Zaginione

Od pierwszych zdań książka mnie bardzo wciągnęła, ale 1po kilkudziesięciu stronach było jak dla mnie coraz gorzej. Pojawia się kultura chińska, owszem bardzo ciekawa, ale stanowczo za dużo o jej historii, za dużo opisów,. W tle oczywiście wątek miłosny, wcześniej dramatyczny.

Książka bardzo ciekawa. Przeplatają się w niej fikcja, trochę fantazji oraz autentyczne wydarzenia. Bardzo szybko się ją czyta. Główna bohaterka jest dzieckiem innym niż rówieśnicy w jej wieku. Uczy się bardzo dobrze i interesuje przedmiotami ścisłymi. Jest dzieckiem nielubianym przez rodziców, ale nie wie dlaczego tak jest. Gdy dowiaduje się prawdy o swoim dzieciństwie jej życie bardzo się zmienia.

Książka warta przeczytania. wciągająca historia Magdaleny i Piotra, którzy zostawiają wszystko i zaszywają się w głuszy w Bieszczadach. Pokazane są trudne początki dziewczyny z dobrego domu, wrzuconej do chaty na odludziu, która uczy się od nowa wszystkiego. Wplecione jest to w wojnę i akcje banderowców, brutalne napady na polskie rodziny. Przeplatane jest to czasami współczesnymi i pokazuje jak los dziewczyny lat 30-tych splata się z losem chłopaka z dzisiejszych czasów.

Tr,ojka bohaterów nie znoszących się poczatkowo, ale ich losy się splatają. Są to osoby o róznych charakterach, temperamentach i problemach. Początek książki nie wciąga, czytanie mi się dłużyło, ale dalej było już lepiej, tajemnice zaczęły się wyjaśniać, chociaż trudno mi było wciągnąć się w akcję. Może dlatego, że nie czytałam poprzednich części. Na plus zasługują chumorystycze dialogi.

"Zanim" to piękna, niemal poetycka powieść o Marii Skłodowskiej Curie. Kończy się tam, gdzie każda powieść o tej wybitnej kobiecie się zaczyna. W "Zanim" poznamy jak mądrą, dobrą i empatyczną kobietą była Maria Skłodowska. Ale autorka zwraca uwagę na bardzo istotną kwestię: Jak bardzo kochać można naukę. Jak bardzo można się poświęcić dla marzeń o studiowaniu. I jak przedziwnie ta piękna walka o edukację rezonuje w dzisiejszych czasach, gdzie zabrania się zadawania dzieciom pracy domowej... W "Zanim" odnalazłam piękny fragment o tym, jak bardzo zaborca kładł nacisk na pozbawienie Polaków edukacji, dostępu do szkół. Jak bardzo zaborcy zależało, żeby naród chowany był w intelektualnej ciemnocie... Bo takim narodem łatwiej sterować 🤷 Żyjemy w wolnej Polsce - więc komu zależy, żeby nasze dzieci było matołami w ciemnogrodzie?

„Bar na starym osiedlu” to moja pierwsza tegoroczna lektura. Zaczęłam czytać w nocy (gdy za oknem idioci szaleli z petardami) i skończyłam przed chwilą. Lubię i cenię prozę Sabiny Waszut, więc sięgnęłam po tę powieść z nadzieją na satysfakcjonującą lekturę. I nie pomyliłam się. Ola Kieś to młoda kobieta, która ponad dwadzieścia lat temu wyjechała z matką z Chorzowa do Warszawy. Teraz, gdy mama już nie żyje, bohaterka sama mieszka w stolicy i z różnymi efektami układa sobie życie. Pewnego dnia jednak wszystko wali się jej na głowę – traci pracę, rozstaje się z partnerem i zaczyna wątpić w swoje możliwości. Mimo iż wcześniej o tym nie myślała, teraz postanawia przyjąć spadek po babci. Dlatego wyjeżdża do Chorzowa, by sprawdzić, co staruszka jej zapisała i czy scheda nie jest obarczona długami. Na miejscu okazuje się, że starsza pani od dawna z powodzeniem prowadziła tytułowy bar. Ola nie kryje zaskoczenia, jednak od lat w ogóle nie utrzymywała kontaktu z matką ojca, więc tak naprawdę musi na nowo poznać losy babci. Przy okazji odzywają się bolesne wspomnienia, a bohaterka zaczyna składać w całość obrazy z przeszłości, których – będąc dzieckiem – nie rozumiała. Rodzinne tajemnice, a raczej przemilczenia i niedopowiedzenia, przeplatają się tu z bieżącymi perypetiami Oli, która zmuszona jest stawiać im czoła i podejmować odważne decyzje. Przy okazji sentymentalnych spacerów bohaterki poznajemy chorzowskie klimaty. Autorka wprowadza nas w śląskie zwyczaje, mentalność mieszkańców, wspominając o różnych stereotypach i zmianach, jakie zaszyły w rodzinnym regionie Olgi na przestrzeni ostatnich dekad. Sabina Waszut snuje swoją opowieść niespiesznie, z wyczuciem, ale sprawia też, że trudno oderwać się od lektury. Na pewno dzieje się tak za sprawą nieprzewidywalnej akcji, gdyż nie jest to pospolita historyjka o młodej kobiecie, która rzuciła wszystko, by nagle zacząć życie w nowym miejscu, zakochać się ze wzajemnością, a potem żyć długo i szczęśliwie. Mimo iż całość napisana jest lekko, autorka nie stroni od trudnych tematów. Jej książka nie jest banalna i przesłodzona. To życiowa proza, w której obok poważnych, a nawet dramatycznych sytuacji pojawiają się też sceny nacechowane optymizmem. Jak na autorkę przyszło, styl jest dopracowany, barwny, zachęcający do czytania.

Przeczytałam chyba wszystkie książki Pani Małgorzaty Wardy i nawet do nich wracam. Jest w tych powieściach coś, co wzbudza we mnie niepokój, od samego początku czytania. Wiem, że coś się wydarzy, coś co wzbudzi we mnie emocje. Zawsze wypatruję Panią Małgorzatę na targach Książki w Krakowie, ale Jej nie ma. Gorąco polecam.

Cóż, moja opinia nie będzie odkrywcza. Książka bardzo mnie rozczarowała. Pierwsza część miała potencjał. Natomiast mam wrażenie, że druga pisana była trochę na siłę. Niepotrzebny był wątek współczesny, który tym razem zajął połowę książki. Postać Toffi drażniła jeszcze bardziej. Dalsze losy Juliany czytało się znacznie lepiej, ale mimo wszystko zabrakło tego "czegoś" co miała część pierwsza.

Początkowo ciężko mi było połapać się w zawiłościach fabuły - cztery różne historie opisywane naprzemienne robiły mi niezły miszmasz w głowie. Jednak po kilku rozdziałach tak prowadzonej narracji "wyciągnęłam się" i reszta lektury była już czystą przyjemnością. A zakończenie - majstersztyk! Głęboko przemyślane, zaplanowane i cudownie opisane. Piękna historia, która w sumie mogłaby się wydarzyć naprawdę, bo przecież ludzkie życia nieustannie się przeplatają i łączą ze sobą.

Nie sądź książki po okładce, a Małgosi kierując się efektem pierwszego wrażenia. Poznaj lepiej, może zobaczysz złożoność treści i złożoność osobowości. Przyznam, że początkowo, ze względu na zachowania Małgorzaty, miałam ochotę przerwać lekturę, ale poznając przeszłość bohaterki zaczynałam rozumieć jej zachowania. Nie akceptować niektórych, ale rozumieć ich powody. Bardzo odpowiadał mi pomysł pojawienia się Doroty jako narratorki i jako osoby, która staje się ważną osobą w tu i teraz Małgorzaty. To było interesujące doświadczenie obcowania z naiwną, czasem wulgarną, irytującą, a jednocześnie budzącą instynkt matki-opiekunki młodością oraz mądrością, ciepłem, zrównoważeniem doświadczenia i dojrzałości.

Audiobook 🌹 Ostatni tom cykliu "Po sąsiedzku" pod tytułem "Uzasadnione wątpliwości" Jest napisany lekko, niesie w sobie wiele głębi. Słuchając, nie raz serdecznie się uśmiałam :) Skończyło się lato, w ogrodach zakwitają zimowity. Lecz choć w powietrzu czuje się jesienny chłód, serca kobiet z Różanej pełne są gorących emocji. Maria, zakosztowawszy wolności, nie chce wracać do domu matki i po raz pierwszy w życiu zdobywa się na odwagę, by realizować swoje pragnienia. Karolina, którą przerosła rola samotnej matki, zaczyna rozumieć, że decyzje, jakie podjęła, wiążą się z określonymi konsekwencjami. Teresa, przyjmując od losu to, co odrzuciła Maria, być może zdobędzie szczęście, a przynajmniej zyska życiową stabilizację. Agata powtarza sobie, że bardzo kocha męża, lecz jakoś trudno jej przyjąć jego przeprosiny. Sylwia powinna wspierać nieszczęśliwie zakochaną córkę, ale nie może myśleć o złamanym sercu Julki, bo ma większy problem – pilnie poszukuje ojca dla swojego drugiego dziecka. A Leokadia… nestorka rodu Jezierskich w końcu dopięła swego. Serdeczne polecam całą serię książek "Po sąsiedzku" 🌹

Życie Alicji toczy się po wypadku w Kodorowie. Wysłana przez ojca do szpitala psychiatrycznego w Austrii, czeka aż jej los się odmieni. W trakcie pobytu oraz terapii trafia na dr Freuda, który otwiera jej bramy do świata medycyny. Seria niefortunnych zdarzeń i jej życie wywraca się o 180 stopni. Pierwsza Wojna Światowa, różne postacie(w tym Coco Chanel), historie te opowiadane przez nią,ale także pisane przez jej życie. Jednym słowem mówiąc akcja. W całej książce ciągle coś się Alicji przytrafia. Mimo chłodnego wychowania,wyrasta na silną,cudowną,wrażliwą i kochającą kobietę. W dodatku ciągle się uczącą. Koniec drugiego tomu to nadchodząca wielkimi krokami II Wojna Światowa. Książka bardzo łatwo wciągająca i wzruszająca. Bardzo dużo postaci i faktów historycznych, które tak lekko są wplecione w książkę. Jestem pod wrażeniem.

Bardzo potrzebne są książki opisujące nasze małe dzieje małych miejsc, a nierzadko wielkich ludzi o wielkich sercach. Ta opowieść może nie jest zachwycająca, nie zaskakuje, nie budzi skrajnych emocji, ale za to obdarza uważnością, szacunkiem i czułością to, czemu świadkowały wody Krutyni.

Hmmm trylogia a ja zaczęłam. W sumie od końca.... No cóż teraz trzeba czytać druga i pierwsza część.... Czytając te książkę łatwo mi być w tych miejscach co piszą bo tam bywałam w dzieciństwie dość często najlepsza dla mnie była tu babka która ukradła pomadkę chciała zaliczyć ośrodek wypoczynkowy za darmo i jak jej właścicielka tarła nosa.... Inne historie z Pobierowa też ciekawe i życiowe

Patrząc na tak smakowite babeczki, które widnieją na okładce książki "Igraszki z losem" autorstwa Agaty Kołakowskiej nie mogłam postąpić inaczej jak po nią sięgnąć. Czy lektura miała słodki smak? Leszek jest czterdziestoletnim kawalerem. Uczuciowa stagnacja, która trwa już dość długo, stała się dla niego nielada problemem. Chciałby coś w tej kwestii zmienić, ale jest pewien, że żadna kobieta nie zechce takiego zwykłego faceta jak on. Na co dzień pracuje w małym sklepiku z pieczywem i wyrobami cukierniczymi, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Wieczory spędza samotnie w małym mieszkaniu, nie posiada sportowego auta w garażu. Zwyczajnie nie ma czym zaimponować. Ciepło oraz wrażliwość jaką emanuje Leszek dostrzegają trzy znajome kobiety, dla których stał się najlepszym powiernikiem osobistych trosk. Doskonale wiedzą, że zostaną wysłuchane o każdej porze. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze... cygankę. Tego co usłyszał z jej ust nie brał na poważnie, ale z czasem zaczął odczuwać dziwny niepokój... "Igraszki losu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agaty Kołakowskiej. Szata graficzna przyciąga, ale dla mnie najważniejszy jest opis fabuły, który mocno mnie zaintrygował. Mimo tego, że książka nie jest wydawniczą nowością zawiera w sobie ostatnio modny w literaturze obyczajowej element zaczerpnięty z fantastyki. W tym przypadku mowa o tajemnej mocy dzięki, której życie innych osób poprawia się na lepsze jeśli o nich dobrze pomyślimy. Sposób w jaki autorka przedstawiła ten wątek dodał całej tej historii takiego fajnego smaczku. Nie jest nachalny, ani przesadzony. Miałam obawy, że może być przytłaczający, ale nic takiego się nie dzieje. Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tutaj same ciekawe osobowości z głównym bohaterem na czele. Mam nadzieję, że w przyszłości będę częściej trafiać na powieści, w których mężczyzna będzie grał przysłowiowe pierwsze skrzypce. Leszek to normalny facet, i właśnie tą normalność traktuje jak swoją największą wadę. Sam uważa siebie za życiowego niedorajdę i nieudacznika. Ta niska samoocena niszczy go wewnętrznie. Ma problem z docenieniem samego siebie, kim tak naprawdę jest, bo właśnie to powinno być najważniejsze dla drugiej osoby. Nie jakieś tam dobra materialne. Chwilami drażniło mnie to jego użalanie, bo z drugiej strony ileż można. Z niecierpliwością czekałam na moment, aż w końcu zdobędzie się na odwagę i zawalczy o siebie, a nie o innych. Ada ma 30 lat i jest sama. Po cichu marzy o pięknej miłości niczym z komedii romantycznych. Najbliżsi wywierają na nią presję, a ona żeby ich uszczęśliwić decyduje się na desperacki krok. Zamiast wsparcia od rodziny musiała wysłuchiwać drażliwych uwag na swój temat. Tak po ludzku było mi żal tej dziewczyny. Mirella jest jej przeciwieństwem. Ma wszystko: dobrą pracę, piękny dom, urocze dzieci i ukochanego męża u boku. Po prostu bajka, ale jak jest naprawdę wie tylko ona. Irena jest najstarszą z kobiet. Razem z Ryszardem tworzy małżeństwo z długoletnim stażem, w którym miłości niestety już dawno nie ma. Gdy niespodziewanie uśmiechnął się do niej los ma nadzieję, że w końcu zazna prawdziwego szczęścia. Niestety ta radość nie trwała zbyt długo... Trzy bohaterki, trzy zupełnie inne historie. Wszystkie szalenie interesujące, i bardzo prawdziwe. My kobiety możemy się z nimi szybko utożsamić ze względu na problemy, z którymi przyszło im się zmierzyć. Książkę można podzielić na dwie części. Osobiście ta druga, która toczy się pół roku później bardziej przypadła mi do gustu. Zdecydowanie więcej się w niej dzieje i akcja nabrała tempa za sprawą biegu wydarzeń. Całość czyta się lekko i przyjemnie. W dużej mierze przyczynił się do tego prosty język i styl. Jest to historia, która zmusza do refleksji i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pokazuje nam co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. Okazuje się, że miły gest, dobre słowo, zwykły kawałek ciasta może zdziałać cuda. Przy okazji pomagając innym nie zapominajmy o sobie, bo całego świata niestety nie damy rady zbawić. Polecam wam serdecznie tę książkę, bo swoją treścią zasługuje na uwagę. "Igraszki z losem" to mądra i w inteligentny sposób napisana powieść, która pokrzepi i da nadzieję na lepsze jutro.

Powieść dzieje się w moim rodzinnym mieście i za to dodatkowy plus.... Książka jest wciągająca, a sposób pisania autorki jest lekki i pełen humoru, tak, że czyta się ją z przyjemnością, chociaż tematy poruszane w powieści nie są łatwe. Autorka prowadzi narracje z punktu widzenia kilku głównych bohaterów, dzięki czemu widzimy niektóre sytuacje z różnych punktów widzenia i patrzymy na nie pod różnym kątem. To też pozwala nam zobaczyć jak nasi bohaterowie mijają się i jak czasami mało brakuje by się spotkali i wyjaśnili sobie wszystko... Ogólnie w powieści mamy dużo nieporozumień, braku komunikacji i niedopowiedzeń, nie tyle ze strony autorki, co średnio komunikatywnych bohaterów. Mamy też tajemnicę z młodości i zerwaną przyjaźń, niespełnioną miłość, śmiertelną chorobę i tajemnicze zachowanie chorej... Na szczęście wszystko pomału się wyjaśnia, ale czy na pewno tak, jak sobie wyobrażamy to my czy bohaterowie.... Interesująca lektura, przy której miło spędziłam czas.

Maję Wolny miałem ostatnio okazję poznać jako niezwykle odważną reportażystę podróżującą po Rosji już w czasie jej agresji na Ukrainę i w rozmowach ze swymi dawnymi znajomymi ale i przygodnymi ludźmi, próbującą dociekać owej rosyjskiej bez-duszy ludzi żyjących wiecznie pod jakimś carskim butem i podlegającym wpływom wszechobecnej propagandy. Lektura tyleż rzetelna i reportersko świetna, co i poznawczo straszna. Ale znalem wcześniej Maję Wolny jako autorkę kilku książek z nurtu, który może nie stanowi jakoś głównego mojego czytelniczego zainteresowania: literatury obyczajowej, czasem z szerszym kulturowo-społecznym (to już ciekawsze) zacięciem. I taka jest też ta powieść. Dostajemy w niej kilkoro bohaterów poruszających się w kilku planach czasowych, których losy - do tego nas już Autorka zdążyła przyzwyczaić - ostatecznie powiążą się w wielopokoleniową opowieść… W jednym planie - wojennym - obserwujemy Julię, komunizującą fotografkę, przemieszczającą ogarniętą wojenną i powojenną pożogą, w drugim zaś Weronikę, badaczkę stosunku ludności cywilnej do Żydów, a do tego wcielającą się w Demeter poszukującą Kory, swej zaginionej córki. Prócz świetnie zarysowanych wątków fabularnych i realistycznie nakreślonych bohaterów (bohaterek głównie!), mamy też głos w sprawie stosunku do Zagłady, mamy refleksję nad tym, jak w powojennej Polsce możliwe były pogromy Żydów i kto mógł je inspirować. Wagi książek Grossa to tu nie ma, ale współbrzmienie z wymową jego dzieł już tak. Jest to też hołd oddany Julii Pirotte, sławnej niegdyś fotografce i komunistce, dokumentującej czasy wojny i powojenną rzeczywistość. Powieściowa Julia to bowiem jedyna w pełni autentycznie historyczna postać przywoływana tu na kartach książki, która nieco wydobywa bohaterkę z współczesnej niepamięci. Książka do polecenia szczególnie tym, którzy lubią powieść obyczajową, dobrze zakorzenioną w historii, a do tego kameralną z jednej strony, z drugiej zaś rozciągającą się swą narracją na dziesięciolecia i pokolenia. Ja z Mają Wolny pozostaję i w Jej wydaniu powieściowym, i w tak mnie zaskakującym Jej obliczu non-fiction.

Niby romans, ale nie do końca. Historia dwóch kobiet i ich nieco poplątanych uczuć. Jednocześnie pochwała rodziny, bezpieczeństwa, które zyskujemy pozostając w stałym związku. Narodziny dzieci i kłopoty związane z ich wychowaniem, a w końcówce śmierć ukochanego męża i maleńkiej córeczki. Język prosty w odbiorze, styl nieskomplikowany, tym samym trafiający w serce. Nie mogłam się oderwać.

Izabela Pietrzyk standardowo pisze o trudnych relacjach damsko-męskich i rodzinnych oraz o "lepszości" kobiet. Jest tu mnóstwo stereotypów, a nawet banałów. Jednak mimo tego książka jest życiowa, ciekawa i dość wciągająca, a także dobrze napisana. Bardzo trafnie opisuje pewne mechanizmy funkcjonowania ludzi i par. Autorka po raz kolejny zrehabilitowała się w moich (czytelniczych) oczach, po fatalnym „Wieczorze panieńskim”. Pani Pietrzyk posiada tę umiejętność, że chociaż nie dzieje w powieści za wiele w sensie akcji (a przynajmniej przez mniej więcej 2/3 jej zawartości), to jednak pisze tak, jakby działo się mnóstwo. Jest bardzo emocjonalnie. Pierwsza połowa książki może być nieco męcząca, bo jest dość monotematyczna, ale czytałam ją zastanawiając się, czy naprawdę istnieją takie kobiety, takie związki? Czy to jest parodia? Głównej bohaterce – Marcie, zarówno współczułam, co irytowała mnie. Ale warto czytać dalej, bo następuje pewien zwrot akcji (jeśli nie przeczyta się opisu na okładce, który według mnie zupełnie niefortunnie go spojleruje :-/), przemiana Marty. W tym miejscu brakowało mi graficznego podziału książki na 2 części; uważam, że taki by się przydał.

"ODWRÓCONE ŻYCIE" - URSZULA JAKSIK Jak odkryłam tę autorkę to się ucieszyłam, ponieważ uwielbiam odkrywać dobre książki nowych dla mnie autorów, ponieważ jest to następna książka po którą sięgnęłam. Do tego się nie rozczarowałam. Książka jest bardzo wzruszająca. Ewa musi szybko dorosnąć, Aldona z kolei przeżyła niemiłe rzeczy jako dziecko i wyjeżdża na upragnioną Teneryfę i tam rodzi synka. Mija wiele lat i ten sam chłopak choruje na serce. Aldona nie mając wyjścia odszukała jego ojca by poprosić o pomoc. Ewa z kolei uwielbia biegać, ale dla wyników, nie dla nagród, tylko dla siebie. Choć pewnego dnia znika jej mama i szuka ją praktycznie cała rodzina, nie udaje się jej znaleźć. Ciepło daje jej babcia i ojciec. Pewnego dnia losy syna Aldony i Ewy się splatają. Jak się to skończy musicie sami przeczytać. Naprawdę warto, wiele wzruszeń, ale także śmiesznych sytuacji. Audiobook bardzo dobrze intonowany, książka budzi wiele emocji, jest życiowa i to słychać w głosie lektorki. OCENA 10/10 26/25 (11/02) ) Obyczaj 22/25 ILOŚC STRON: 336 DATA WYDANIA: 17.08.2016r. czas przewidziany czytania: 6 h 36 min. Czas słuchania: 08 h 07 min Lektorzy : Ewa Wodzicka - Dondziłło Anastazja skończona 11.02.2025 (słuchana)