Wcześniej sądziłam, że nasze wspomnienia są stworzone z rzeczy, które przeżyliśmy, ale nie. Ale nie. Bolą nas wspomnienia tego, czego nie przeżyliśmy.

Wszechświat ma równowagę wybitnie absurdalnie/ moralnie/estetycznie niezrównoważoną.

No worry, no hurry, chicken curry.

Jesteśmy ciężsi, kiedy zamykamy oczy. Dzieje się tak, ponieważ nasz świat wewnętrzny jest większy niż zewnętrzny...

Patrzył na szachownicę, jak się patrzy na życie, pełne białych i czarnych kwadratów, bo tak żyjemy, przeskakując z czarnych na białe i na odwrót.

Góry są dowodem na to, że nawet ziemia chce dotrzeć do nieba.

Jej piersi wyglądały, jakby już dziesięć lat temu poszły na emeryturę.

Jesteśmy psami biegnącymi za własnym ogonem, wiecznie szukamy, z dala od samych siebie, czegoś, co taszczymy na plecach. Sens życia jest jak ta zabawa, w którą bawią się idioci w każdym miejscu pracy. Polega na przylepianiu kartki na plecach kolegi z wypisaną jakąś obelgą. Oto życie, kartka przyklejona na plecach. Chodzimy, robiąc figury, wypytujemy, z czego to się wszyscy śmieją, a tajemnica jest przyklejona do naszych pleców.

Często musimy się oddalić, żeby lepiej zobaczyć, co się dzieje w naszym własnym domu.

Załamywała ręce i patrzyła na Salima oczyma pełnymi współczucia, wyobrażając sobie, że to dziecko może będzie opóźnione w rozwoju, albo zostanie mordercą, albo sodomitą, albo - co gorsza - niewiernym.

Będziesz pamiętać, żeby szanować zmarłych, bo nikt nie szanuje żywych, gdy nie wie, skąd oni pochodzą, a my wszyscy przecież pochodzimy od zmarłych, wszyscy nasi przodkowie zostali pochowani, to stamtąd przyszliśmy, nie ma w tej wiedzy żadnego wstydu, przeciwnie, zawsze powinniśmy o tym pamiętać. I to do nich odchodzę, wracam. Pamiętaj, Nawido, nikt nie odchodzi, my tylko wracamy.

Życie Naćikety Mudaliara opowiedziane w sposób metaforyczny, odnoszący się do pociągu.

Naćiketa Mudaliar zwykł siadywać na ławce w oczekiwaniu na to, aż przejedzie pociąg.
Lecz nie było tam żadnych torów.

Moja mama, panie Elahi, zadawała sobie pytanie, dokąd odchodzą parasolki. Zawsze, gdy wychodziła z domu, gubiła parasolkę. A przez całe życie nie znalazła ani jednej. Dokąd to mogą odchodzić parasolki?

Następnie spróbował włączyć telewizor, żeby posiedzieć w ciszy. Nie ma nic lepszego niż programy telewizyjne, żebyśmy przestali myśleć, stali się puści niczym nowo narodzeni. Dźwięk pozostaje w tyle i nie pozwala nam myśleć, nie pozwala nam się martwić.

Moje serce jest pastwiskiem dla gazel, chrześcijańskim klasztorem, pogańską świątynią i Al-Kabą pielgrzyma, Torą i Koranem. Moją religią jest miłość.

To ludzie kierują naszym życiem. Zauważył pan, że u zwierząt to przywódca stada idzie walczyć z przywódcą rywali? Zwierzęta nie wysylają pionków pod konie. W królestwie zwierząt przywódcy idą przodem. Gdybyśmy robili tak samo, konflikty byłyby zdecydowanie inne. Ta sama zasada powinna być stosowana nie tylko do przypadków wojennych, Panie Elahi, ale na wszystkich poziomach społeczeństwa. Na wszystkich, bez żadnego wyjątku.

- Opinia to jest ptak z jednym tylko skrzydłem.

Zdaje się, że Allah jest jak wszystkie rządy na tym świecie, nie obchodzimy go, nie obchodzą go biedni.