Pomysłowy debiut, z niewykorzystanym potencjałem

Co siedem lat w Karterze wybierani są nowi Strażnicy mający chronić ludzi przed nerimi – wampirami i zmiennokształtnymi. Kiedy Falen, należący do Frakcji Powietrza, zostaje wybrany, a razem z nim trójka podległa innym żywiołom, nikt nie spodziewa się, jak przewrotne jest ich przeznaczenie i ile zmian czeka ludność Państwa Żywiołów. Rzuceni w samobójczą misję Strażnicy nie podejrzewają też, że obserwowani są przez demony i bóstwa, które mają swoje własne porachunki.

„Proroctwo Dioriness” to pierwszy tom cyklu „Pieśń krwi i powietrza”. Tył okładki obiecuje dobrą zabawę i wielowątkową historię pełną magicznych stworzeń. Niestety czytelnicy, starsze nastolatki i dorośli, nie do końca otrzymują to, co jest obiecywane.

Po trudnym początku, który wyjątkowo ciężko się czyta z racji wielu przedłużających się i skomplikowanych wątków, dziwnych nazw i imion, a przede wszystkim braku lekkości języka, akcja zaczyna przyspieszać, powodowana nagłymi wypadkami i szybkimi decyzjami. Świat nerimi wyciąga ręce, chcąc dosięgnąć czytelnika, by przepadł w magicznym świecie. Wyobraźnia zostaje wystawiona na próbę i otrzymujemy to, co w książkach istotne – emocje. Można by więc przymknąć oko na nudny początek, zapomnieć o nim i cieszyć się lekturą, gdyby nie większa liczba potknięć.

Dużo błędów redakcyjnych, m.in. błędy w dacie czy literówki, wytrącają za każdym razem, kiedy książka zaczyna pochłaniać. Poza kilkoma wyjątkami bohaterowie są niedopracowani i mało ciekawi. Nie wyróżniają się niczym szczególnym, by po odłożeniu książki na półkę można było ich wspominać, a w tłumie innych postaci wskazać. Umyka imię czy charakter. Trudno też uwierzyć w relację, którą autorka stworzyła między głównymi bohaterami, bo nie ma między nimi chemii, a pojedyncze sceny, w których biorą udział, nie powodują, że wierzymy w ich głęboką miłość, przyjaźń czy nienawiść.

Gdyby należało wybrać jedną najbardziej irytującą w książce rzecz, na podium stanęłyby jednak przypisy. Zamiast wpleść wyjaśnienia w fabułę, informacje o państwie, religiach czy tradycjach umieszczone zostały w przypisach, które zebrane razem mogłyby stworzyć osobną książeczkę. Zabieg zdecydowanie mało przekonujący.

Pokładane w książce nadzieje rozsypały się szybko niczym zamek z piasku. Końcowe sceny trzymają wysoki poziom, wystawiając serce na próbę, więc lektura nie była karą. Książka czasami zaskakuje, wywołuje uśmiech albo ciarki, a kreacja trójki bohaterów to strzał w dziesiątkę. Jednak to za mało, żeby czekać na kolejny tom. Zdecydowanie za często wiało nudą i brakiem logiki.

Eliza Idczak