Cytat dnia
Ktoś kiedyś powiedział, iż nie wierzy, aby inteligencja mogła nie iść w parze z wewnętrznym smutkiem...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
1983
1972
1959
1937
1936
Ciała i dusze Maxence Van Der Meersch 
Tytuł książki sugeruje tematykę religijną i choć Maxence van der Meersch nie uciekł od tego zagadnienia, powieść skupia się na opisie środowiska lekarskiego we Francji pod koniec lat trzydziestych. Autor podjął krytykę obyczajów i upadku moralnego, w ironiczny sposób pokazując ścieżki kariery lekarzy oraz wpływ na medycynę ludzi uzależnionych od sympatii politycznych i osobistych oraz od pieniędzy.
Autor bardzo szczegółowo opisał ówczesne metody leczenia oraz przebieg operacji, jednak książka nie jest poradnikiem medycznym. Być może mogłaby zostać uznana za świadectwo poziomu medycyny w przededniu wybuchu drugiej wojny światowej, ale z zupełnie innego powodu poleciłabym ją studentom medycyny.
Każdy etap historii medycyny związany jest z jej rozwojem, poprzez technologię oraz postęp naukowy. Lekarze skupiają się na leczeniu ciała, zapominając o godności pacjenta, jego cierpieniu, czy lęku. Pacjent staje się tylko fizycznym ciałem i zapomina się, że dusza, która w procesie leczenia często jest pomijana, nie jest ostatnią w hierarchii wartości. Dla mnie „Ciała i dusze” są książką o moralności, etyce i humanizmie w medycynie.
Można dyskutować, czy konieczne były tak drastyczne opisy zabiegów medycznych oraz taka mnogość postaci, jednak przesłanie, jakie niesie powieść, z pewnością jest i tego warte. I ciągle aktualne.
Ciała i dusze Maxence Van Der Meersch
Książka łatwo wchodzi, jest w niej pewna czytadłowa potoczystość, która nie stawia oporu przy lekturze. Napisana wyraźnie jako powieść z tezą, czy może tezami - w tomie pierwszym nieco bardziej skupia się na tym, jak istotny jest w medycynie pierwiastek humanistyczny i holistyczne podejście do chorego (a nie do choroby),w tomie drugim horyzont ideologiczny przenosi się nieco bardziej w stronę zagadnień religijnych i ogólnoetycznych. Trochę moralizowania i dętych komentarzy narratora, trochę jest też powtórzeń, ale opowieści poszczególnych postaci poruszają rzeczywiście - jest więc chirurg Geraudin, który boi się przyznać do własnej starości i przez to doprowadza podczas operacji do tragedii, jest Michał Doutreval, który odrzuca łatwe i zamożne życie, by ratować gruźliczkę (łatwo mu to nie przychodzi, więc zwycięstwo nad powracającymi konfliktami wewnętrznymi jest tym bardziej przekonujące i wyraziste),jest jego ojciec, nieszczęśliwy karierowicz, i są Guerran oraz Fabiana Doutreval, których miłość, początkowo tak idylliczną, stopniowo zatruwa kłamstwo, na którym była zbudowana. Do tego ciekawy obraz stanu medycyny i systemu opieki zdrowia we Francji w pierwszej połowie XX wieku. Przedmowa do wydania z lat 50. godna uwagi jako ciekawostka - po analizie powieści następuje trybut dla ideologii komunistycznej, czyli parę akapitów o świadomości klasowej i zdobyczach socjalizmu.
