Woda leży cicho — jakby od wieków wstrzymywała oddech, czekając aż coś się zbudzi na dnie. Powietrze stoi, gęste jak żywica, a każda igła świerku zdaje się patrzeć. Cisza w tych górach nie jest pusta — to martwe głosy, które nigdy nie zdążyły odbić się echem.”
— Fragment „Księgi Ostatnich”.

Noc w Tatrach nie jest zwykłą nocą. Jest gardłem, którym ziemia mówi szeptem, zbyt cicho, by usłyszeć to za dnia. Ale nocą… nocą można usłyszeć wszystko. Jeśli tylko ma się odwagę.”.

Bo nocą, między jedną sekundą a drugą, czas się rozkleja. Pęka niczym cienka tafla lodu pod stopami”.

Pustka też jest odpowiedzią. Trzeba tylko patrzeć wystarczająco długo. Bo pustka nie jest brakiem. Pustka jest miejscem na szept”.