Bowiem tak już jest, że z całego piękna, które się w życiu spotyka, największe i najważniejsze jest to, którego nie można opowiedzieć, ale jedynie odczuć.

Wielkie prawdy nigdy nie obrażają, to tylko małe prawdy ranią.

Kto nie ma sił do obrony swego życia w walce, ten musi je utracić.

Rany zadawane myślami pieką bardziej i jątrzą silniej, niż otrzymywane w ziemskich walkach.

Trudniej jest ukryć radość niż ból.

Bo tajemniczości i czaru lasu nie odczuje ten, kto szybko i bezmyślnie przebiega jego wydeptane ścieżki. Do tego trzeba sobie torować drogę poprzez poplątane krzewy, trzeba przez gęstwinę zieleni patrzeć na wysokie trawy i lśniące mchy. Pod cienistymi liśćmi roślin, w dziuplach drzew i ciemnych otworach, pod spróchniałą korą ściętych pni i w plątaninie korzeni wijących się po ziemi, panuje dniem i nocą życie i krzątanina pełna radości i niebezpieczeństw, walk, cierpienia i przyjemności.