Będziesz wielkim malarzem, będziesz miał siłę ogromną,
moc dawania i odbierania życia, zdrowia, moc wielką, ukrytą
w obrazach jak w gąszczu bluszczy, kłębowisku, gmatwaninie
linii. Ale ta siła będzie twoim przekleństwem, zabierze
ci wszystko, jedynie sława po tobie zostanie.

Takie jest życie artystów; gdy oni śpią, inni sprzątają, no i mogą koszule zapinać na wspak...

Życie prywatne, szare, bezbarwne, kontrastowało z jego emocjonalnym malarstwem, przepełnionym zmysłowością cielesną wyrażoną w spojrzeniu, geście, układzie warg.

Oto cała historia: moc, miłość i degrengolada.

Malowałem jak natchniony. Całą tę koszmarną wizję przelałem na płótno: było to jedno wielkie kłębowisko różnokolorowych kresek. Z daleka nieczytelna pstra masa zajmująca całą powierzchnię obrazu, z bliska – tysiące pokręconych linii. Wszystko się tam kotłowało, gotowało, tętniło!

Z tej radości, bez żadnego obiecywania, przestałem nadużywać, a i opium poszło w odstawkę. Cóż, odlatywałem w chmury w ramionach żony. Zmiana stanu cywilnego nie ostudziła jej namiętności, wręcz przeciwnie, intensywnie korzystała z tego, że nasze kontakty erotyczne zostały zalegalizowane. Cudownych kilka dni, kiedy nie wychodziliśmy z łóżka: kochanie, kawa, kokaina… nie, nie: kochanie, kawa, kieliszek wina – tym żyliśmy.