Zawsze ci powtarzałam, że musimy być szybsi. Szybsi, lepsi, sprytniejsi niż inni, niż ci, którzy nas gonią. Wtedy uda nam się uciec. A ty mi wierzyłeś.
Wierzyłeś mi, ale nie ufałeś.

Wyścigi i tor są moją odskocznią od całego świata. To pasja, dzięki której moje życie nabiera kolorów.

Ludzie powinni siebie akceptować i kochać. Czasami jest trudno, ale powinniśmy się starać. Nie możemy myśleć, że nie mamy nic do zaoferowania. Nie możemy słuchać głupich ludzi, którzy próbują obniżyć naszą samoocenę. Mnie samej wiele czasu zajęło zaakceptowanie siebie, ale teraz, gdy staję przed lustrem i widzę siebie, jestem dumna. Każdy powinien się tak czuć, patrząc na swoje odbicie.

To uczucie, kiedy wsiadam do samochodu, zapinam pas i odpalam silnik. To uczucie, kiedy zaczynam jechać, skupiona na drodze. Szybkość. Adrenalina jest tak ogromna, uzależniająca. Wtedy nie ma nic poza mną, samochodem i drogą. W tych sekundach nie liczy się nic. Wszystko, co złe, znika. Zostaje tylko poczucie wolności.

Potrzebowałam w swoim życiu iskierki. Czegoś takiego, dla czego będę żyć. Dzięki czemu będę uciekać od wszystkiego, co złe - myśli i problemów. Uciekałam od zła, ale nie zauważałam, że trzymało mnie w klatce od samego początku.