Ludzie, by żyć, muszą stawiać czemuś czoła... mieć jakieś wyzwanie, któremu muszą podołać. Uciekanie i ograniczanie się do tego co już się osiągnęło, to najprostsza droga do samozniszczenia... Jeśli nie masz czemu stawić czoła, równie dobrze możesz wcale nie żyć...

Cóż, tak to już jest, że im człowiek mniej wartościowy, tym bardziej próżny i dumny.

Pamiętaj... Prawdziwa siła to nie ta, która pozwala walczyć... lecz ta, która sprawia, że możesz żyć dumnie...

Skoro ciało i mózg można zastąpić maszynami, tym, co sprawia, że człowiek pozostaje człowiekiem, są dane zwane jego wspomnieniami i osobowością. Należałoby zatem uznać, że ich utrata de facto oznacza śmierć.

To, czy ktoś posiada wolną wolę, czy jest jedynie bezwolnym automatem nie zależy od tego, w jaki sposób znalazł się na tym świecie, lecz od tego, jak żył!

To, że twoje serce bije, a ty możesz sobie łazić, gdzie zechcesz, nie znaczy jeszcze, że można to nazwać życiem. Dopiero gdy masz kogoś, kto razem z tobą śmieje się i płacze, możesz powiedzieć, że żyjesz.

Nie przypuszczałam, że ludzie to aż tak słabe i tchórzliwe istoty...
Dlaczego nie walczą, by przezwyciężyć swój strach?
Dlaczego tak po prostu godzą się ze swoją słabością?
Potrafią tylko liczyć na to, że ktoś się za nich poświęci...
I patrzeć jak ginie w ich obronie...

Nie ta cena, nie ta klasa.

Nie zamierzam poświęcić się w całości nikomu ani niczemu.

Jeśli będziemy zmywać krew krwią, tragediom nigdy nie będzie końca!