— Decyzja została podjęta. Zresztą nie tylko przeze mnie.
— A przez kogo jeszcze? — Wampir zmarszczył brwi.
— Przez los, który złączył nasze drogi.
— Ale…
— Uparty wampirze, los jest jak fizyka. Nie może się z nim kłócić nawet rektor Ransmoor.

— Mam nadzieję, że się nie przestraszysz — odpowiedział Albin. — To moja sypialnia.
— Kłamstwo. Nie widzę trumny.

Wygląda na to, że siła, która tam się czai, znalazła jakąś drogę do pani. I przez pani umysł próbuje się wyłamać na wolność. A ja… nie mogę pojąć, dlaczego ze wszystkich tutaj wybrała sobie tę jedną, na której… Na której zaczęło mi tak zależeć.

Są rzeczy, które ktoś po prostu musi zrobić. Nawet jeśli będzie trzeba zapłacić za to wysoką cenę.

— Nie słuchaj go. — Wilk postąpił krok do przodu. — Kłamie, bo ma to we krwi. Jest tu, by zniszczyć nas i Ransmoor. Nie ma ani odrobiny szacunku do tego miejsca. Dla niego to tylko…

— Milcz! — warknął Albin tak ostro, że Medeia aż się cofnęła. — Nie masz pojęcia, ile poświęciłem, by bronić Ransmoor!

— Jeszcze jedno — dodał cicho, tak by usłyszała to tylko ona. — Proszę wybaczyć śmiałość, ale nie mogę się powstrzymać. Znakomicie wygląda pani w tej kreacji.