Słowami świadczyć miłość - to nie miłość.

Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić

O nic nie błagaj, bo próżne marzenia,
By człowiek uszedł swego przeznaczenia

A jeśli ci się zda, że głupstwo robię,
Nic to – głupiemu wydawać się głupią.

I daje przykład, jak nierozum ludzki
największym bywa człowieka nieszczęściem."

Bo jeśli człowiek straci radość, to już nie żyje, lecz żywym jest trupem. Gromadź w domu bogactwa, jeśli chcesz, przyjmij postawę króla, jeśli jednak brakuje radości, wszystko nie jest warte nawet cienia dymu.

Nadzieja złudna, bo jednym da skrzydła,
Drugich omota w swe sidła;
Żądz lotnych wzbudzi w nich ognie,
Aż życie pióra te pognie.

,,(...) najwyższym darem łaski bogów
Jest niewątpliwie u człowieka rozum.

Bo nie ma gorszej dla ludzi potęgi jak pieniądz: on to i miasta rozburza, on wypiera z zagród i domu, on prawe dusze krzywdzi i popycha.

Słowami świadczyć miłość - to nie miłość.

Rozważ to, synu; bo wszystkich jest ludzi
Błądzić udziałem i z prostej zejść drogi.

Siła jest dziwów, lecz nad wszystkie sięga
Dziwy człowieka potęga.

Widzisz przy rwących strumieniach, jak drzewo,
Które się nagnie, zachowa konary,
A zbyt oporne - z korzeniami runie.

Bo kto jedynie sam sobie zawierzy,
Na swojej mowie polega i duszy,
Gdy go odsłonią, pustym się okaże.
Choćby był mądry, przystoi mężowi
Ciągle się uczyć, a niezbyt upierać.
Widzisz przy rwących strumieniach, jak drzewo,
Które się nagnie, zachowa konary,
A zbyt oporne z korzeniami runie.

Marne to państwo, co li panu służy.

Nie ma zaś większej klęski od nierządu: / On gubi miasta, on domy rozburza, / On wśród szeregów roznieca ucieczkę.

Hołd jednak temu, kto choć w śmierci progu / Dorówna bogu.

Lecz mąż, co zbłądził, nie jest pozbawiony
Czci i rozwagi, jeśli wśród nieszczęść
Szuka lekarstwa i nie trwa w uporze.

Nad szczęścia błysk, co złudą mar,
Najwyższy skarb - rozumu dar.
A wyzwie ten niechybny sąd.
Kto bogów lży i wali rząd.
I ześlą oni swą zemstę i kary.
Na pychę słowa w człowieku,
I w klęsk odmęcie - rozumu i miary.
W późnym nauczą go wieku.

Mój los - współkochać, nie współnieawidzić.

W toń nieszczęść sunę spienioną.

Bo komu przyszło żyć wśród nieszczęść tylu, Jakżeby w śmierci zysku nie dopatrzył?

Upór jest zawsze nierozumu znakiem.

Wróg i po śmierci nie stanie się miłym.

Antygona Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić.?!

Nieszczęściem dowiódł, że wśród ludzi tłumu Największe klęski płyną z nierozumu.

Zmarłych czcić – czcigodny czyn,
Ale godny kaźni błąd –
Łamać prawo, walić rząd.
Tyś zginęła z własnych win.

Wynalazł mowę i myśli dał skrzydła,
I życie ujął w porządku prawidła,
Od mroźnych wichrów na deszcze i gromy
Zbudował sobie schroniska i domy,
Na wszystko z radą on gotów.
Lecz choćby śmiało patrzał w wiek daleki,
Choć ma na bóle i cierpienia leki,
Śmierci nie ujdzie on grotów.

Gdzie brat na brata podniósł ramię,
Tam obok trupa poległ trup.

ISMENA
O władco, w ludziach zgnębionych nieszczęściem
Umysł się chwieje pod ciosów obuchem.