Jak też ci biedni ludzie muszą szukać i błądzić! Gnają od jednej kochanki do drugiej, nie wiedząc, że Bóg przeznaczył im jedną istotę ludzką na całą wieczność. Istotę, która niesie w sobie te same uderzenia serca, co oni. Och ci mali ludzie! Nie mają zaufania, nie mają dość cierpliwości, aby czekać aż Bóg wskaże im miejsce i godzinę!".

Czymże by była jego miłość, jeżeli nie nagromadzeniem kłamstw i pół-miłowaniem. Jakże więc (...) może mężczyzna stwierdzić z ręką na sercu, że kocha swoją kobietę przez całe życie, skoro czyni to jedynie za dnia, a potem może zaledwie tyle, ile trwa myśl? A nawet to nie jest prawdą. Albowiem we śnie (...) człowiek nie kocha. Znajduje się w stanie śmierci, stąd też nieprzypadkowo śmierć jest siostrą, jest bratem snu.

Wszelaka nadzieja jest pozbawiona sensu. Żaden człowiek nie powinien wpaść na pomysł, by dążyć do urzeczywistnienia swoich marzeń. Lepiej pojąć niedorzeczność swojej nadziei. Gdy ją pojmie, może mieć nadzieję. Jeżeli wtedy potrafi marzyć, życie jego będzie miało sens.