Nie mogę pójść z tobą przeciwko ludziom, których tylko dlatego porzuciłem, aby nie pójść z nimi przeciw tobie.

Trzeba dobrze naśladować prawdę, zachować tę zimną obojętność, którą mają same fakty.

Współczesny Homo novans, nowator, który zmienia, kwestionuje i odmawia, nie jest tym samym, co historyczny Homo iterans, który powtarza odziedziczone wzory.

Nowator nie akceptuje krzywd zastanych, łatwo jednak zaakceptuje nowe krzywdy, wyrządzane komuś, kto aktualnie ich nie doznaje, szczególnie jeśli będą to krzywdy w imię nowości.

Forsowanie jakiego bądź poglądu jest dopuszczalne o tyle, o ile można przekonać obywateli.

Za tyle pieniędzy, ile mieści skarbiec państwowy, warto zabić jednego opozycjonistę – to jasne. Ale p o w i e d z i e ć, że się zabija?

Dyktatorem Rzymu będzie liberał, zwycięskie wojny przeprowadzi pacyfista, republikę zniszczy ten, kto pozwoli istnieć jej instytucjom.

Jeśli chcę zabić republikę, nie muszę zaczynać od ataku na jej zalety, bo istnieje dostateczna ilość wad, abym zrobił karierę, zwalczając wady.

Obrońcy republiki nie są zdolni do niczego poza powtarzaniem banałów.

Wcale nie zamierzam znosić republiki ani jej urządzeń. Niech dogorywają. Te stare idiotyzmy wykończą się same, ale nie tak, abym ja wyglądał na grabarza wolności. Wystarczy, że nim jestem.

Styl Cezara to szybkie marsze do zamierzonego celu po drogach prostych, czyli najkrótszych. (…) Nie powinno być widać, że autor pisze, powinno być widać, że działa.

Bo powiedzieć o Cezarze, iż był kochliwy, to za mało. Był erotomanem. Prócz pań z towarzystwa lubił damy mniej wytworne.

Potrzebował pewnej fikcji, niezbędnej każdemu, kto przygotowuje się do boskości.

Nie miał programu politycznego, nie znał się na polityce, widział tylko zewnętrzne przejawy, nieistotny margines procesów historycznych, a nie rozumiał ich sensu.

Nie można uniknąć mordowania, gdyż jest to nie tylko sposób osiągnięcia zdobyczy, lecz poniekąd rzecz sama przez sie pożyteczna.

Gdy człowiek zabiega o nieomylność, dowodzi przez to, iż pragnie być otoczony kultem irracjonalnym.

Ten pryncypialista (Katon) nie umie wytłumaczyć sobie świata w sposób w sposób mniej prymitywny. Dla niego nie ma sytuacji pośrednich, nie ma względności postaw, jemu wszystko musi wypaść albo biało, albo czarno, inaczej rzeczywistość nie zgodziłaby mu się z kanonem.

Z niewinnych początków wynikają najsmutniejsze końce.

Zacznie się od jednego ustępstwa, niby wyjątkowego, udzielonego tylko raz Cezarowi, aby kandydował zaocznie, wyjmie się jedną cegiełkę z muru praw ochraniających republikę i cały mur zadrży.

Lekceważył całkowicie autorytet senatu, w interesie Cezara dopuszczał się licznych aktów sprzecznych z prawem, okazywał umyślną pogardę wszelkiemu legalizmowi i demonstracyjnie łamał konwenanse.

Pomysłowość senatorów rzymskich była widocznie ograniczona, jak zwykle u konserwatystów.

Człowiek nie da zrobić z siebie kupy krwawych flaków dlatego tylko, że wielki wódz ma swoje wielkie wyliczenia.

W pewnych okolicznościach mógł się nawet stawać okrutny, lecz okrucieństwo wynikało logicznie z uporu moralnego, więc nie wywoływało odrazy, raczej podziw.

– Kraje wasze zostaną wyzwolone. Przywódcy wszystkich krajów, które miały być wyzwolone, klęczeli przed Cezarem. Płakali, ale to znowu konwencja, choć może i nie. Bo mieli powód, żeby płakać i klęczeć.

Jasno sobie powiedzmy, że wszyscy ludzie pragną swobody i nienawidzą niewolnictwa, powtórzmy ten truizm jeszcze raz, wbijmy sobie w głowę, że będą pierwszego pragnęli, że będą drugiego nienawidzili, że nie zmieni się to nigdy, bo nie może (...).

Postęp nie znosi przykazań.

Gdyby chociaż uderzał od przodu, w głowę, w pierś, ale nie, mały jest, nie potrafi, nie sięga nawet łydek tamtego, ot, zwykły szczur, a tamten - wielki, bosy i szlachetny.

Cóż dobrego przynosi ruch społeczny, który faworyzuje takie zera?

Wszyscy ludzie pragną swobody i nienawidzą niewolnictwa, powtórzmy ten truizm jeszcze raz, wbijmy sobie w głowę, że będą pierwszego pragnęli, że będą drugiego nienawidzili, że nie zmieni się to nigdy, bo nie może.

Kraj miotał się jak chore zwierzę.