Samotność jest moim wyborem... A jeśli to ona mnie wybrała... Iluzja? Nie! Czuję jej rękę. Obejmuje. Mieszają się światy?

Tęsknota jest jak para nieśmiertelnych koni, które na polu miłości muszą zaorać ukochanie. By miłość mogła puszczać pąki i kwitnąć na wiosnę miłości. Czyli zakochanie. Zakochanie jest wiosną miłości.

Odeszliśmy, ale ona została. Osiadła na powiekach. Czy zamknięte, czy otwarte. Przymknięte słońce, czy żar widzialny? Po co mi widok dnia, skoro wiem kiedy przychodzi świt, kiedy powstaje, kiedy nadchodzi, kiedy zbliża się. Po co mi noc, kiedy i tak wszystko pulsuje... Po co mi chmury, kiedy z jej włosów mogę nieba dosięgnąć, w dotknięciu jej dłoni odnajdując zagubiony zapach. Zapach szczęścia.

Wszedłem do domku. Ostrożnie, by jej nie przytrzasnąć drzwiami, bo wszędzie była. Nie chciałem jej zranić. Była ze mną. Jest. Wytłoczona na wewnętrznych stronach moich powiek. Po zamknięciu już nie wyobraźnia, ale wytatuowany jej obraz... Twarzą koc. Głęboko. Ucisnąłem palące piersi.

Dźwigaj to gnido! To Twoje zasrane sumienie!