Francesco Pone

Nowa Fantastyka 5/2025 – między Egzystonem a topielcem Majowy numer Nowej Fantastyki 2025 to, delikatnie mówiąc, rollercoaster jakości. Ale zanim zderzymy się z prozą (a będzie bolało),zatrzymajmy się na publicystyce, która jak zwykle trzyma poziom. Publicystyka: stabilna jak serwer OpenAI Stałe punkty programu nie zawodzą — widać, że redakcja ma świadomość, że tu tkwi siła pisma. Rozkręca się Dariusz Jemielniak, którego teksty o AI coraz bardziej przypominają samą AI: szybkie, błyskotliwe i czasem nieco przegadane, ale zawsze coś z nich zostaje w głowie. Za to artykuł „Czym różni się fandom od fantastyki” to już czapka z głowy – niestety, bo tekst kompletnie z czapy. Temat jak z panelu na konwencie o 2:00 w nocy: dużo emocji, mało treści. Na plus — świetny materiał o debiutanckiej powieści Philipa K. Dicka. Warto przeczytać, szczególnie jeśli ktoś myśli, że Dick narodził się dopiero przy Ubiku. Proza: dziewięć prób, jedna trafiona I tu zaczyna się jazda bez trzymanki. Dziewięć opowiadań, z czego jedno wybitne, dwa dobre, jedno przeciętne, dwa słabe i cztery, które nawet topielce z ostatniego tekstu by nie tknęły. Egzyston – Sylwester Gdela Krótka forma, ale jakże treściwa. Naukowe słownictwo, klimat, precyzja – i ta niepokojąca nuta, która zostaje długo po lekturze. Wreszcie coś, co pokazuje, że polska fantastyka naukowa jeszcze żyje. 9/10 Gambit profesora Fargusa – Łukasz Kucharczyk Zabawny paszkwil na fantasy wysokiego tonu. Autor bawi się konwencją i językiem – a imię Notjet zasługuje na osobny pomnik absurdu. Lekkie, żartobliwe czytadło. 5/10 Wszystko zaczęło się od herbaty – Małgorzata Lewandowska I na tym się niestety skończyło. Herbaciany bełkot, rozwlekły tekst o niczym. Drugi tytuł z rzędu tej autorki i drugi raz ta sama nuda. 1/10 Tęczowy parasol – Daniel Kordowski Zapomniałem o czym było. I to mówi wszystko. 2/10 --- Proza zagraniczna: lepiej, choć bez rewelacji Narzeczona – Wołodymyr Kuzniecow Zaskoczenie numeru. Ukraiński autor serwuje coś w rodzaju Od zmierzchu do świtu w sarmackich realiach — i, o dziwo, to działa. Krwawo, z klimatem, czyta się bardzo dobrze. 7/10 Dyżur bez końca – Francesco Ponte Solidny horrorek, dobrze skrojony, bez zbędnych ozdobników. 7/10 Pątnicy – Michaela Lazzaroni Styl i język okej, ale sama historia grzęźnie w nudzie. 4/10 Bajka o wampirze – Natalia Dowhopol Kolejna ukraińska autorka i znowu – warsztat jest, ale historii brak zęba. Dosłownie i w przenośni. Pocałunek topielca – Christine Lucas Miał być dramat z klasą, wyszła stylizowana katastrofa. Jak w restauracji Magdy Gessler przed rewolucją – ładnie wygląda, ale nieświeże. 0/10 --- Podsumowanie: fantastyka z defibrylatorem Majowy numer Nowej Fantastyki to przykład pisma, które żyje siłą swojej publicystyki, a prozę trzyma na respiratorze. Jeden Egzyston nie czyni wiosny, ale daje nadzieję, że może kiedyś znowu przeczytamy numer, gdzie czytanie opowiadań nie boli. Średnia ocen prozy: 4/10. Publicystyka – 7/10. Ogólne wrażenie – z potencjałem, ale nierówny jak sinusoidy Fargusa.