Zanim otwo­rzysz usta, naj­pierw otwórz oczy”.

Tylko o jed­nym sta­ra­łem się pa­mię­tać; nadzieję od na­iw­no­ści od za­wsze dzie­li­ła bar­dzo cien­ka linia.

Nie mo­żesz brać winy na sie­bie. Wiele dzie­ci tak myśli, oskar­ża­jąc sie­bie, ale to do­ro­śli muszą doj­rzeć do związ­ku, w którym ko­mu­ni­ka­cja prze­bie­ga efektywnie.

Może mógł­bym spró­bo­wać spoj­rzeć na to na świe­żo, in­spi­ru­jąc się po­sta­wą Sebastiana i Lisy? Spró­bo­wać otwo­rzyć się znów na… drugą szan­sę? Obu­dzić w sobie wię­cej opty­mi­zmu, za­miast zachowywać się w wieku dwu­dzie­stu trzech lat jak zgorzk­nia­ły, roz­cza­ro­wa­ny ży­ciem staruszek? Prze­cież re­alizm i pe­sy­mizm dzie­li tak cien­ka gra­ni­ca...