forum Autorzy i Tłumacze Dyskusje o autorach

Tak, przeczytałem te 24 części „sagi” o Harrym!!!
Nie będę tu dokonywał charakterystyki bohatera ani silił się na ocenę „stylu” Connelly’ego.
Warto jednak zwrócić uwagę na to, że „Czarne echo” było wydane w 1992, a „Nocny ogień” w 2019 roku – czyli mamy prawie 30 lat, a dokładnie 27 !!!
I to jest bardzo cenne!
Bowiem zaczynamy poznawać to miasto tuż przed „Powstaniem w Los Angeles” – 1992 i czasami prawie dzisiejszymi.
Bo w kolejnych tomach obserwujemy zmiany zarówno postaci, jak i tak zwanej otoczki „socjologicznej” . Możemy obserwować jak zmienia się technika – zarówno technika prowadzenia śledztwa, jak i technika „dnia codziennego”. Mamy również obraz jak „Powstanie Rodneya Kinga” zmieniło zarówno samo miasto – głównie jego aspekt polityczny, jak i samą Policję LA. Jesteśmy świadkami działań politycznych wpływających na metody pracy policji, jak i „politycznych zabaw”, w których policja staje się zaledwie pionkiem w grze. Ciekawym pomysłem jest splecenie losów Harry’ego i jego brata /z innej matki/ Mickey’ego Hallera.
Pozwala to autorowi pokazać dwa oblicza tych samych spraw – patrzenie na przestępstwa z punktu widzenia „oskarżenia” (policja i prokurator), jak i z punku widzenia „obrony”…
Obserwujemy skądinąd dobrze nam znany proces „ubezwłasnowolnienia” policji oraz coś, co bym nazwał „formalno-prawnym” rozbestwieniem prawników broniących oskarżonych.
Nawet drobne uchybienia proceduralne pozwalają obrońcom na zmuszenie „oskarżenia” do wycofania wniesionego oskarżenia. I nie jest istotne „winien, czy niewinien” - ważne co kto potrafi „uchylić”. Widzimy stopniową feminizację policji, jej informatyzację, jak i rozwój i wprowadzenie nowych technik – tak jak kiedyś daktyloskopia początek XX wieku, tak dzisiaj „daktyloskopia” DNA zaczyna być niepodważalnym dowodem, choć jak się dowiadujemy nie tak do końca „niepodważalnym”!
I Connelly bardzo ciekawie ukazuje to zagadnienie - te dwie strony barykady, a Harry, który parę razy znajduje się po stronie „obrony”, to bardzo ciekawy manewr autora!
A wbrew wielu opiniom relacja córka-ojciec jest bardzo ciekawie pokazana.
Nie jest to książka o tego typu problemach, ale podobnie jak u Donny Leon, są one pokazane ciekawie.
Dla mnie ma w sobie coś z japońskich suibokuga - ale to moje osobiste odczucie.
A w dzisiejszych czasach serwisów streamingowych mamy możliwość czytania połączonego – niemalże symultanicznie – ze słuchaniem muzyki, której aktualnie słucha Harry. I tu kolejny punkt” dla Connelly’ego – to zawsze utwory z najwyższej półki w znakomitych wykonaniach ! !! !!!

I polecam – najlepiej przed ruszeniem śladami Harry’ego - poznanie Philipa Marlowe’a - to lata od 1939 do 1959 w tym samym LA opisane w 8/9/ powieściach.
O ile u Chandlera mamy pokazane praktycznie tylko elity LA, to u Connelly’ego mamy naprawdę szeroki przekrój społeczny od tzw. „elit” po naprawdę margines społeczny…
A bardzo ciekawym polecam wyszukiwanie w Street View poszczególnych „lokalizacji” działań Harry’ego. To przepięknie uzupełnia czytany tekst – podobnie jak jazz …
No i wisienka na torcie – opis relacji pomiędzy „koncernami farmaceutycznymi” a polityką zawarty w tomie „Dwa rodzaje prawdy” /wydanie org. 2017 r/ pozwala nam nieco inaczej spojrzeć na „Pandemię Covid-19”

Tak, przeczytałem te 24 części „sagi” o Harrym!!!
Nie będę tu dokonywał charakterystyki bohatera ani silił się na ocenę „stylu” Connelly’ego.
Warto jednak zwrócić uwagę na to, że „Czarne echo” było wydane w 1992, a „Nocny ogień” w 2019 roku – czyli mamy prawie 30 lat, a dokładnie 27 !!!
I to jest bardzo cenne!
Bowiem zaczynamy poznawać to miasto tuż przed „Powstaniem w Los...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej