Myślę, że wszystkie mamy dosyć, że się nas zawstydza i wpycha w te ciche, idealne, małe, niewinne wersje nas samych, podczas gdy mężczyźni mogą dawać upust temu, co ich kręci, i robią, co im się żywnie podoba.

[...] zawsze znają się ludzie, którzy reagują w ten sposób. Którzy widzą rzeczy tylko z własnej perspektywy i nie chcą spojrzeć na coś szerzej.

Znam tę piękną kobietę od dziesięciu lat. Towarzyszyła mi od tego czasu niemal codziennie i choć zachwycałem się nią bez końca, nigdy nie patrzyłem na nią w ten sposób. Nigdy nie spodziewałem się, że dojdziemy do tego miejsca, a ja będę tego tak cholernie pragnął.

– Życie może być bardzo poetyckie, Daisy. Jednak to nie oznacza, że zawsze będzie ładne.
Wzrusza ramionami i uśmiecha się do mnie nieznacznie.
– Pewnie tak.
– Daj mu szansę. Jeszcze może cię zaskoczyć.

Dzielące nas lata nie mają znaczenia. Wiek nic nie znaczy.
W tej niewielkiej bańce, którą ze sobą dzielimy, łącząca nas więź jest ważniejsza niż wszystko inne.

Rozpacz to bezwzględny drapieżnik, który atakuje w mo-mentach słabości. W mojej głowie wirują okrutne pytania, na które nie ma odpowiedzi.

To rodzaj mechanizmu obronnego. Gdy nie potrafię naprawdę stwierdzić, czy ktoś interesuje się mną, czy może moimi pieniędzmi, historia nigdy nie kończy się dobrze. Moje serce było złamane tak wiele razy, że w końcu pokrył je twardy pancerz.
Jestem emocjonalnym bankrutem.

Choć jestem mężczyzną, który bierze, co chce. Rzadko słyszę „nie” i nie ma właściwie niczego, co byłoby poza moim zasięgiem.
Jednak w przypadku Daisy jest inaczej. Ona mnie potrzebuje. Czy raczej potrzebuje kogoś, a ja jestem w stanie pomóc. I co z tego, że pomaganie jej sprawia mi przyjemność?