Lecz nie ma na świecie nic równie okrutnego, jak poczucie opuszczenia wywołane tym, że nie ma się na co czekać.

w ciszy koło czwartej nad ranem słyszałem, jak powoli rosną korzenie samotności.

Jak się człowiek przyzwyczai, że nie dostaje tego, czego pragnie, to stopniowo sam nie wie już, czego naprawdę chce.

Są rzeczy, od których nie można uciec,jeśli nawet odejdzie się od nich bardzo daleko.

Ciekawość wyciąga z ukrycia odwagę i budzi ją. Ale w większości przypadków ciekawość od razu znika i odwaga musi dalej iść sama. Ciekawość przypomina wesołego kolegę, któremu nie można zaufać. Podpuści cię, ile może, potem w odpowiednim momencie się zmyje. A człowiek sam musi dalej sobie radzić, próbując zebrać się na odwagę.

Mam wrażenie, że ludzie jeden po drugim spadają z krawędzi świata, do którego należę. Wszyscy idą ciągle w tamtą stronę i nagle znikają.

Nagle przyszło mi do głowy, że nie mam apetytu, bo brak we mnie literackiego realizmu. Wydało mi się, że sam stałem się częścią jakiejś źle napisanej powieści.

Aby oszukać innych, trzeba najpierw oszukać samego siebie.

Światło świeci w życiu jedynie przez bardzo krótki czas. Może tylko przez kilkanaście sekund. Jeżeli ten czas minie i jeżeli człowiek nie zdąży znaleźć danego mu objawienia, nie będzie już miał powtórnej okazji. I być może przyjdzie mu spędzić resztę życia w głębokiej samotności i żalu, od których nie ma ucieczki. Żyjąc w takim świecie mroku, człowiek nie może się już niczego spodziewać. W dłoniach trzyma się jedynie żałosne szczątki tego, co mogło być.

Gdy trzeba iść w górę, należy znaleźć najwyższą wieżę i wspiąć się na sam szczyt. A gdy ktoś ma iść w dół, powinien znaleźć najgłębszą studnię i zejść na samo dno.

Myślę,że na pewno ciężko jest żyć samemu w miejscu, w którym ktoś nas opuścił. Dobrze to rozumiem. Lecz nie ma na świecie nic równie okrutnego,jak poczucie opuszczenia wywołane tym,że nie ma się na co czekać.

Umierałem. Jak wszyscy inni żyjący na tym świecie.

Światło świeci w życiu jedynie przez bardzo krótki czas. Może tylko przez kilkanaście sekund. Jeżeli ten czas minie i jeżeli człowiek nie zdąży znaleźć danego mu objawienia nie będzie już miał powtórnej okazji.

Los był chorobą,na którą przyszło mu w życiu cierpieć.

Trzeba czasem dać upust uczuciom. Jeżeli się tego nie robi, zatrzymuje się wewnętrzny nurt.

Nawet w zupełnej ciemności fakt zamknięcia oczu posiada pewne znaczenie.

Los to coś, co się wspomina, gdy już minie, a nie poznaje się naprzód.

...zasadniczo uważałem, że jak będę normalnie żył, wszystko jakoś samo się ułoży. Ale wygląda na to, że wcale się nie ułożyło. Niestety.

Argumenty, reklamy, kalkulacje albo jakieś -izmy czy teorie są dla ludzi, którzy nie potrafią zobaczyć większości rzeczy na własne oczy. A większość ludzi na świecie nie potrafi patrzeć własnymi oczami. Nie wiem dlaczego. Zdawałoby się, że każdy powinien to umieć.

Nienawiść jest jak długi ciemny cień. W większości wypadków sam nienawidzący nie wie,skąd się wzięła. To miecz obosieczny. Zadając ranę drugiemu,samemu odnosi się rany. Ci,którzy zadają gwałtowne rany,sami gwałtowne rany odnoszą.

Nie wiem jak to wyrazić. Wydaje mi się,że jest pewna różnica między tym,co ja uważam za rzeczywiste i co naprawdę jest rzeczywiste.Czasami zdaje mi się,że coś niewielkiego się we mnie ukrywa. Jak złodziej,który wślizgnął się do mieszkania i ukrywa się w szafie. Co pewien czas wychodzi z ukrycia,psuje mi porządek i logiczne myślenie. Jak magnes,który powoduje złe działanie maszyny.

Ale nie jesteś już dzieckiem i masz prawo wybrać takie życie, jakie chcesz. Jeśli marzysz o kocie, to możesz wybrać życie, w którym będziesz miała kota. To proste. Masz do tego prawo. Prawda?

Wszystko, co jest skomplikowane, jest jednocześnie bardzo proste.

Wydajne posuwanie się w złym kierunku jest gorsze od stania w miejscu.

Może jestem nikim,ale przynajmniej nie jestem workiem piasku. Jestem żywym człowiekiem. Gdy ktoś mnie uderzy,oddaję.

Zegar tykał, sucho postukując w ścianę czasu.

Kiedy nie ma się nic do roboty, myśli stopniowo płyną coraz dalej i dalej. A gdy pójdą za daleko, trudno za nimi nadążyć.

Zima była dość sroga, lecz mimo tego czasami zapominałem włączyć piecyk, bo nie potrafiłem odróżnić prawdziwego zimna od mego zimna wewnętrznego.

Pływanie to jedna z najwspanialszych rzeczy, jakich w życiu doświadczyłem. Nie rozwiązało żadnego z moich problemów, ale również niczego nie zniszczyło. I samo nie zostało przez nic zniszczone. Pływanie.

Na pewno czas nie płynie po kolei,jak litery w alfabecie,A,B,C...,tylko to tu sobie popłynie,to tam.