A ja lubię oglądać zachody w każdym nowym miejscu, które odwiedzam. To po prostu... jest w nich coś magicznego. Kończą jeden dzień, by później mógł zacząć się inny, nowy, lepszy lub gorszy, ale nigdy taki sam jak poprzedni.

Jeśli nie wy­brał mnie jako pierw­szej, to nie chcę, żeby wy­bie­rał mnie w ogóle. Mam dość bycia mniej ważną w czy­imś życiu. Nigdy wię­cej nie po­zwo­lę sobie tego zro­bić.

Mo­gła­bym utknąć z tobą w set­kach cho­ler­nych wind, a i tak nie chcia­ła­bym uciec.

Też czu­jesz dym? – rzuca, na co marsz­czę nos. – A, cze­kaj. To z two­jej głowy. Prze­grze­wasz się od tego mil­cze­nia.

Dla wszyst­kich, któ­rzy cza­sem gubią sie­bie w cha­osie życia i na­rzu­co­nych ocze­ki­wań. Nie pod­po­rząd­ko­wuj­cie się czy­imś za­sa­dom, tylko twórz­cie wła­sne. I pa­mię­taj­cie, żeby od czasu do czasu od­dy­chać.

— Nie przychodzę do Daily Dose po dawkę kawy. Przychodzę po dawkę mojej stokrotki.

— Miałeś racje z tymi jej słowotokami. Ledwo rozumiem poszczególne słowa — rzuca Zara
— Ważne, że ja rozumiem. I uwielbiam je
— Wiem, że nie, Tan. To nic. Postaram się trochę opanować
— Uwielbiam je, Camille
— Naprawdę?
— Rumienisz się wtedy tak uroczo, a twoje zielone oczy błyszczą tak jasno, że nie mogę oderwać od ciebie wzroku. Nie żebym na co dzień potrafił. To nierealne.