– Mówią, że rude to wredne, i zdecydowanie mają rację. (…)
– Mówią, że życie jest piękne, i pierdolą głupoty.

Siedemnaście lat to niewdzięczny wiek – jedna stopa stoi już po stronie dorosłości, ale druga nadal tkwi w świecie wybaczalnej infantylności. Trudno pogodzić się z dzieckiem powoli opuszczającym ciało, a jednak coś ciągnie do słodkiej niewiadomej, za którą kryje się samodzielność.

– Jeden pies. – Ściągnął porządną chmurę dymu, po czym skierował ją wprost na twarz Weroniki. Rozchyliła usta w niedowierzaniu i wyjęła mu fajka spomiędzy warg.
– Psy kradną tylko jedzenie – zauważyła i pobrała porcję tytoniu. – Ty kradniesz samochody, pieniądze i fajki (…).

Etan od zawsze był wrażliwy, za dzieciaka wręcz miękki, i dopiero szkoła starszego kumpla nauczyła go, że w życiu istnieją tylko dwie możliwości: albo kopiesz, albo jesteś kopany.