Więc ukulele zostało tutaj. Brzdąkałem na nim, próbowałem różnych akordów, rytmów. Później porwałem się na melodię. I w ten sposób się uratowałem. Ta malutka gitarka kołysała moją duszę przez cały ostatni rok, od kiedy mieszkam samotnie. Umiejętność gry na gitarze jednak ułatwiła mi sprawę. Ukulele to prosty instrument, chociaż może być skomplikowany. Gitara zawsze była dla mnie za duża, akordy wychodziły mi nieczysto, zbyt wiele strun na tym mostku, zbyt wiele do zapamiętania. Dla samouka, kogoś, kto gra ze słuchu, jak ja, ukulele jest idealne. Zrozumiałem, że wolę dobrze grać na ukulele, niż dalej grać źle na gitarze, i stało się to czymś w rodzaju mojej nowej osobistej filozofii. Jeśli nie wychodzi ci z życiem, spróbuj żyćka.