Niech Ci się nie wydaje, że czytasz teraz powieść. Piszę o rzeczywistych zdarzeniach. Piszę, bo staram się zrozumieć, co się stało.

Nie martw się, nie zataję przed tobą żadnych szczegółów. Opowiem ci wszystko, co mogę opowiedzieć, siedząc w tej piwnicy i patrząc przez okno na schyłek lata.

Minęło sześć dni, a jego wciąż nie ma. Od początku oblężenia nie ma wody i nie ma prądu. od trzech dnie nie przemywałam twarzy. Nic, tylko piszę, dla ciebie. To jedyne, co robię. Przestaję tylko w nocy, kiedy nie ma światła. Na szczęście latem dni są dłuższe. pisanie jest czasochłonne, a jak wiesz, moje litery to obrazy.

Otóż strach zastawia na człowieka pułapki w jego własnym ciele, staje się fragmentem jego własnych wnętrzności. Jest okrągły, nie ma początku ani końca.

Próbowałam wprawić język w ruch, nogom nie pozwolić iść, rękom nie pozwolić gonić nóg-nie mogłam”.