[...]
— Wszystko jest możliwe.
— Ależ to wszystko Bogu ducha winni ludzie.
— Dlaczegożby mieli sprowadzić na nas takie
okropne nieszczęście?
— Wiedz pani, że najczęściej pod najniewinniejszą maską ukrywają się najczarniejsze charaktery.

[...]
Mnich stał nieporuszony wśród wycia i miotania wichru. Oparty o furtkę zdawał się kogoś oczekiwać.
—U dyabła — zaklął z cicha — już po północy, a ona jak nie idzie tak nie idzie. Trzeba będzie tej pobożnej siostrzyczce pokazać, ze ze mną nie można żartować.

[...]
Mnich zaśmiał się głucho i szyderczo.
—Nie ma uwolnienia się ode mnie!—Żaden człowiek na ziemi nie może mnie zniszczyć, a kto się odważy wejść mi w drogę, jest zgubiony!
Siostra Aniela opadła na kolana, ale nieśmiała odezwać się ani słowa.