Dwaj z galaktyki Gryfa, czyli kłopoty z ziemskim ruchem drogowym

(...) Nie będę szerzej pisał o polskich przygodach Storma, ani o początkach komiksu w Holandii, gdyż tego można się dowiedzieć z lektury tekstów pomieszczonych w bieżącym tomie. Oba eseje są bardzo ciekawe. Pierwszy - „Kroniki Świata na dnie” - szczególnie doceniam, brakuje przekrojowych tekstów o historii komiksowych publikacji w Polsce, szkoda tylko, że nie został podpisany. W omawianej publikacji znajdują się dwa pierwsze albumy. Oba w oprawie graficznej Brytyjczyka Dona Lawrance’a, ale ze scenariuszem dwóch różnych autorów, „Świat na dnie” napisał Philip Dunn, a „Ostatniego zwycięzcę” Martin Lodewijk, który z serialem był związany dłużej. Storm odgrywa w opowieści pierwszoplanową rolę, początkowo jest astronautą. Poznajemy go, gdy „wchodzi na pokład kosmicznej sondy, najnowocześniejszego statku w swojej klasie”. Wyrusza z misją na orbitę Jowisza, jego zadanie polega na zbadaniu szalejących wokół planety wiatrów. Na miejscu coś idzie nie tak i z jakiegoś powodu statek z dzielnym załogantem zostaje wessany przez oko cyklonu. Kontrola naziemna uznaje, że statek i pilot nie mieli żadnych szans na przetrwanie katastrofy, ale protagoniście w jakiś cudowny sposób udaje się wydostać na orbitę planety. Nie mogąc nawiązać połączenia z wieżą, decyduje się na powrót na Ziemię. Podróż trwa rok. Na miejscu okazuje się, że świat który zastał diametralnie różni się od tego, jaki opuszczał. Ziemia zmieniła się nie do poznania. Zniknęły oceany, w wielu miejscach powietrze jest skażone i nie nadaje się do oddychania. Nastąpił regres cywilizacji, a ludzkość stąpiła do epoki barbarzyństwa. W tej części bohater spotka Rudowłosą, która będzie mu towarzyszyła w dalszych przygodach. (...) W drugim albumie Storm i Rudowłosa zostają podstępnie uprowadzeni i zmuszeni siłą do pracy w objazdowym cyrku. Nasz bohater ma wystąpić na arenie gladiatorów, dlatego przez kilka tygodni jest szkolony w walce wręcz i z białą bronią. W ramach poniesienia konsekwencji za swoje zachowanie na stadionie, musi wciąć udział w wyprawie do Pałacu Śmierci, który okazuje się być kosmicznym statkiem najeżonym ogromną ilością zabójczych pułapek. Misja zostanie wypełniona, jeśli dotrze do Wielkiego Tronu, czyli kokpitu. Wszyscy śmiałkowie, którzy na przestrzeni poprzednich dziesięcioleci podjęli się tego zadania, zginęli. Jak pójdzie Stormowi? Czy wyjdzie zwycięsko z tej próby? Czy przy okazji ocali Rudowłosą? O tym będą mogli przekonać się ci, którzy sięgną po produkt wydawnictwa Incal. Największym atutem holenderskiej serii są rysunki Dona Lawrence'a, które, mimo że komiks zadebiutował w 1978 roku, nadal mogą budzić podziw. Technika brytyjskiego rysownika polegała na bezpośrednim nakładaniu kolorów na planszy bez specjalnie rozbudowanego szkicowania lub tuszowania. Efekt finalny sprawia, że mamy wrażenie jakby plansze były malowanymi obrazami. Wizualnie przypomina to trochę prace Grzegorza Rosińskiego. Świat wykreowany przez Lawrence'a jest spójny, z wielką swobodą wymyślał kosmiczne pojazdy, niesamowite stwory, barbarzyńskie stroje czy broń. W swoich przedstawieniach dbał o swoisty realizm, bez uciekania się w nieprecyzyjny rysunek.... - - - cały tekst do przeczytania tu: https://dybuk.wordpress.com/2015/11/29/storm-1-swiat-na-dnie-ostatni-zwyciezca/

Pierwsze wydanie „Peanuts” w polskiej wersji językowej oglądane dzisiaj wydaje się bardzo mało atrakcyjne. Czarno-białe ilustracje, atypowy układ obrazków, żółknący papier. Ale pamiętam wiosnę 84, kiedy przypadkiem zobaczyłem ten tomik za szybą kiosku na głównej ulicy w Kowarach. I od razu polubiłem te dziecięce postacie i ścieżki dialogowe w dymkach. Z pierwszego zeszytu pamiętam chyba najwięcej historyjek. Tę o latawcożernym drzewie, „morałach” jakie dzielnie musi wysłuchiwać piesek Snoopy, albo o opowieść o tym co przypominają nam kształty chmurek. Wtedy nie zdawałem sobie sprawy, jak gigantyczną karierę zrobiły na świecie rysunki autorstwa Pana Charlesa M. Schulza. I choć później Nasza Księgarnia wydała zbiorcze wydania „rocznikowe” przygód Fistaszków, to jednak to wydanie w ramach „Literatury na Świecie” darzę szczególnym sentymentem.

Historia filozofii idzie powoli z braku czasu, więc łyknąłem choć to wprowadzenie dla dzieci ;) Muszę powiedzieć, że jako coś, co ma zainteresować młodego człowieka a jednocześnie w przyswajalny sposób przekazać jak najwięcej informacji w temacie, to znakomite! Zresztą testowane z powodzeniem na jednej osóbce poniżej 10 roku życia.

Świetny komiks, historia sprawnie opowiedziana, dynamiczne sceny walk, straszni ludzie ze spiłowanymi zębami- tak w największym skrócie można określić ten komiks. Do tego doskonała okładka, naprawdę straszy. Idąc spać odwracam ją na drugą stronę. Gorąco polecam i dziękuję za uwagę!

Tak… dalej Andreas, tym razem delikatna odskocznia od zawiłego świata Koziorożca, mianowicie przygody prywatnego detektywa Raffingtona Eventa. Bardzo polubiłam tego dobrotliwie wyglądającego obserwatora, który już w Rorku wykazał się zamiłowaniem do tajemnic lekko wychodzących poza granice racjonalnego myślenia. Teraz dostajemy zbiór dziesięciu zamkniętych historii, przyjemnie niepokojących, z niesamowitym klimatem, tak charakterystycznym dla Andreasa. Mamy tu też rewelacyjne eksperymenty z kadrami. Było przepięknie i mega sympatycznie.

Komiksowych starych wyjadaczy raczej na kolana nie rzuci, a i treść pewnie wyparuje im z głowy zaraz po przeczytaniu, ale w gruncie rzeczy to naprawdę niezły komiks dla młodszego czytelnika i tylko w tej kategorii powinien być oceniany. Ja doceniam i polecam, jeśli chcecie wkręcić w komiksy młodszą siostrę lub brata. Lub babcię albo dziadka ;P. Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Pasjonująca lektura zaczynająca się od... reklamy prezerwatyw. Historia kręci się wokół przyjaźni dwóch postaci. Pierwsza tytułowa to pewnego rodzaju człowiek do zadań specjalnych, szpieg i osoba bardzo medialna. Nie dość , że reklamuje prezerwatywy, przecina wstęgi to wygrywa nawet wyścigi. Zrobi wszystko by zarobić milion dolarów co najmniej raz na 10 lat. Druga postać jest najbogatszym człowiekiem na ziemi. Jego korporacja zajmuje się kuracją odmładzająca, która przedłuża życie. By była skuteczna musi być powtarzana właśnie co dekadę. Wokół całego procesu roi się od tajemnic i konkurencji, która za wszelką cenę chce wykończyć cudotwórcę. Fajna szpiegowska intryga z lotami w kosmos, hologramami i futurystycznymi akcesoriami w tle. Do tego kapitalna oprawa, świetna kreska i kolory wszystko spinają w komiks idealny. Jest nawet polski akcent :)

Uwielbiam prace Szarloty Pawel. Pamiętam jakem pacholęciem będąc natrafiłem na jej komiksy o Kleksie. Zaczytywałem się w nich. Z Kubusiem spotkałem się przez przypadek - rodzice kupili mi pierwszy komiks który był reedycją (w takim dziwnym formacie) a potem drugą część znalazłem u kolegi. Bardzo mi się wtedy spodobały bo opisywały realia w których sam przecież żyłem jako dziecko. Jednak nigdzie nie można było znaleźć kolejnych części. To był czas transformacji systemowej więc Świat Młodych upadł, wydawnictwa się rozłaziły... potem tylko krótki przebłysk Numeru Uśmiechu i cisza nastąpiła o Szarlocie Pawel. Na szczęście (zapewne wiedzione sentymentem) powstały wydawnictwa które wydały albumy zbiorcze o przygodach Kleksa czy właśnie Kubusia. Tom jest fantastyczny. Jedyne co drażni to wydanie dwóch jego rodzajów - kolekcjonerski i zwykły. Życie i kapitalizm :)

Przyzwoity zeszyt w serii. Skupiony na jednej postaci i kilku epizodach z walk z komunistycznymi władzami w okresie już powojennym. Fabuła nastawiona na akcję, przedstawienie kilku epizodów, pewnego romantyzmu partyzantki żołnierzy wyklętych. Wszak mamy tu wydarzenia pokazujące jak prowadzenie walki opierało się wówczas na brawurze, pomysłowości, szybkości i nonszalancji. Oczywiście wszystko potraktowane jest dość oszczędnie, chciałoby się większego rozwinięcia, ale zeszyt nie nudzi, ciekawi, sprawdza się jako pewne przybliżenie głównej postaci. Graficznie znany, równy poziom serii. Zapamiętałem dość pozytywnie.

Komiks to taka współczesna historia pisana "ku pokrzepieniu serc". Trzy potyczki, które długofalowo nie mogły zmienić historii, wbrew geopolityce. Należy się jednak cieszyć, że i tacy ludzie byli i potrafili wyrazić opór choć na chwilę i wykrzyczeć głośne Nie Sowietom i ich pomagierom...

Wróblewski zafascynowany westernem postanowił zrobić własną kopię Lucky Luke'a. Z wiernym wierzchowcem o wdzięcznej nazwie Cyklon. Wrzucając go w wir niepohamowanych przygód. Trudno się dziwić, dlaczego jego legenda obrosła w kult. Dynamiczne plansze, żwawy dialog. Nieprzerwana rządza, aby sprawiać czytelnikowi radość z czytania. Wdzięczny humor, mężne zwroty akcji, lekkość i gatunkowa znajomość Dzikiego Zachodu. Prosta rozrywka, która zawsze znajdzie odbiorców. Bez filozoficznych dysput czy dialogów bez satysfakcji. Tempo oraz wyraźne sylwetki postaci sprawiają, że chce się wracać - choćby na chwilę.

Kolejny tom Sherlock Holmes Society przenosi nas na ulice Londynu opanowane przez zombie. Mimo miejscami nieco absurdalnych sytuacji, całość trzyma poziom i czytało mi się to dobrze. Nawet bardzo dobrze, gdy Sherlock uciekał przed żywymi trupami, zaś jego odwrót osłaniał elitarny oddział brytyjskich żołnierzy wyposażonych w nowoczesny, jak na ich czasy, sprzęt. Na okładce prezentuje się nawet coś na kształt zbroi wspomaganej, która żywo przypomina mi tą znaną z serii gier Fallout. A to tylko jeden ze smaczków, jakie tutaj można spotkać. Jeśli ktoś śledzi od początku serię autorstwa Sylvain Cordurie, która zaczęła się od spotkania Sherlocka z wampirami, to raczej potrafi się domyśleć, jak potoczy się fabuła prezentowanego tutaj tomu. Warto zaznaczyć, że we Francji wydano już tomy numer 5 i 6 z serii "Society", zatem historia jeszcze się nie skończyła, choć teoretycznie ten tom mógłby to sugerować. Ogólnie fabuła albumu czwartego skupia się na wojnie z nieumarłymi, finalizacji prac doktora Jekyla nad lekarstwem i rozstrzygnięciu konfliktu z tajemniczą organizacją zwaną Radą, która pragnie zniszczyć nie tylko Londyn, ale również całe Imperium. Ma to sens, ale miejscami Cordurie trochę przesadza. Szczególnie jeśli idzie o Radę. Z grupy naprawdę ciekawych elit tworzących zabójczą oraz sekretną lożę, zrobił finalnie... cóż... paczkę imbecyli z wielkim planem. Mieli tyle okazji, aby przeprowadzić cały proces lepiej, szczególnie, że nieraz wywiedli w pole słynnego detektywa, a finalnie dali ciała po całości. Z drugiej strony narracja prowadzona przez Sherlocka nadal potrafiła mnie wciągnąć w świat przedstawiony w komiksie. Co prawda dwa razy trochę go łajałem za opieszałość, ale koniec końców jego przemyślenia oraz finalna decyzja, jak rozprawić się z Radą wyszły miodnie. Akcji tutaj od groma, kolorystycznie całość jest skąpana w mroku, głównie dlatego, że wiele scen rozgrywa się w kanałach, metrze lub nocą, a to buduje klimat apokalipsy. Jestem zatem ciekaw, jak potoczą się dalsze losy słynnego detektywa, który z nadzieją patrzy w przyszłość. Może jeszcze mnie czymś zaskoczy, choć na obecnym etapie raczej na to nie liczę.

𝗡𝗔𝗝𝗪𝗜Ę𝗞𝗦𝗭𝗔 𝗪𝗔𝗟𝗞𝗔 𝗠𝗢𝗥𝗜𝗔𝗥𝗧𝗬'𝗘𝗚𝗢 𝗜 𝗦𝗛𝗘𝗥𝗟𝗢𝗞𝗔 𝗛𝗢𝗟𝗠𝗘𝗦𝗔 𝗪 𝗖𝗘𝗟𝗨 𝗭𝗕𝗔𝗪𝗜𝗘𝗡𝗜𝗔 𝗟𝗨𝗗𝗭𝗞𝗢Ś𝗖𝗜 ! Mała wyprawa na Antarktydę z dziwnym wydarzeniem, współpraca z telepatą przeciwko nieumarłemu arcywrogowi, necronomicon i osobliwy lord kanclerz królowej Wiktorii. Wszystkie składniki dobrego kryminału, z lekką domieszką Lovecrafta. Objętościowo za krótkie. Niezależnie od tego wszystkiego rysunki są świetne, zwłaszcza te w śnieżnym otoczeniu i rekompensują ten lekki niedosyt. Ciekawa odsłona. Dla mnie na 6.5 ⭐. POLECAM !

Twórcy nie spuszczają nogi z gazu! Akcja zasuwa jak na paliwie rakietowym, a przy tym jest to komiks tak staranny, tak klarownie opowiedziany, z tak barwnymi postaciami, że... zachwyca, nieustająco zachwyca. TRZEBA ZNAĆ! Pegasusie, wracaj! By wydać kolejne tomy przygód Iana Kaledine, a nam pozwolić je przeżywać!

KOVAL SWOJEGO LOSU „Funky Koval” – bezwzględny klasyk polskiego komiksu i jedna z najlepiej kultowych rodzimych serii. No i po części to rozumiem, po części w ogóle nie pojmuję – pierwszych kilkanaście, może kilkadziesiąt stron sprawia wrażenie nieco niewprawnych, zbyt szybko prowadzonych i bez mocniejszego wniknięcia w to, czego by się chciało, sporo też jest chaosu i archaizmów a od połowy poziom spada – ale wciąż to kawał niezłej oldschoolowej fantastyki, która, jak każda dobra fantastyka, elementy gatunkowe wykorzystuje, nie jako cel, a środek do przekazania bardziej ukrytych treści. No i jeszcze tu i tam puszcza oko do odbiorców, czy to obeznanych z popkulturą, czy doskonale świadomych autorów i ich otoczenia. Co prawda tu autorom nie udało się przekuć tego w coś naprawdę wielkiego i istotnego, a już na pewno nie głębokiego i ambitnego, ale doceniam, że chociaż trochę próbowali. Choć wielkim fanem Kovala nie będę. Funky Koval… Miało być inaczej, wyszło inaczej i nagle nasz bohater zostaje agentem „Universs” – prywatnej agencji detektywistycznej. A że w tych czasach kosmos został podbity, teren do działania jest wielki. Więc działa ten nasz kowal swojego losu, zapobiega różnym aferom, w tym politycznym i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/08/funky-koval-maciej-parowski-jacek-rodek.html