Jasper DeWitt

Nie, nie i jeszcze raz nie. Wszystkie zastosowane techniki, które miały stwarzać napięcie i ekscytacje (fabuła w formie współczesnego wpisu na blogu, atmosfera szpitala psychiatrycznego, traumatyczna przeszłość głównego bohatera, no i oczywiście uwaga POTWÓR!!!!) były płytkie i bez krzty polotu. Gdybyśmy wzięli jedno z opowiadań Kinga, potem rozciągnęli je do formatu tej książki, dodali kilka wątków, takich co nudzą i irytują, i zmiksowali wszystko ze wszystkim to było by coś w tym stylu. Mnie strasznie zirytowała wzmianka o pojawieniu się egzorcysty na oddziale psychiatrycznym, bo czemu nie, oraz dokumentacja medyczna która co raz okazywała się nie prawdziwa a nowe materiały były wyjmowane jak królik z kapelusza ale, nie chwilka, zaraz i one po chwili traciły też na aktualności bo interpretacja była inna... znacie to uczucie jakie serial ma już kilka sezonów i zaczyna się podróż w czasie? Ja właśnie się tak poczułam i spodziewałam się nowych teczek z dokumentacją medyczną, listów, objawień prawie wszędzie. Dodajmy jeszcze, że ciężko się wczuć w klimat książki, gdzie psychiatra daje się zmanipulować jak 5 latek itd. Może zaniżam swoją ocenę z jeszcze jednego powodu - nie lubię demonizowania chorób psychicznych. Akcja mogła się zakończyć na sto lepszych sposób. Ale nie, każdy człowiek który ma grube problemy psychiczne nosi w sobie dosłownie potwora. Słabe szczególnie jak czyta się to współcześnie.