Wcale się nie boję, że mnie podepczą. Podeptana trawa staje się ścieżką.

Muszę odejść, abyś poznał, czy jestem ci potrzebna. Sama przyszłam i sama odchodzę...

Szczęście, podsunięte pod nos jak konfitura z wiśni na błyszczącej tacce, przestaje być szczęściem! Ludzie, tu w górze witam słońce i podaję wam je w swych poparzonych dłoniach!

Uznaję tylko jedną miłość - kochać nie oglądając się na to, czy jest się kochanym, otaczanym atmosferą bezpieczeństwa, ochranianym jak niedorozwinięte stworzenie, chodzące o kulach. Kochać niezależnie od tego, czy jest to korzystne, czy nie, rozumne czy nie. Kochać, bo się kocha. To jedyne uzasadnienie.

Jeśli moja miłość jest błędem, to najsłuszniejszym krokiem w moim życiu jest ten błąd.

Największym kłamstwem, jakie bywa udziałem człowieka, jest oszukiwać miłość. Leżeć na czyimś ramieniu, a marzyć o innym. Całować z zamkniętymi oczami, w których aż pali odbicie innej twarzy. Kłamać milczeniem bardziej niż słowami.

Tajemny ból, gdy życie odchodzi od ciebie i czujesz jego pożegnalny uśmiech.
Ostatnia miłość - ostatnie, najsilniejsze odczucie ciepła życia, zanim ogarnie cię wieczne zimno.

Jak bardzo człowiek zależy od swoich namiętności! Brak jednego papierosa czyni go niepoczytalnym. A gdy nie ma żadnych namiętności - jak bardzo jest trzeźwy, jak chłodny, niby szary zimowy poranek.