rozdziały nie trafiły do mnie. Książka mnie nie zachwyciła.