Mówi się, że np. prawo obszarów common law, systemów prawa zwyczajowego czy precedensowego jest bardziej skodyfikowane niż się pozornie wyda...
Mówi się, że np. prawo obszarów common law, systemów prawa zwyczajowego czy precedensowego jest bardziej skodyfikowane niż się pozornie wydaje, przy czym wskazuje się jako przykłady „kodyfikacji” w tym właśnie znaczeniu wyrazu różne zbiory precedensów, spisy prawa zwyczajowego i inne podobne rodzaje technicznej systematyzacji przepisów, mających w danych warunkach charakter źródeł prawa. Tak rozumiana kodyfikacja, jako po prostu techniczna (praktyczna) systematyzacja – mająca postać kompilacji – rzeczywiście funkcjonujących przepisów prawa, zarowno zwyczajowego, jak też na różne sposoby stanowionego instytucjonalnie, jest zjawiskiem niejako odwiecznym. Gdyby w naszych rozważaniach pomieścić tak rozumianą kodyfikację, to można by dopatrywać się ciągłości historycznej zarówno co do form działalności prawodawczej państw, jak też co do społecznych determinacji tej działalności. W tak szeroko zakreślonych ramach można by snuć rozważania i nad Kodeksem Hammurabiego, i nad dziełem Papiniusa Justusa, i nad Kodeksem Gregoriańskim, i nad United States Code (z 1962 r.) i nad rodzimym kodeksem drogowym. Można wprawdzie zaobserwować linię rozwoju prawa zmierzającą w kierunku systematycznych kodyfikacji, jednak kodyfikacja w nowoczesnej kulturze prawnej kontynentu europejskiego oznacza w zasadzie inną postać uporządkowania ustawodawstwa niż wspomniane dawne kodyfikacje. Przez kodyfikację w sensie ścisłym niemal powszechnie rozumie się całościowe, względnie wyczerpujące unormowanie – z reguły w drodze ustawy lub dekretu z mocą ustawy – jakiejś określonej dziedziny życia w miejsce uchylonych wielu aktów normatywnych. W praktyce legislacyjnej dąży się do objęcia jednym kodeksem całej odpowiedniej gałęzi prawa (np. kodeks cywilny – dla gałęzi prawa cywilnego, kodeks rodzinny – dla gałęzi prawa rodzinnego, kodeks pracy – dla gałęzi prawa pracy).
