Boże, daj mi cierpliwość, bo jak dasz mi siłę, to na jednym morderstwie się nie skończy.

Arcana sięgnęła po broń ostateczną. Narzędzie zagłady. Empatię.

- W sumie mogło być o wiele gorzej. To mogły być szkielety. Banda rozbójników. Albo jakiś zirytowany mag. Ci są naprawdę okropni.
– Co samotna kobieta robi w takim miejscu? – Głos Jorda był pełen zgrozy. – A gdyby coś z tego, co wymieniłaś, pani, pojawiło się na twojej drodze?
– Och, pożałowałoby, że się kiedykolwiek urodziło. – Dale uśmiechnęła się czarująco i spuściła powieki o długich rzęsach. – Lub że wstało z grobu, zamiast spokojnie w nim leżeć.
Podniosła wzrok. Spojrzenie. jakim go obdarzyła, sprawiło, że Jordowi ciarki przebiegły po krzyżu.
– W końcu sama jestem magiem, którego szalenie łatwo zirytować, a odkąd spadła na mnie, ha, ha, klątwa spadających domów, mam wyjątkowo krótki lont. Wystarczy drobna iskra i…
Strzeliła palcami. W kominku za plecami Jorda buchnął ogień. Rycerz zerwał się gwałtownie, przewracając krzesło.
Kobieta zachichotała.

Chciała zapomnieć o wszystkim, co ją otacza. O problemach, które ją przerastają. O zagadkach, których nie umie rozwiązać.
Gdzieś z oddali dobiegał do niej śmiech i brzęk kieliszków, i muzyka.
Przez chwilę, przez bardzo krótką chwilę poczuła się normalnie.

– Nie znalazłeś przypadkiem mordercy?
– Nikt do mnie nie przyszedł i się nie przyznał, jeśli o to leide pyta.

– Ach czułam, że coś jest nie tak. Zrobił coś głupiego?
– Dał się zamordować.

- Ale jak już znajdziemy Aenaia, ty będziesz się przed nim tłumaczył, skąd ma żonę…
- Jak to skąd? Nie pamiętasz tej wielkiej uczty, podczas której spił się do nieprzytomności, oświadczył przy świadkach, zrzucił żyrandol na błazna, a potem zasnął w nogach łoża, pła- cząc jak dziecko? – zapytał poważnie rycerz.
- Nie… – zaczęła Cyan.
- No. On też nie pamięta i raczej będzie wolał, byśmy nie wdawali się w co bardziej wstydliwe szczegóły. – Jord wyszczerzył zęby w uśmiechu.
- Zaczynam poważnie się zastanawiać, kto w tym układzie wasalnym jest panem, a kto sługą – mruknęła dziewczyna, wracając do jedzenia.

– Czyżby zaniemógł? Ale w czym w takim razie mogę pomóc?
– W znalezieniu winnego, kapitanie. Sieur Ajin zaniemógł dosyć poważnie, ponieważ śmiertelnie.

Masz cały czas tę samą twarz i pa­skud­ny cha­rak­ter, który jesz­cze trud­niej ukryć.

Oto i żywot arystokracji w jednym obrazku. Pozory, kłamstwa sztuczne uśmiechy, podchody. Dym i lustra, jak w tanich magicznych sztuczkach.

Poczuła, że miękną jej kolana. Usiadła na składanym krzesełku i wypuściła powietrze. A więc stało się. Oszalała. Dostała bzika. Pomieszały jej się zmysły. Ześwirowała. Sfiksowała. Popadła w obłęd. Postradała rozum. Upadła na głowę.
To wszystko tłumaczy.

- Erwonie Jord, to tylko wóz konny - zapewniała nadal dziewczyna. - Tylko że teraz konie są malutkie i wszystkie schowane tam z przodu. Poza tym niczym się nie różni od tego, co znasz.

- Rycerz na chrupko z pieczoną koniną - odpowiedział zgodnie z prawdą Hidra, podnosząc dłoń do ust. Zrobiło mu się trochę niedobrze. - Specjalność karczny "Pod Wielkim Paskudnym Czarnym Smoczyskiem".

- Nie mamy wyboru - zdecydował Jord. - Jeśli nie siła argumentu, to argument siły.

Gdybym wiedziała, że twórczość literacka jest tak diabelnie niebezpiecznym i ryzykownym zajęciem, nigdy nie napisałabym ani słowa.

Nic mi nie daje wiedza, gdzie ktoś był, o ile nie chcę wypytywać ludzi. Żeby kogoś zabić, potrzebuję wiedzieć, gdzie będzie. Zanim tam dotrze.

Utkną­łem bez sensu i bez fabuły z dwoma iry­tu­ją­cy­mi i prze­po­co­ny­mi fa­ce­ta­mi, których na do­da­tek wcale nie lubię!

Nadal nie mamy po­ję­cia, gdzie jest nasz do­wód­ca ani co powinni­śmy robić.

To bę­dzie długa i pełna niebezpie­czeństw droga.

Je­ste­śmy koń­cem wszystkie­go. Gdy nad­cho­dzi kata­klizm, siedzi­my w pierwszym rzę­dzie.

Cza­sa­mi ważna jest nie odpowiedź, ale brzmie­nie pytania, które za­dasz.

Tam, gdzie w nocy wi­dzia­ła dobroć, za­gu­bie­nie i szcze­rość, tutaj ema­no­wa­ła śmierć, pycha i aro­gan­cja oraz całkiem sporo po­gar­dy.

Nadal nie ogar­nia­ła życia w tym świe­cie i sama ra­czej by sobie nie po­ra­dzi­ła.

Je­stem śmier­tel­nie po­waż­na, gdy ktoś na­pa­da mnie bez powodu.

Serio, nie ogar­niam, jakim cudem pa­mię­tam tak bezsensow­ne rze­czy, które okazu­ją się nagle za­dzi­wia­ją­co przy­dat­ne.

Przy Niwie było gwał­tow­nie, ale teraz mam wra­że­nie, że zostałem prze­cią­gnię­ty przez trzy rów­no­le­głe rze­czy­wi­sto­ści jed­no­cze­śnie. Coś mu­sia­ło pójść po­waż­nie nie tak.

Kto się myje, a bez mydła, ten po­dob­ny do stra­szy­dła.

Kręci się tu mnóstwo luźnych wątków. Oczy dookoła głowy i postarajmy się nie wypaść z właściwej fabuły, jeśli jeszcze jakąś mamy.

Zgadzamy się w kwestii braku zgody między nami.

Cóż jedni prali zasłony, inni radzili sobie z morderstwami. Albo raczej nie radzili. Ot, życie.