Jej ból nie jest emo­cją, ale pier­wot­nym krzy­kiem. Prze­szy­wa na wskroś, nie spo­sób go znieść. Wi­dzia­łam w życiu wiele ro­dza­jów udrę­ki, ale żadna nie była tak strasz­na jak ta.

Mi­łość do cie­bie spra­wia­ła, że bo­la­ły mnie kości, hu­cza­ło w gło­wie, mro­wi­ło w koń­czy­nach i strasz­li­we, ol­brzy­mie po­czu­cie cudu ist­nie­nia wy­peł­nia­ło całe moje ciało.

Żyję z dziu­rą w pier­siach i nie­na­wi­ścią w sercu, a kiedy za­pa­da noc... .

Żaden męż­czy­zna tak na­praw­dę nie boi się ko­bie­ty.

Jeśli wy­pu­ści­cie mnie jutro, znów za­cznę to robić. Je­stem be­stią. Be­stie trze­ba li­kwi­do­wać.

Wszyst­ko, co jasne i czy­ste, mu­sia­ło stać się mrocz­ne i po­krę­co­ne.

Chcę być jak inni lu­dzie.
Bo tak na­praw­dę nigdy nie lu­bi­łam być sobą.

Za­bi­ja­ła, więc teraz sama zo­sta­nie za­bi­ta.

Nie po­no­sisz od­po­wie­dzial­no­ści za to, co zda­rzy­ło się przed twoim uro­dze­niem. Ale od­po­wia­dasz za to, żeby nie po­wtó­rzy­ło się to w przy­szło­ści.

Nigdy nie mó­wi­łam „nie”. Prze­sta­łam po pro­stu mówić „tak”.

Lu­dzie od za­wsze za­sta­na­wia­ją się, czy zło bie­rze się z genów, czy z wy­cho­wa­nia.

Ja je­stem po pro­stu sobą. I wy­star­czam sama sobie. Kiedy pró­bu­ję się do­pa­so­wać, do­sto­so­wać, zmie­nić w kogoś, kim zda­niem in­nych po­win­nam być, robić coś, co zda­niem in­nych po­win­nam robić, pra­gnąć rze­czy, któ­rych zda­niem in­nych po­win­nam pra­gnąć… Je­stem sobą – po­wta­rzam. – I wy­star­czam sama sobie.

Lepiej błagać o przebaczenie, niż prosić o pozwolenie.

Rodzice pokazali mi po raz pierwszy, że można kogoś szczerze kochać, a mimo to niewłaściwe wobec niego postępować.

Mówi się, że największym sukcesem diabła jest przekonanie świata, że nie istnieje.