Podobnie jak wikingowie zamieszkujący Norwegię i Szwecję, Islandczycy już dawno znaleźli prosty sposób na długie i ciemne zimowe miesiące: upić się we wrześniu i nie trzeźwieć do kwietnia.

W surowym klimacie Islandii rośliny giną szybko, chyba że się o nie dba - wówczas umierają długo i powoli.

Większość Islandczyków spędza zimę w domu i każdego ranka niespokojnie wygląda nadejścia wiosny. Albo roni coś bardziej sensownego - leci do Hiszpanii.

Najprzyjemniejszym zajęciem Islandczyków jest wydawanie pieniędzy. Szczególnie wtedy, gdy ich nie mają.

Wśród nieznajomych typowy Islandczyk jest cichy i powściągliwy. (...) Islandczyk, choćby był w jakiejś kwestii światowym autorytetem, będzie miał kłopot z wypowiedzią trwającą dłużej niż pięć minut.

Podobno Anglik obdarowany książką pod choinkę powie:"Dziękuję. Jedną już mam".

Islandczycy rodzą się z talentem do obrażania innych i korzystają z niego od najmłodszych lat.

Fakt, że Islandia ma orkiestrę narodową, jest godny najwyższej uwagi. Nie tylko dlatego, że tak mały kraj stać na utrzymanie zespołu muzyków, ale przede wszystkim dlatego, że udało się skompletować jego skład.

Islandczycy jeżdżą tak dużo, że prowadzenie auta można uznać za formę rekreacji.

Nigdy nie pytajcie Islandczyka, ile zarabia, a już pod żadnym pozorem nie krytykujcie jego sposobu jazdy samochodem.

Islandczycy nie rozumieją idei picia towarzyskiego. Piją wyłącznie p9 to, żeby się upić. Do stanu upojenia dążą z jak największym entuzjazmem i jak najmniejszym kosztem.

Islandczycy pielęgnują tradycję śpiewów chóralnych. Podobno, gdy tylko zbiorą się trzy osoby, natychmiast zaczynają śpiewać w harmonii na cztery głosy.