Nie mogłem jednak powstrzymać łez. Wodziłem wilgotnymi oczami po drewnianych krzyżach i każdy grób pragnąłem ucałować spojrzeniem. Pomyślałem sobie wtedy: jakie pracowite, jakie czyste, jakie nieskazitelne musi być teraz całe moje życie, aby było tyle warte, co ich purpurowa, skrwawiona śmierć! Już nie trzeba będzie padać na polu walki, trzeba jednak żyć bohatersko. Będę tak żył!