Na pewno chciałem na jakiś czas odciąć się od świata. Zapomnieć o śmierci mojego przyjaciela, zbyt wczesnej, w której widziałem tyle sensu, co w uderzeniach niewielkich fal o piaszczystą plażę, w chlupotaniu wody pod pomostem.

Wychodziłem na pomost i patrzyłem na cienką linię
przeciwległego brzegu. Kto tam mieszkał? Czy ktoś tam
żył spokojnie przez cały rok i potrafił dostosować swój
los do równomiernie uderzających o brzeg fal jeziora?

Słuchałem fal, które opowiadały „niepojętą rzecz swoją”
– przyczepiły się te słowa nie wiadomo skąd i wskakiwały, powracały mimo czynionych wysiłków, by spróbować
opisać dźwięki wydawane przez jezioro trochę inaczej,
a przynajmniej po swojemu.