Nagle przerwał, przestał się uśmiechać i wbił oczy w talerz. W jego postępowaniu było coś nienaturalnego, zupełnie jakby raptem zdał sobie sprawę, że uśmiech jest nie na miejscu, kiedy mówi o zmarłej żonie. Nancy przyjrzała mu się z ukosa.
-Przepraszam- powiedział- Nie mogę przestać o niej myśleć.
-W porządku. Nie ma nic złego w tym, że człowiek pamięta.

Stawiam jedną nogę przed drugą i idę. Po prostu idę, bo boję się zatrzymać.