Kiedy stała na schodach, poprawiała włosy i płaszcz, wiedziała, że gdzieś w tych rozświetlonych wnętrzach jest kobieta, nie tak różna od niej samej, która zaraz usłyszy pukanie do drzwi, zejdzie po schodach, minie korytarz, pójdzie otworzyć, a ona stała tam tamtego sierpniowego wieczoru i drżała, gotowa, wypełniona czasem, który miał trwać bez końca.