Chichraszek

Rita jest dziewczynką, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Świetnie się bawi ze swoim gadającym psem, nawet wtedy, gdy on nie ma ochoty na zabawę i cały dzień śpi. Wszystko to jest podane z takim fajnym humorem, który jest zrozumiały i rozśmiesza dzieci. Mi się bardzo podobało i przy najbliższej okazji poszukam więcej dzieł tych autorów.

Wspaniały zbiór wierszyków dla dzieci, ale i dorośli będą się świetnie bawić, czytając o przygodach różnych zwierzaków- o słoniu, który śni, że jest czajnikiem, o szympansie Szymonie, który nie lubi małpiego gaju, o jeżyku, którego kłują kolce i marzy o miękkim kołnierzu i wielu innych. Z moją siostrzenicą przeczytałyśmy tę książeczkę chyba z tysiąc razy, aktualnie jest naszym numerem jeden.

Uwielbiam książki, a zwłaszcza te dla dzieci - mam do nich sentyment od czasów swojego dzieciństwa, a teraz mam nawet wymówkę, żeby je czytać, ponieważ czytam swojemu małemu dzieciowi. Kupiłam ją zachęcona ładną oprawą graficzną i opisem książki. Mam jednak co do niej bardzo, ale to bardzo, mieszane uczucia. Obrazki, jak już wspomniałam, są naprawdę bardzo ładne, kolorowe i takie... hm... dziecięce :) Jednak dobór wierszy trochę mnie przeraził. Owszem, znajdziemy takie wiersze jak: Paweł i Gaweł, Na jagody, czy serię przygód kota, który nazywał się Pimpuś, ale są też wiersze i opowiadania, które mi osobiście nie pasują do dzieci. Może też jest to kwestia, jak dużym dzieciom się czyta, ale opowiadanie o Taradaju i Taradajce, Kwiecie paproci albo wiersz Golono czy strzyżono, budzą we mnie zdecydowanie mieszane uczucia. I to na tyle, że omijałam wyżej wspomniane utwory albo nie doczytałam ich do końca. Zdaję sobie sprawę, że pokazują one ważne prawdy i postawy życiowe, ale po bajkach dla dzieci oprócz morału, spodziewałam się również szczęśliwego zakończenia.

Genialny w swej prostocie pomysł, aby z Szopa zwanego Praczem zrobić zapamiętałego czyściocha, a przy okazji opowiedzieć historię z morałem. Cenna lekcja przypominająca rodzicom, aby nie tracili z oczu tego co najważniejsze. Może także przypominająca dzieciom, że to dla nich rodzice się starają. Szczęśliwe zakończenie, w którym udaje się razem przełamać mur konfliktu pokoleń, konfliktu interesów i wypracować nowy model współżycia rodzinnego. Użycie tkanin jako budulca ilustracji jest tu jak najbardziej celne, sugestywnie oddające barwną panoramę codzienności. Warto zajrzeć! Lektura będzie odpowiednia dla 2 i 3-latków

Czy i Wy nie chcielibyście może zostać piratami? Ale takimi, którymi kieruje głód wiedzy oczywiście. Bractwo-piractwo to historia pirackiej rodziny. Pewnego dnia wsiadają wszyscy na statek, co się zwie Krową Morską i wyruszają w przestwór oceanu, by odbyć swą podróż przyrodniczą. W swej Niebieskiej Szkole, bo tak nazwali własną wyprawę, pływają od wyspy do wyspy, zdobywają wiedzę, rozwiązują pasjonujące zadania, odkrywają pewne tajemnice i wspólnie prowadzą piracki dziennik z podróży. Podczas rejsu z bohaterami mamy okazję poznać sekrety poszczególnych pór roku, zajrzeć pod powierzchnię wody słonej i słodkiej, posłuchać treli ptaków, a także dowiedzieć się czegoś więcej na temat hodowli zwierząt domowych, leśnych grzybów, zwyczajów owadów i pajęczaków oraz poznać wszelkie kaprysy pogody. Podczas wyprawy nie ma chwili na nudę. Czas nam umilają niezwykle barwni bohaterowie tej lektury. Jest ciekawie, zabawnie i mega interaktywnie. Polecam serdecznie małym i tym nieco większym. Bardzo udana rzecz.

Kolejna książka ilustrowana przez Khoa Le. Tekst jest autorstwa Giancarlo Macri. Marika, dziewczynka z gór kocha miejsce, w którym żyje, czyli piękne, wysokie góry. Pewnego dnia odbywa lot na skrzydłach orła. Widzi niedźwiadka na snowbordzie i Królową Lodu grającą na fortepianie. Czy Marika to sobie wyobraziła, czy rzeczywiście orzeł zabrał ją na podniebny lot? Nie wiadomo... Obrazki Khoa Le można oglądać i oglądać...

"Wysypisko książek" to książka, opowiadana przez samą księgę Baj o losie książek z biblioteki, które znalazły się na wysypisku śmieci. Początkowo były zachwycone nowym otoczeniem i wypuszczały swoje piękne, magiczne opowieści, ale po jakimś czasie posmutniały... Ich los odmienia się dzięki pewnemu chłopcu, który na nowo odkrywa ich magię..i ustawia je w lesie, tak jakby stały w bibliotece na półkach..więcej nie zdradzę, trzeba przeczytać samemu😁 Jest piękna, w pewnym momencie zaskakująca i wzruszająca. To książka, która zostaje w pamięci😊 i choć początek się trochę rozkręca, warta jest polecenia😉 Zapomniałam dodać, że zakochałam się w ilustracjach ❤️

Książka dla dzieci napisana przez Stephena Kinga pod pseudonimem Beryl Evans. Średni format, twarda oprawa. Opracowanie graficzne wzorowane na oryginalnych ilustracjach zawdzięczamy Nedowi Dameronowi. Książka jest tak wykonana jakby wyciągnięta ze szpargałów na strychu. Styl vintage. Sztucznie, graficznie pożółknięte kartki. Pierwsze wydanie było w 1942, jako książka w książce. Tekst publikacji został przytoczony w całości w III tomie - Ziemie jałowe w ,,Mrocznej wieży’’ Stephena Kinga. I tam można prześledzić źródło książki, skąd to wziął się rzekomy 1942 rok. ,,Mroczna wieża'' III wydana została w 1991 roku przez wydawnictwo Donald M. Grant. W Polsce książeczka ukazała się w 2016 roku jako typowa dla dzieci, a nie element horroru. Książka opowiada o niezwykłej, bezinteresownej, szczerej przyjaźni , takiej raz na całe życie, maszynisty Boba i jego parowozu Charliego Ciuch-Ciuch. Parowóz ,jako stalowa maszyna okazuje się mieć serce jak człowiek, tylko trzeba się umieć z nią porozumieć. Bob był bardzo lojalny w stosunku do swego stalowego przyjaciela, napędzanego węglem. Przez wszystkie lata swojej pracy , gdy jeździł na dalekie trasy w parowozie miał okazję dobrze go poznać. Prowadzili razem długie rozmowy. Lokomotywa nawet śpiewała mu swoje piosenki. Jednak nastał dzień po tych wszystkich wspólnie spędzonych latach, kiedy maszynista się postarzał i parowóz też i zostali postawieni przed faktem dokonanym. Stary równa się niepotrzebny. Zostają obydwoje odstawieni na boczny tor życia. Lata doświadczenia, umiejętności nie mają znaczenia. Liczy się tylko to co nowe, piękne i szybkie. Na torowisku zaczyna królować piękna czerwona spalinowa lokomotywa. Maszynista odmawia jeżdżenia w nowej maszynie, więc dostaje stanowisko zamiatacza stacji, dozorcy kolei. Mijają dni. Bob zostaje wystawiony na pośmiewisko swoich kolegów z pracy, a Charlie porasta chwastami na końcu parowozowni, oblegany przez stado szczurów. Czy Bob po lub w czasie pracy odwiedza jeszcze swojego przyjaciela? Czy Charlie umrze śmiercią naturalną, jako przerdzewiały stary złom? Czy nowe parowozy okażą się takie niezawodne? Co wiąże prezesa kolejowego Mid-World z recitalem fortepianowym? Na te pytania znajdziecie odpowiedź podczas lektury i oglądaniu pięknych podstarzałych ilustracji. Spotkacie Charliego Ciuch – Ciuch na rycinach jako żywą istotę , który ma oczy i nos oraz zębiasty uśmiech; osobę, która ma również swoje uczucia . Dzieci w wagonikach mogą się wydawać wam jako trochę przerażone i zarazem uśmiechnięte. To jednak nie horror. Mało to razy w parku rozrywki dzieci cieszą się jadąc kolejką górską ,a jednocześnie krzyczą ze strachu. Już tak jest i nie ma co dociekać. W tej książce dla dzieci nie spotkacie i nie doszukacie się dreszczowca. Po takiego , złaknieni niech sięgają po ,, Mroczną wieżę’’. Przesłanie jest takie , żeby zawsze mieć szacunek do osób starszych i nikogo nie odstawiać na boczny życiowy tor. Niekoniecznie nowe wynalazki są lepsze od starych. Wszyscy są potrzebni. Nie można komuś dawać odczuć ,że jak jest wiekowy to może udać się już tylko w odstawkę na zasłużoną emeryturę; a w przypadku martwej natury wyłącznie na śmietnik, bo istnieje już inny nowszy model.

Magiczna historia, którą opowiada dziecku opiekunka, gdy jako dziewczynka wyruszyła na poszukiwania zaginionego brata i trafiła do tajemniczej krainy. Można ją czytać na różnych poziomach - jako baśń lub opowieść o stracie. Piękne, bajkowe ilustracje i dobre zakończenie.

O tym, że siła bywa pojęciem bardzo względnym mogą przekonać się w bardzo łatwy sposób maluchy. Książka bardzo dowcipna, żywe ilustracje - i to co najważniejsze w bajce - morał, że chwalić się nie warto swą siłą, bo prawdziwa siła to coś więcej, niż to co widać. Brawo dla autora za zakończenie. Dzieciaki zaszokowane :)

Kolejna niesztampowa książka dla dzieci wydana przez Krytykę Polityczną. „Mat i świat” uhonorowano prestiżową Nagrodą Literacką - Książka Roku 2015 Polskiej Sekcji IBBY. Oczami pluszowego misia Mata oglądamy nasz współczesny świat. Miś urodził w fabryce zabawek w Chinach. Uszyły go dzieci pracujące w fabryce od 7. rano do 22. Mat jest ekskluzywną zabawką i zostaje wyeksportowany do Europy. Podróże Mata pokazują kontrasty pomiędzy ludźmi na świecie, dotyczące nie tylko nierówności społecznych, zamożności, dostępu do edukacji, ale i różnorodności religijnej. Nie wszystkie opisywane problemy dotyczą polskich dzieci, ale warto o nich mówić. Warto pokazywać naszym dzieciom, że nie wszędzie na świecie jest tak jak tu u nas. „Mat i świat” to ważna lekcja życia i tolerancji.

Z książek Michała Rusinka, które czytaliśmy do tej pory, ta jest jedną z lepszych. Standardowo niektóre wierszyki są niezręczne i trochę przedumane, ale ogólne wrażenie jest pozytywne, a niektóre utwory i żarty w nich zawarte bardzo spodobały się mojemu przedszkolakowi. Świetnie teksty uzupełniają ilustracje Daniela De Latura.

Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła! Szczypie w nosy, szczypie w uszy Mroźnym śniegiem w oczy prószy, Wichrem w polu gna! Nasza zima zła! Hu! Hu1 Ha! Nasza zima zła! Płachta na niej długa, biała, W ręku gałąź oszroniała, A na plecach drwa... Nasza zima zła! Hu! Hu1 Ha! Nasza zima zła! A my jej się nie boimy, Dalej śnieżkiem w plecy zimy, Niech pamiątkę ma! Nasza zima zła!* Okres świąteczny wpływa na mnie dość melancholijnie w tym roku, dlatego też postanowiłam sięgnąć po książeczki, które czytałam w dzieciństwie. Stały się przyjemną odmianą w te pochmurne dni. Tak oto trafiłam do świata bałwanków, Mikołajów, choinek i wiele, wiele więcej. „Choinkowe wierszyki” składają się z trzydziestu sześciu wierszy napisanych przez różnych autorów. Opowiadają one o małej choince, która pragnęła być świątecznym drzewkiem, albo niedźwiadku, który nie mógł spać. Przeczytamy również o Mikołajach, którzy podobno nie istnieją, ale fajnie w nie wierzyć. A jeden z autorów wymyślił nawet kolorowy śnieg. To tylko kilka ciekawszych według mnie wierszy. Nie jestem zwolenniczką wierszy, ale mam kilka swoich ulubionych, które mogłabym czytać bez przerwy. Zbiór „Choinkowe wierszyki” mimo, że czytany drugi raz dopiero teraz trafił do mojej listy ulubionych. Książeczka jest cienka, ma dużo obrazków, ale nie przeczytałam jej w mig tylko delektowałam się nią po trochu. Pierw może zwrócę uwagę na wydanie, które, trzeba rzec, jest starannie wykonane. Twarda oprawa z kolorową grafiką na okładce przyciąga oko I z pewnością zainteresuje młodego czytelnika. Po otworzeniu książeczki od razu widać kolorowe rysunki, które towarzyszą każdemu wierszowi, wiernie lub trochę mniej odwzorowują jakieś zdarzenie z niej. Druk jest duży i pogrubiony dzięki czemu z łatwością się go czyta. Wiersze są pisane prostym językiem i są łatwe do zrozumienia. Można się z nich pośmiać, pomyśleć, a nawet pomarzyć. Dziecko może też nauczyć się kilku ważnych rzeczy. Mi się bardzo podobała i sprawiła wiele radości. A oto mi chodziło. Nie będę zanudzać was interpretacją każdego wiersza, ale śmiało mogę stwierdzić, że jest to idealna pozycja dla naszych pociech na długie zimowe wieczory, szczególnie w tym okresie świątecznym. Zajmująca czas, który się mile spędzi dzięki niej. *str. 29 („Zła zima” M. Konopnicka)

Książka jest absolutnie zachwycająca. Idealnie pasuje tutaj cytat przypisywany Leonardowi da Vinci: "Prostota to najwyższa forma wyrafinowania". Autorka tekstu i ilustratorka - Khoa Le - stworzyła małe dzieło sztuki, prawdziwe "artistic books". "Tajemnicze księżniczki" to historia sześciu sióstr-księżniczek o imionach: Kaliope, Flora, Gea, Marina, Zoe. Nie poznajemy imienia szóstej księżniczki. Dlaczego? To tajemnica, trzeba przeczytać, aby się dowiedzieć co potrafiła i jaka była szósta siostra. Niezwykle ważny jest tu podjęty przez Autorkę temat: przyczyn pojawiania się złości i sposoby radzenia sobie z nią. Problem został ujęty bardzo subtelnie, wykorzystano przy tym baśniową metaforę, co - moim zdaniem - sprawia, że perswazyjność przekazu jest niezauważalna dla dziecięcego czytelnika. Cały tekst można by zmieścić na jednej stronie A4. W książce zostało to rozplanowane na 45 stron, formatu 24 na 33 cm. Każda strona to refleksyjno-nastrojowa ilustracja. Obrazy Khoe Le mają w sobie harmonię oraz bogactwo kolorów i linii typowych dla kultury wschodniej. Mnie trochę kojarzą się z rosyjskimi baśniami - one przecież także pochodzą z tego kręgu kulturowego. "Tajemnicze księżniczki" można tylko oglądać, tekst stanowi dodatek do historii, opowiedzianej w zasadzie poprzez ilustracje. Ta książka to przykład komunikacji intermedialnej, na pewno inspirującej czytelnika do własnych odkryć twórczych. Polecam ją bardzo do pierwszego kontaktu dziecka ze sztuką, ilustracje Khoe Le rozwijają i wzbogacają świat wyobraźni małego odbiorcy. Myślę, że do całości można odnieść metaforę "teatr słów i obrazów" (określenie pani Krystyny Zabawy),ponieważ niewielka objętość treści sprawia, że słowa są ważne, ale wybrzmiewają pełną mocą dopiero poprzez grafikę.

Prześliczna książeczka ,klasyka literatury angielskiej była nie lada wezwaniem dla polskiego tłumacza. Niby niepozorna z wyglądu, a zawiera bogatą treść i można nie tylko ją czytać, ale się z nią bawić. Głównymi bohaterami jest czwórka rodzeństwa z tatą włącznie i oczywiście pies rasy karelski na niedźwiedzie. Otóż cała piątka postanowiła udać się na wyprawę na brunatnego misia. Podśpiewują sobie przy wdzięcznym maszerowaniu tak: ,,Idziemy na niedźwiedzia. Złapiemy wielkiego niedźwiedzia. Jest taki piękny dzień! Nie boimy się''. I w tym momencie wprowadzam ze swoimi dziećmi zabawę, kto wymyśli najlepszą melodię do tej piosenki. Druga zabawa to :śpiewamy piosenkę w takt muzyki do innych znanych melodii. Radość gwarantowana. A co dalej z treścią? Wędruje sobie rodzinka dalej na wycieczkę w góry. Mijają poszczególne geograficzno-przyrodnicze przeszkody jak np. szuwary i wysoką trawę, rzeczkę, a raczej potoczek, błotnistą zawalidrogę, las. A w górach, jak to bywa w tym klimacie występuje i nagła śnieżyca i z kolei wichura. Do opisu poszczególnych barier i utrudnień całej wyprawy autor wprowadził słowa dźwiękonaśladowcze jak np. wysoka trawa szumi szszu , szszu; przejście przez rzekę wydaje odgłos plusk, plask; a błoto ciapu, ciap! itd... Sami zapoznacie się z tymi brzmieniami ,czytając lekturę. I tu wprowadzamy z dziećmi zabawę na dworze lub w mieszkaniu, zachęcając je do wydawania tych poszczególnych odgłosów i naśladowania określonych kroków odnośnie do sytuacji chodzenia w danym obszarze. Tak jak robili to naprawdę nasi bohaterowie w opowiadaniu. Powiem, że moje dzieciaki świetnie się bawiły przy tym. A co z naszą rodzinką? Oczywiście wspina się dalej i coraz wyżej w góry. Aż... No właśnie. Napotykają grotę , a w niej niestety prawdziwego wielkiego niedźwiedzia. Tu już zaczynają się nie przelewki. I co dalej się stało? Wychodzą bez szwanku? Czy są w stanie się schować przed niebezpieczeństwem? Koniecznie przeczytajcie. Fantastyczne zakończenie. A cała książeczka ,,wyciąga ręce'' z cudownymi ilustracjami czarno-białymi jak i kolorowymi. Książka jest cudowna. Cała rodzina ją pokochała.

Pomysł serii "Dzielona na 3" jest strzałem w dziesiątkę. Każda z trzech książek przypadła do gustu mojemu czterolatkowi. Możliwość układania ilustracji w różnych kombinacjach była dla niego frajdą. Młody jest fanem wszelakich pojazdów, więc musiałam ją zamówić w bibliotece, gdy znalazł u mnie na biurku zakładkę z jej tytułem. Świetna jest nie tylko możliwość tworzenia zwariowanych pojazdów, ale i czytanie pomieszanych opisów może być całkiem zabawne.

Nie od dziś wiadomo, że przytulanie ma magiczną moc. Nasi bohaterowie doskonale o tym wiedzą i wpadają na szalony pomysł – chcą sprawić, by każdy mieszkaniec lasu miał lepszy dzień. Jak? To proste – przytulając go! Tak, dobrze słyszeliście! W planie jest absolutnie każdy – od bobra i gąsienicy, przez myśliwego, aż po wilka czającego się na Czerwonego Kapturka. Nie ominą też łosia, łasicy, dwóch zajęcy, a nawet… anakondy, która wpadła z wizytą do zaskrońca! Przytulaskowy atak nadciąga – nikt nie jest bezpieczny! Ale… czy na pewno nikogo nie pominęli? Tego już musicie dowiedzieć się sami! To ciepła, pełna humoru i pięknych ilustracji historia, która pokazuje dzieciom, że czasem zwykły przytulas może zdziałać cuda – poprawić humor, dodać otuchy, a nawet wywołać uśmiech tam, gdzie najmniej się go spodziewacie. Sprawdźcie razem z dziećmi, ile misiowych uścisków padnie w tym lesie!

Śliczna książka, opowiadająca historię myszy, która konstruuje samolot, by polecieć do Nowego Jorku. Jest przepiękna, ilustrację bardzo mnie urzekły, zwłaszcza, że jest to pierwsza książka tego autora. Strasznie lubię szkice różnych maszyn przedstawionych w tej książce. Sama historia natomiast jest inspirująca i zostawia czytelnika z takim ciepłem w środku, po skończonej lekturze. Polecam! P.S. A pozatym myszka na tych ilustracjach jest przesłodka.

Ostatnimi czasy na fali gender i walki o bycie wolną i niezależną kobietą/ dziewczynką powstaje wiele książek i publikacji, dla dorosłych oraz dzieci. I bardzo dobrze. Ale ja ciut przewrotnie chciałam zaprezentować moją ukochaną książkę sprzed czterech lat. Marysia nie chce być księżniczką. I ja się jej nie dziwie. Bo kto chciałby siedzieć w wieży i czekać... czekać na rycerza i wybawcę. Kto chciały tyle czasu pozostawać w jednym miejscu i się nudzić? Przecież lepsze są przygody. Dziewczynka wykorzystuje historie o księżniczkach by na ich kanwie wcielać się w inne role. Dużym powodzeniem cieszy się smok, który głośno ryczy oraz kupa kości... A co na to rodzina? W pierwszej chwili patrzą sceptycznie, ale koniec końców dają się wciągnąć do zabawy. Historia jest dość prosta i krótka ale zabawna oraz wciągająca. Autor przewrotnie podchodzi do stereotypowych ról, przez co książka zyskuje na wartości. A ilustracje Emilii Dziubak to majstersztyk.

Pisanie w kółko, że książki oficyny Olesiejuk z ilustracjami Khoa Le są piękne, jest już nudne. Nic jednak nie poradzę na to, że są piękne: harmonijne, stosowne i przejrzyste. Całkowicie wyczerpują moje potrzeby estetyczne. Trzeba na nie po prostu patrzeć. Dodam jedynie, że baśń Charlesa Perraulta zaadaptowała pani Elżbieta Adamska, i zrobiła to bardzo dobrze. Piękna, piękna książka.