Życie staje się trudne wtedy, kiedy człowiek zgadza się na kłamstwa. Kiedy nosi w sobie nieświadome przekonanie o braku własnej wartości o tym, że nie zasługuje tylko na to, co jest dobre, prawdziwe i godne szacunku. Przyjmuje do swojego życia wątpliwej wartości zachowania i osoby, w obawie przed tym, że jeśli się nie zgodzi, zostanie porzucony. A jeśli zostanie porzucony, to będzie nieszczęśliwy i samotny.

Ludzie usiłują czasem prześcignąć czas. Pozwalają, żeby codzienność obsiadła ich jak stada natrętnych much. Stają się niewolnikami telefonów komórkowych, bojąc się je zgasić. Dlaczego? Bo ktoś może zadzwonić i pilnie czegoś potrzebować.

A kiedy człowiek świadomie poświęca się tylko temu, co jest ważne, ma poczucie sensu i zmierzania do celu.

Bo są takie miejsca na świecie, gdzie czas nie ucieka i nie trzeba go gonić.

Widzieliśmy się po raz pierwszy i prawdopodobnie ostatni raz w życiu. Ale w podróży często ludzie dzielą się prawdą, która ich dotyczy, szczególnie jeśli jest to prawda świeżo odkryta i trudna dla nich do zrozumienia czy zaakceptowania. Podróż pomaga ułożyć sobie wszystko w głowie, a rozmowy z przypadkowo spotkanymi osobami są czasem jak drogowskazy.

Materialnie nie mieli prawie nic i w konkurencjach na wysokość oszczędności w banku przegraliby z kretesem. Ale w rozgrywkach na szczęście i umiejętność cieszenia się z życia są mistrzami świata.