Bywają chwile w domu rodzinnym, kiedy człowiek obcy jest tylko zawadą.

Kongres Kontynentalny już 4 lipca tego samego [1776] roku przegłosował formalnie Deklarację Niepodległości. Jej autorem był Thomas Jefferson. Czytamy w niej:
„Uważamy za prawdy oczywiste, że wszyscy ludzie są stworzeni równi, że są przez Stwórcę obdarzeni pewnymi prawami przyrodzonymi i, że wśród tych praw jest prawo do życia, prawo do wolności prawo dążenia do szczęścia”.
Zawsze rozrzewniało mnie to ostatnie prawo, szczególnie, iż odnosiłam wrażenie, że Amerykanie i ci dawni, i ci dzisiejsi traktują je niezmiernie poważnie. Upatruję w tym ich nieodparty dla mnie wdzięk.

- A co mówi Paweł?
- Nic. Tylko, że jedzie w drelichowych spodniach, a tu mróz, i że szalika za nic nie włoży, bo tego nikt już nie nosi, i żebym mu uszyła flanelowy pokrowiec na gitarę, bo on ją musi zabrać, i boi się, żeby mu się nie przeziębiła.