Kochać, a potem utracić to, co kochaliśmy - to wpisane jest w nasza naturę. Jeśli nie potrafimy znieść utraty, pochłania nas zło.

No już, nie płacz. Nie przestanę cię kochać, choćbyś miała przede mną setki tajemnic.

Wszystko jest tak dobre bądź złe, jakim czyni to nasze mniemanie.

Dziecko, wyrazić dokładnie to, co masz na myśli, wyrazić w całości, ni mniej ni więcej tylko to, co rzeczywiście pragniesz powiedzieć - oto cała radość sztuki słowa.

W duszy śmiertelnika istnieje coś wspaniałego, bez względu na to, czy bogowie chcą o tym wiedzieć czy też nie. Albowiem chociaż cierpienie zdaje się nie mieć końca, nasza zdolność pokonywania go nie zna granic.

Przyjaźń oznacza wolność. Nalegając, byś wyjawiła mi tajemnicę, zbudowałbym między nami jeszcze większy mur niż ty, ukrywając coś.

Miłość może okazać się w dziewięciu dziesiątych nienawiścią, lecz wciąż nazywać się miłością.

Ci, którzy kochają, muszą czasami ranić.

Żyjemy w sieci; nie wyprujesz z niej nitek, ani nie wszyjesz nowych.

Zobaczyłam, dlaczego bogowie nie przemawiają do nas wprost, ani też nie pozwalają nam udzielić odpowiedzi. Dopóki te słowa nie zostaną z nas wydobyte, dlaczego mieliby słuchać czczej gadaniny, która zdaje nam się stosownym wyrazem naszych myśli? Jak mogą spotkać się z nami twarzą w twarz, dopóki mamy twarze?

Nie umiem powiedzieć, czy to, co stało się później, było tym, co ludzie zwą rzeczywistością, czy też tym, co nazywają snem. Mogę powiedzieć tylko tyle, iż jedyna różnica między nimi polega na tym, że za rzeczywistość uważa się to, czego doświadcza wielu, zaś za sen to, co widzi tylko jeden człowiek. Lecz to, czego wielu doświadcza, może być całkowicie pozbawione smaku lub wyjątkowego wyrazu, za to rzeczy, których doświadcza tylko jeden, mogą być włócznią i wirem prawdy, wypływającym z jej największych głębin.

Czy myślisz, że zapomniałam o moich uczuciach do ciebie, ponieważ mam męża, którego także kocham? Gdybyś tylko pojęła, że dlatego właśnie kocham cię - kocham wszystkich i wszystko - jeszcze bardziej.

Czy nie sądzisz, że ludzie najbardziej wstydzą sie rzeczy, których nie mogą zmienić?

Dzisiaj napotkam zbrodniarzy, tchórzy i kłamców, ludzi zazdrosnych i nękanych opilstwem. Postępują tak dlatego, iż nie potrafią odróżnić dobra od zła. To zło uderzyło w nich, a nie we mnie. Należy im współczuć...

Prawie zawsze śmierć przejmuje nas w mniejszym stopniu, niż moglibyśmy się tego spodziewać.

Żaden człowiek nie poczuje się wygnańcem, jeśli tylko pamięta, że cały świat jest jednym miastem.

Chociaż cierpienie zdaje się nie mieć końca, nasza zdolność pokonywania go nie zna granic.

Rzecz, która sprawia, iż jakiś dzień nabiera niezwykłego charakteru, trwa zazwyczaj jedynie nieznaczną jego część (...).

Czy myślisz, że marzenie nie odczuwałoby nieśmiałości, jeśli ktoś mógłby je zobaczyć na jawie?

To, co najlepsze dla bliskich, jest największym dobrem i dla nas.

Jeśli są dusze, dlaczego nie miałyby mieć swego domu?

Także dobry człowiek może stać się wyjętym spod prawa uciekinierem.

Są takie chwile, kiedy nawet dziecko wie, że lepiej powstrzymać się od płaczu.

Zostałam zawleczona na takie wyżyny i przepaści prawdy, gdzie nie było już powietrza, którym ta miłość mogłaby oddychać. Zaczęła cuchnąć. Gryząca udręka pożądania kogoś, komu nic nie możesz dać; kogoś, od kogo chciałaś dostać wszystko.

... za rzeczywistość uważa się to, czego doświadcza wielu, za sen zaś to, co widzi tylko jeden człowiek. Lecz to, czego wielu doświadcza, może być całkowicie pozbawione smaku lub wyjątkowego wyrazu, za to rzeczy, których doświadcza tylko jeden, mogą być włócznią i wirem prawdy, wypływającym z jej największych głębin.

Biedą i goryczą człowieka jest to, że muszą istnieć bogowie. Świat jest zbyt mały, by pomieścić i nas, i was. Jesteście jak drzewo, w którego cieniu nie możemy wzrastać. Chcemy kierować sami sobą.

Nie szlochałam ani nie załamywałam rąk. Przypominałam wodę wlaną do butelki i pozostawioną w piwnicy: zastygłą i martwą, której nikt nigdy nie miał zamiaru wypić, wylać, rozlać ani poruszyć. Dni były wiecznością. Zdawało mi się, że także nasze cienie ktoś przygwoździł do ziemi, jak gdyby słońce nigdy nie miało się już poruszyć.

Był to najlepszy przykład, jak trudno liczyć na mężczyzn, nawet tych najwierniejszych. Ich serce nigdy nie oddaje się w pełni żadnej sprawie, bo na przeszkodzie staje im jakiś drobiazg - głód, pragnienie, sen, dowcip lub kobieta, a wtedy, nawet jeśli jesteś królową, będą dla ciebie bezużyteczni, dopóki nie zaspokoją swoich chętek.

Nic, co piękne, nie kryje swej twarzy. Nic, co uczciwe, nie tai swojego imienia.

Wszyscy ludzie z natury dążą do poznania".