Ludzie tylko wtedy są prawdziwymi przyjaciółmi, kiedy jeden jest gotów oddać życie za drugiego - bez namysłu, refleksji, i bez zważania na poniesioną stratę.
[J. Glenn Gray “The Warriors”]

Jego stylem dowodzenia było nie „Naprzód!”, ale „Za mną!”. [o majorze Richardzie Wintersie]

Wracając myślami do dni kompanii E, przypominam sobie odpowiedź, jakiej udzieliłem wiele lat temu wnuczkowi, który przyszedł do mnie i zapytał:
- Dziadku, czy ty byłeś w czasie wojny bohaterem?
Odparłem mu wtedy:
- Nie, ale służyłem w kompanii bohaterów.
(Mike Ranney).

Przeszłość, a co ważniejsze, przyszłość, nie istnieją w okopie na pierwszej linii.

[Winters]

- Panowie, nie ma się czym ekscytować. Sytuacja jest całkiem normalna, zostaliśmy otoczeni.

W armii mają takie powiedzenie: Nie możemy cię zmusić do zrobienia czegoś, ale potrafimy sprawić, byś żałował, że tego nie zrobiłeś.

Z towarzyszami broni łączą związki trwalsze niż z jakimikolwiek cywilami. [David Webster]

Zobaczymy się, kiedy przyjdzie czas na ostatni skok. Znasz mnie, wiesz, że nie zawaham się w drzwiach.

Jak wiadomo, prawdziwi mężczyźni posługują się głównie jednym czasownikiem, zaczynającym się na literę p, i gęsto okraszają swe przemówienia przecinkiem w postaci słowa zaczynającego się na literę k. To ostatnie zastępowało właściwie wszystkie inne rzeczowniki, dając początek równie uniwersalnemu przymiotnikowi i przysłówkowi.

Uczą nas dziesięciu przykazań, a potem posyłają na wojnę.

Żyję w pożyczonym czasie. [David Webster]

Szliśmy z tymi butelkami i co chwilę jakiś snajper próbował któregoś z nas dorwać, wprost albo rykoszetem. Idziemy sobie spokojnie, od ściany do ściany, a tu co chwila pocisk z gwizdem wyskakuje nam spod nóg. Byliśmy tak nawaleni, że nam się to cholernie podobało".

Jak zwykle na pierwszej linii frontu, nie było czasu przeszłego ani przyszłego, wszyscy żyli jedynie mijającą chwilą, której znaczenie podkreślało wszechobecne zagrożenie gwałtowną śmiercią w każdej chwili. Jak pisał do domu Webster:
Tu życie liczy się z dnia na dzień, na godziny i minuty.

Wojna musiała wstrzymać na chwilę bieg, żeby kaznodzieja się wysrał.

Od chwili tej do końca świata,
...w pamięci ludzikiej będziemy zyć:
my, wybrańców garść,
...kompania braci".

Thornton zaprowadził Foxa do podziemnego schronu, otworzył drzwi i oświetlił latarką trzech chrapiących Niemców. Ich karabiny stały równo w kącie. Fox potrząsnął śpiącym na górnej pryczy. Gdy ten nie przestawał chrapać, zerwał z niego koc, poświecił latarką prosto w twarz i kazał mu wstawać.
Niemiec spojrzał nieprzytomnym wzrokiem na Foxa. Ujrzał młodego człowieka w dziwnym mundurze, z poczernioną twarzą, który mierzył do niego z niedużego peemu. I uznał, że to jeden z jego kumpli się naigrywa. Kazał się więc Foxowi "odpieprzyć"; ton jego głosu i mimika nie pozostawiały co do tego żadnych wątpliwości. A potem obrócił się na drugi bok.

Uczestnicząc w skrajnie niebezpiecznej kampanii, żołnierz znacznie łatwiej od cywila akceptuje prawdę, że ze wszystkiego, co posiada, tylko życia nikt mu nie zwróci.
[J. Glenn Gray “The Warriors”]

Po przyjeździe wyprawiliśmy przyjęcie, jaki mało. Korki strzelały, szampan się lał, butelki pękały. Radosny śmiech głęboko z trzewi, wiwaty, okrzyki radości, plączące się języki, pijackie mądrości i przyjaźć ponad wszystko. Maż, jeżże się napij. Co jezd, kurna, tera moja kolej. Ja miałem wystszsz... Wysże... wyjąć ten koreg. Kurna, jak tu pęknie. Sialala-la! Polej! Chopaki, gźzie jest Hitler? Szeba podziękować sukinsynowi. Pijemy szampana Adolfa, to szeba, kurna, podziękować gospodaszżowi, no nie? Berchtesgaden, kocham cię!!! I tak skończyła się nasza wojna.

Zamiast dobrych butów żołnierze otrzymali wskazówki, jak mają ustrzec się odmrożeń. Kazano im masować stopy i codziennie zmieniać skarpetki. Sierżant Lick wspomina: Mieliśmy zdejmować wilgotne skarpetki, zawieszać je sobie na szyi, żeby wyschły, zrobić masaż stóp, a następnie założyć suche skarpetki, powieszone na szyi poprzedniego dnia. Potem przyszły wytyczne stwierdzające, że każdy, kto cierpi na stopę okopową, może trafić pod sąd wojenny.
(...) Najpierw traciło się paznokcie u nóg. Stopa robiła się biała, potem purpurowa, wreszcie czarna. W poważnych przypadkach w ogóle nie dawało się chodzić. Wielu żołnierzy straciło palce, niektórym trzeba było amputować stopy. Kiedy wdawała się gangrena, lekarze musieli obcinać nogę jeszcze wyżej. Mało prawdopodobne, żeby był to wynik świadomego działania. Strzał w stopę był o wiele szybszy, mniej niebezpieczny i prawie nie sposób było udowodnić, że to nie wynik walki.
(...) Stopa okopowa wyłączyła z walki więcej żołnierzy niż niemieckie armaty 88 mm, moździerze i karabiny maszynowe. Zimą 1944-45 trzeba było z tego powodu wycofać z linii frontu blisko czterdzieści pięć tysięcy żołnierzy - tyle, ile trzy pełne dywizje piechoty.

Kiedy szeregowy Bąk usłyszał pierwsze strzały, wciągnął spodnie i zasznurował buty, zapiął koszulę, chwycił karabin i wybiegł z burdelu na ulicę. Jego towarzysz już tam był; razem popędzili w kierunku skrzyżowania. Widząc wymianę ognia, natychmiast zawrócili i przebiegli przez Bénouville szosą wiodącą do Caen. Gdy zabrakło im tchu, przystanęli, wystrzelali w powietrze całą posiadaną amunicję i zawrócili do Bénouville, aby tam zameldować, że na moście są brytyjscy żołnierze, a oni sami zużyli w walce wszystkie naboje.

Nigdy nie widziałem, żeby na linii frontu ktoś był sam - opowiada sierżant Egger. - Żołnierze automatycznie łączyli się w pary. System dwuosobowych okopów działał bezbłędnie; zapewniał dodatkowe poczucie bezpieczeństwa... dodatkowe ciepło... Stanowiliśmy zespół, wspólnota losów i żywioł wojny łączyły nas, stwarzając specyficzną więź.
Kumpli z jednego okopu łączyło coś więcej. Byli sobie bardziej bliscy niż przyjaciele, niż bracia. Nie był to związek kochanków. Poznawali się jak łyse konie i mieli do siebie absolutne zaufanie. Ciągle opowiadali o sobie nawzajem, wiedzieli, co robili przed mobilizacją, jacy są ich rodzice, bracia i siostry, ich nauczyciele, co lubią jeść i pić, i co potrafią. Czasami się nienawidzili, częściej kochali miłością znaną tylko dawnym żołnierzom. Bez zastanowienia każdy podzieliłby się z kolegą ostatnim kęsem, ostatnim łykiem wody czy kocem - i jeden oddałby za drugiego życie.

Wojsko nie może nikogo zmusić, żeby coś zrobił, ale ponad wszelką wątpliwość potrafi sprawić, by żałował, że tego nie zrobił.

Zabić albo zostać zabitym — mówił do siebie Porcella. — Jestem tutaj, ja, dobry chrześcijanin, i muszę wykonywać rozkazy. A w dziesięciu przykazaniach napisano: Nie zabijaj. Coś musi być nie tak z tymi przykazaniami albo z zasadami, jakie panują dziś na świecie. Uczą nas dziesięciu przykazań, a potem posyłają na wojnę. To wszystko nie ma sensu.

Zdecydowanie nie można powiedzieć nic dobrego na temat sytuacji jeńca wojennego. Co było gorsze, być Niemcem w rękach Rosjan czy Rosjaninem w mocy Niemców? Amerykaninem w niewoli Japończyków czy Polakiem w rękach Niemców (lub Rosjan)? Trudno powiedzieć, ale w tej skali grozy na pewno lepiej wiodło się Amerykanom w rękach Niemców.

Potem Heffron wspomniał: "I proszę, zwykły chłopak z południowej Filadelfii, a poddał mi się szkopski generał".

W Normandii, dwa dni po lądowaniu, szeregowy Ken Webster ze 101 Dywizji zobaczył, jak z oparów dymu wyłonił się kübelwagen (niemiecki dżip) i śmiało jechał przez miasteczko Vierville. Nad nim powiewała flaga Czerwonego Krzyża, na noszach z tyłu leżało dwóch rannych Niemców, a za kierownicą siedział wielki, krzepki spadochroniarz. Był to widok tak zaskakujący, że nikt nie ruszył się, żeby go zatrzymać; uczynił to dopiero jakiś amerykański oficer, kiedy samochód już niemal wyjeżdżał z miasta. Webster opisuje, co nastąpiło potem: „Samochód zarekwirowano. Kierowcę-sanitariusza zastrzelono, bo miał pistolet, a dwóch rannych zostawiono na poboczu drogi, na pewną śmierć”.

Dostawy dla Amerykanów walczących we Włoszech przechodziły przez port w Neapolu. Docierały tam w dzień i w nocy - broń, amunicja, artykuły spożywcze, paliwo, ciężarówki, sprzęt elektryczny i
wiele innych. Wszystkie te rzeczy były bardzo poszukiwane na czarnym rynku.

Ukradziono jedną trzecią wszystkich dostaw wyładowanych w Neapolu. We Włoszech po prostu zniknął kiedyś cały pociąg z zaopatrzeniem dla wojska.

Oto historia, którą opowiedział mi były porucznik, pracujący w wydziale kryminalnym przy dowództwie sprzymierzonych, o prowadzonym przez siebie śledztwie. Pewien pułkownik z Gwardii Narodowej, urodzony na Sycylii, przydzielony do Dowództwa Transportu, z racji pełnionej funkcji administracyjnej miał do dyspozycji samolot C-47. Każdego pogodnego dnia leciał z drugim pilotem z Londynu do Paryża i z powrotem. Z Londynu zabierał kartony papierosów, a w drugą stronę wiózł kosztowności i perfumy. Interes kwitł, ale pułkownik miał wiele płatności, bo dużo osób było zamieszanych w całą sprawę. Gdzieś w połowie grudnia służba kryminalna SHAEF już miała go aresztować, ale w jakiś sposób dowiedział się o tym i zwiał swoim C-47, z drugim pilotem i skrzynką wyładowaną precjozami. „Nad kanałem La Manche - opowiadał porucznik - zastrzelił drugiego pilota i zmasakrował jego twarz tak, że była nie do poznania. Był cholernie dobrym pilotem; wylądował w okolicy plaży Utah na linii wodnej, w momencie najniższego przypływu. Samolot z ciałem drugiego pilota znaleziono dopiero następnego dnia, kiedy zakończył się odpływ - pułkownik zostawił przy ciele zabitego swój identyfikator. Potem dowiedzieliśmy się, że dwoje francuskich wieśniaków widziało, jak amerykański pilot ukradł osiołka i wóz, załadował jakąś skrzynię, przebrał się w chłopskie ciuchy i wtedy widziano go po raz ostatni”.

Każda linia żywopłotu stawała się pozycją wroga...
Nawet jeśli kosztem nadludzkich wysiłków udawało się przełamać taką pozycję, pięćdziesiąt, a czasem i mniej metrów dalej czekał identyczny żywopłot, tak samo umocniony i tak samo zaciekle broniony.
Było to najgorsze miejsce, jakie można było sobie wybrać na świecie do organizowania ataków piechoty - gorsze od terenu zurbanizowanego, gorsze nawet od umocnionych linii okopów z poprzedniej wojny.

[Don Malarkey]

Taki był początek najbardziej pamiętnego doświadczenia mego życia, bycia członkiem kompanii E. Od tamtych czasów każdy dzień życia kończę żarliwą modlitwą dziękczynną do Adolfa Hitlera za to, że pozwolił mi spotkać na swej drodze najbardziej utalentowanych i inspirujących ludzi, jakich w życiu poznałem.