Nikt tak naprawdę nie zna nikogo. Nie w rzeczywistości.

Każdy ma swoją granicę wytrzymałości. Większość z nas nie wie, gdzie się ona znajduje, dopóki nie zostanie przekroczona.

Zapomnienie oznacza utratę, na zawsze. Nie chciałem zapomnieć, jak kruche jest to, na czym nam zależy - życie, szczęście, rodzina. Wszystko jest tak wątłe, że w każdej chwili może zostać podarte na strzępy niczym arkusze bibuły.

Ryan był uśmiechniętą, czarującą niewiadomą. Człowiekiem, który coś ukrywa. Człowiekiem, w którego obrazie brakowało kluczowego elementu.

Poczułem to, gdy tylko wszedłem do domu.
Nieokreślona dziwność, obcość, korytarz wyglądał na odbity w lustrze - wszystko zostało trącone; stało na swoim miejscu, ale jakoś inaczej. Ledwie wyczuwalny ślad zapachu, ostrego i pikantnego, którego przedtem tu nie było. Czyjaś niedawna obecność.