Tulipanowy wirus

Cóż. Jak na taki temat, nie pasowała mi taka lekkość tekstu. Czytało się bardzo szybko. Nie było jakiegoś zaskakującego przełomu, efektu wielkiej zmiany. Za to trochę było niedopowiedzeń. Książki nie porzuciłam, a to jest plus, dotarłam do końca, a tekst sam w sobie zły nie jest.

Opisy miejsc i zimowych krajobrazów zasługują na uznanie, jednak niekiedy są zbyt rozwlekłe. Rozterki głównego bohatera pod koniec opowieści też dłużyły się niemiłosiernie. Książka autentyczna, z dbałością o szczegóły, jednak momentami zbyt mało wciągająca. Zachęcam jednak do przeczytania.

Bardzo polecam ten kryminał! Zwłaszcza, że mamy w nim akcję rozgrywającą się w Holandii (co rzadko się zdarza). I ten smak tulipanów. Dzięki nim zaglądamy trochę w historię Holandii w czasie wojny. Pewne morderstwo, porwanie dziecka, szukanie informacji w instytucie, zrozpaczona matka i pewna wredna ciotka ... Wszystko to znajdziecie na łamach tej książki i wciągnie Was na pewno.

Podobnie jak w "Marcowych fiołkach" Philip Kerr pisze z wielką dbałością o szczegóły. Zna topografię Berlina i realia życia w nazistowskim państwie. Jeśli chodzi o bohaterów, to wydaje się, że lada chwila zejdą z kart powieści, na których są opisani. Początkowo akcja toczy się powoli, a autor stopniuje dramatyczne napięcie. Z pewnością wzorował się na kultowych klasykach z gatunku czarnego kryminału, a przy okazji świetnie ukazuje nazistowską megalomanię. No i to wymowne zakończenie.

Międzywojenny Dublin, pełen podziałów i uprzedzeń. Międzywojenny Gdańsk pełen obaw i nienawiści. Polityka, kościół, miłość, ciąża i trudne wybory w przededniu wyborów, w których zwycięstwo odniosła partia Hitlera. Opowieść coraz bardziej aktualna i coraz straszniejsza, jeśli zdamy sobie sprawę z jej konsekwencji. W Dublinie znika kobieta, o której wiadomo, że była w ciąży. Dziecko nie było planowane, ojciec nie miał aspiracji do zakładania rodziny (z bardzo oczywistych powodów), pozostawił więc dziewczynę samą, z problemem, z dylematem moralnym i wyrzutami sumienia. Na poszukiwanie kobiety rusza jej przyjaciółka, Żydówka, której czasy i sytuacja polityczna utrudniają działanie jak to tylko możliwe. Znajduje wsparcie i pomoc w Stefanie, policjancie uwikłanemu we własny proces o odzyskanie syna z rąk teściów, po śmierci jego małżonki. Warstwą główną książki miał zdaje się być wątek kryminalny, który prowadzi do rozwiązania zagadki morderstwa młodego chłopaka, ale moim zdaniem ten element nie udał się wcale i zupełnie nie zdał egzaminu. W dodatku rozwiązanie nie przynosi sprawiedliwości, a przynajmniej nie w klasycznym rozumieniu. Ciekawie wędruje się po obu miastach z bohaterami, autor dobrze oddał klimat i geografię tych miejsc. Szczególnie podobała mi się historia Wolnego Miasta Gdańsk, które w tej powieści zdawało się czekać, aż będzie mogło zostać wcielone do Rzeszy. Russel dobrze opowiedział o tych miastach łącząc ich historię dwoma traktatami, które miały dać im autonomię, a spowodowały, że stały się zakładnikami tych ustaleń. Mocne główne postacie, za którymi chce się podążać, chociaż dość schematyczne, to wiarygodne, biorąc pod uwagę okres w historii. Rozumiałam ich strach, ich pobudki, ich kodeks moralny. Kibicowałam im. Jednak w samej fabule coś szwankuje, nie umiałam się wciągnąć w tę powieść, chociaż jest naszpikowana ciekawostkami. Ja, miłośniczka kryminału, nie znalazłam frajdy w szukaniu zabójcy. Dużo większą przyjemność miałam z czytania o Dublinie i Gdańsku tamtego okresu, dużo więcej radości dali mi bohaterowie i ich relacje, które tam są dość mocno zaznaczone. Autor próbował chyba za dużo wątków poruszyć w jednej pozycji i niestety z krzywdą dla tych ważnych tematów. Tutaj jest i nazizm, a co za tym idzie podziały na ludzi lepszych i gorszych; i kościół, więc podział religijny w najgorszym wydaniu; i niechcianą ciążę, a z nią problem aborcji, raz że niełatwej, ryzykownej, dwa że zakazanej; i miłość między Katolikiem a Żydówką skomplikowany na tak wielu płaszczyznach, że nawet nie ma co o tym tutaj pisać. Za dużo grzybów w barszcz. Nie kupiłam Stefana-policjanta, ponieważ wolałam go jako ojca walczącego o syna, mężczyznę zakochanego w Susan, trochę narratora powieści. Postać dobrze napisana i do polubienia. Dwie silne kobiety to również mocna strona tej historii, chociaż opowiadają wydarzenia z dwóch perspektyw czasowych to mamy wrażenie, że są w tym razem, widać ich miłość do siebie i czuć wsparcie z obu stron. Całość do przeczytania, ale bez jakichś nadmiernych oczekiwań. Dla kogoś czytającego beletrystykę to rozrywka na chwilę, ale znam lepsze tytuły spełniające tę funkcję.

Tytuł adekwatny do fabuły, bo rzecz dzieje się po wojnie w zbombardowanym, podzielonym na strefy Berlinie, a po części w Wiedniu, również okupowanym przez cztery mocarstwa. W tej części autor nie odchodzi ani trochę od konwencji kryminału noir, którą tak lubię, jednocześnie zbliża się nieco do powieści sensacyjno-szpiegowskiej. Świetna lektura.

Barcelona na początku dwudziestego wieku niewiele różni się od innych europejskich miast. Na ulicach króluje brud, smród i ubóstwo, a śmierć zbiera krwawe żniwo. Inspektor policji Moisès Corvo od znajomej prostytutki dowiaduje się, że w mieście grasuje potwór, który porywa dzieci. Inspektor zaczyna drążyć i szybkio zdaje sobie sprawę, że ma doczynienia z prawdziwym szaleńcem, który może mieć na koncie ponad setkę ofiar. Trudno to jednak dobrze oszacować, bo dzieci te pochodzą z najuboższych rodzin. Dla systemu nie istnieją, a według tego kryterium nie mogły też zaginąć. Sprawa staje się jeszcze bardziej podejrzana, gdy zwierzchnicy Corvo zaczynają naciskać na inspektora by zaprzestał działań i ogłosił publicznie, że nie ma żadnego potwora , a zaginięcia dzieci to tylko plotka. Jednak Moisès nie zamierza odpuscić i w końcu trafia na ślad Enriquety Martin, kobiety która zostanie nazwana wampirzycą z Barcelony. "Cienie z Barcelony" to z pewnością najbardziej mroczny i przerażający kryminał jaki dotąd czytałam. Atmosfera jest tu tak ciężka, że to aż przytłacza, a opisy morderczych praktyk przyprawiają o gęsią skórkę. Po pierwsze dlatego, że większość dokonywana była na dzieciach, a po drugie dlatego, że jak się okazuje książka powstała na podstawie prawdziwych wydarzeń. Spodobał mi się bardzo sposób narracji w powieści. Autor zastosował ciekawy wybieg i w roli narratora uniescił śmierć. Dziękuję temu uczestniczymy w wydarzeniach jakby z dystansu, a także mamy możliwość dowiedzieć się czegoś o samej wampirzycy. Śmierć bowiem krąży po Barcelonie przybierając rózne formy i rozmawia z osobami które zetknęły się z Enriquetą. "Cienie Barcelony" to pozycja zdecydowanie godna polecenia. Zaznaczam jednak, że przeznaczona jest dla czytelników o mocnych nerwach.

Taka książka do poduszki. Ciekawy pomysł na fabułę. Dosyć dobrze rozpisane postacie, jednak podczas czytania cały czas mi czegoś brakowało. Opowieść była niepełna, trochę płytka? No i widać, że autor ma duży problem z opisem walk lub zdarzeń, które dzieją się dynamicznie. Nie wiadomo wtedy o co chodzi. Nie wiem czy jest to wina tłumaczenia czy samego oryginału. Jednak końcówka była świetna. W mojej ocenie dosyć nietypowa. Jestem ciekawy czy autor postawił tym samym sobie furtkę do napisania kolejnej części?

„To zawsze te małe rzeczy, te, po których się tego nie spodziewasz – to one cię zabijają.” Niedawno dzieliłam się wrażeniami po spotkaniu z książką Davida Hewsona ("Domek dla lalek"), którego twórczość chcę poznać w jak najszerszym wydaniu. Co prawda, również pierwszy tom, ale innej serii, tym razem o młodym policjancie Nico Costa, potwierdził, że ten typ sensacyjnej przygody czytelniczej szalenie mi odpowiada. Dodatkowym bonusem okazało się miejsce akcji – ukochane przeze mnie Wieczne Miasto. „Pora na śmierć” pozytywnie zaskoczyła bogactwem różnorodnych postaci, wyzwalających mieszane odczucia, zakłócających proces dociekania motywów aktywności seryjnego mordercy, kameleona dowolnie zmieniającego postać i wygląd. Dwudziestosiedmioletni Costa, fascynujący się obrazami włoskiego malarza Michelangelo Merisi da Caravaggio, biorący udział w maratonach biegowych, z piętnem ojca komunisty, stawiał początki w detektywistycznej pracy. Przydzielono go do wyeksploatowanego zawodowo partnera, starego gliny z nadwagą, Luca Rossi posiadał jednak sporą wiedzę i intuicję. Wyczekiwałam spotkań z ojcem kluczowej postaci, stojącym przed obliczem śmierci, dzielącym się życiowym doświadczeniem i spojrzeniem na świat. Wiele ciekawych spostrzeżeń przypisał mu autor, jednak uniknął gloryfikowania bohatera. Nie myśl, że rodzina to coś w rodzaju magicznej recepty na szczęście. Rodzina może człowieka wyleczyć, ale może go też zabić, jeśli coś pójdzie nie tak. Również atrakcyjna od strony portretu była patolog Teresa Lupo, znacznie ubarwiła powieść. Natomiast, Sara Farnese, uniwersytecka wykładowczyni przedmiotów o początkach chrześcijaństwa, to szalenie niejednoznaczna i trudna w odbiorze bohaterka. Sporo się działo w fabule, liczne zwroty akcji, nieczyste zagrania ze strony włoskich policyjnych sił i watykańskich celebrytów. Zaczęło się od zamachu w papieskiej bibliotece, makabrycznego odkrycia i odnalezienia zmasakrowanych ciał. Im głębiej wchodziłam w powieść, tym bardziej mierzyłam się ze śmiertelnym fatalizmem, historiami z apokryfów, mrocznymi okolicznościami śmierci wczesnochrześcijańskich męczenników, naturą rzymskiej polityki, ściśle strzeżonymi rodzinnymi tajemnicami, bankową korupcją na wielką skalę. Wkraczałam w koszmar, w którym zasady rządzące zwykłym ludzkim zachowaniem nie liczyły się, zawodziła logika zbrodni przy rozważaniu szczegółów, a to trzymało w narastającym napięciu, wyczekiwaniu kolejnych śladów i dowodów chorej psychiki. Krew męczenników jest nasieniem Kościoła! Narracja przyjazna, chociaż niekiedy brakowało elegancji. bookendorfina.pl

Jak to jest, kiedy przeszłość wraca echem w nasze życie, mimo że już nikt, kto mógłby nam o niej opowiedzieć, nie żyje albo mówić nie chce. Jak żyje się, kiedy wszystko, co wiedziało się o swoim świecie, wali się w gruzy przez jedno wydarzenie. Jak wraca się do miejsca odartego ze złudzeń, po latach od dnia, w którym wszystko stanęło w miejscu. To powieść o braku tolerancji i o losach ofiary, które odcisnęły piętno na sprawcy. Mariana od lat mieszka w małym sennym miasteczku w Szwecji, które ożywa na kilka tygodni raz do roku, kiedy to robi się ciepło i zjeżdżają turyści, żeby popływać, pójść do wesołego miasteczka, pospacerować po deptakach. Głowna bohaterka to jest kolejnym pokoleniem prowadzącym sklepik z zabawkami, do którego w tym spokojniejszym okresie w roku tłumnie przychodzą mieszkańcy miasta. Trzydzieści lat wcześniej tą społecznością wstrząsnęło zabójstwo ojca Mariany, brutalne i niezrozumiałe. Dziewczyna miała to nieszczęście, że to ona znalazła ciało i ciągle ma w pamięci ten dzień. Do miasteczka przybywa pisarz, Amnon Goldstein, który deklaruje chęć napisania książki o tym miejscu. Jako że jest obcy mieszkańcy czują do niego wrogość, a wszystko złe, co dzieje się wokół, przypisują jego obecności. Goldstein ma swoje zadanie – przybył odkryć pewne fakty sprzed lat z życia swojej rodziny i rozwiązać pewną zagadkę. Dzięki jego śledztwu na jaw wychodzą zakopane pod dywan tajemnice mieszkańców, sympatie i uprzedzenia. To też pozwala na dojście do prawdy w kwestii odnalezienia zabójcy ojca Mariany i otwiera oczy ludziom na zapomniane już fakty. Najczęściej trzeba kogoś z zewnątrz, żeby zmienić coś wewnątrz. Jako że opowieść krąży wokół sklepu z zabawkami, to klimat tej książki jest nieprzeciętny. Rewelacyjnym zabiegiem, którym autorka mnie kupiła z marszu, jest wplecenie w fabułę baśni. Baśnie te – na pozór dziecinne i skierowane do dzieci – są bardzo krwawe i bezlitosne. Ernestam w cudowny sposób łączy język bajek ze światem dorosłych, wzmagając poczucie niepokoju i mroku. Nic tak nie przeraża, jak dzieci w horrorach, dziecięce chóry w piosenkach dla dorosłych i baśnie kończące się morderstwem. Spodobały mi się też w powieści postacie – uważam, że autorka sprytnie wymyśliła tę społeczność, w której każdy jest inny, chociaż należy do jednego środowiska. Każdy ma inną historię i opowiada swoją wersję wydarzeń. Ciekawie są wymyślone ich losy, spójnie poprowadzone od przeszłości do teraźniejszości, tworzące konsekwentny splot okoliczności. Oczywiście opis wydawcy na okładce książki nie odzwierciedla tego, o czym jest powieść, jednak mnie nakłonił do czytania, a potem było już tylko lepiej. Książkę czyta się szybko i sprawnie, wciąga od pierwszych zdań, sam prolog już wprowadza nas w świat Mariany i jej sióstr. Ważną kwestią jest to, że opowieść jest oparta na prawdziwych wydarzeniach, które autorka poznała sama szukając swoich korzeni i wracając do przeszłości. O tym zresztą mówi epilog – bardzo ważny dla całości. Powieść o tajemnicach, o relacjach międzyludzkich, o sile rodziny, o wspomnieniach, o zbrodni i karze, wreszcie o tym, jak strach rodzi przemoc, jak łatwo zrobić coś nieodwracalnego i jak to nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie ponieść za to konsekwencje.

Początek książki nie był porywający ale klimat i dalszy rozwój wydarzeń wynagrodził cierpliwość czytania. Czytając można przenieść się do epoki dorożek, więzienia w którym każdy kolejny przeżyty dzień jest cudem. Książka jest niepowtarzalna i żeby to docenić trzeba przeczytać do końca.

Książka mi się podobała pomimo że trochę jestem zaskoczony że nie jest to kryminał. Nie czytałem opinii o książce i tytuł sugerował mi jakąś mocno sensacyjna treść. Jest to raczej książka obyczajowa z elementami zagadki kryminalnej. Norwegia, praca lekarza zmagającego się z trudami opieki nad pacjentami. Kupiłem to. Czytalo mi się te książkę naprawdę dobrze.

Nie należy się spodziewać po tej książce fajerwerków. Nie jest rewelacyjnie, ale można przeczytać, jeśli ktoś lubi książki historyczno-obyczajowe. Zagadka kryminalna jest na dalszym planie- na pierwszy wybija się poszukiwanie swoich korzeni i badanie historii rodziny.

Szkoda, że zdecydowałam się na nią tak późno. Wrzuciłam na półkę "chcę przeczytać" w swojej bibliotece i czekałam aż zainteresowanie tą pozycją spadnie. Wstyd przyznać, ale zapomniałam o niej na kilka lat. Ostatnio robiąc porządek na wirtualnej półce, tytuł rzucił mi się w oczy i wrzuciłam do koszyka zamówień. Żałuję bardzo, że pozostałe przygody Brygady Zabójstw nie zostały przetłumaczone na język polski. Bardzo fajnie się czytało o początkach kryminalistyki i medycyny sądowej. Chętnie przekonałabym się, co "wymyśli" doktor Kingsley.

Dlaczego nie przekonała mnie powieść Paula Grossmana „Dzieci gniewu”? Ponieważ – cokolwiek by nie pisali krytycy i promotorzy tej powieści – nie jest ona niczym innym jak kryminałem osadzonym w realiach Niemiec lat 30. ubiegłego wieku, gdy zaczyna się dominacja nazistów. I w scenerii pogrążonego jeszcze w kryzysie Berlina dzieje się akcja z detektywem Willi Krausem w roli głównej. Jest worek z kośćmi, zaginione dzieci, zatruta żywność… Detektyw jest pochodzenia żydowskiego więc jest sekowany przez przełożonych i kolegów z Kripo… Przeczytałem. Ale bez większego przekonania.

Powieść stanowi ciekawe połączenie thrillera kryminalnego, zagadek religijnych i politycznych spisków. Autor sprawnie buduje napięcie, a wenecka sceneria dodaje historii tajemniczego klimatu. Fabuła intryguje – są momenty zaskoczenia, a główni bohaterowie są dobrze zarysowani, choć nieco schematyczni. Tempo akcji bywa nierówne – niektóre fragmenty mogłyby być krótsze – ale całość trzyma w napięciu i skłania do refleksji nad zderzeniem tradycji z nowoczesnością. To dobra propozycja dla tych, którzy lubią mroczne, wielowątkowe historie z tłem społeczno-politycznym.

Mój wybór przez przypadek.Londyn,zabójstwa.Giną nastolatki,geje. Kto jest winny ? Uwaga książka jest bardzo dobra.Doskonała,wciąga każdą swą kartką. Życie prywatne policjanta. Myśli mordercy poznajemy.Autor to policjant,czyli wie.Jak się prowadzi śledztwo. Jest tu doskonale opisana topografia wielkiego miasta. Policja krok po kroku,prowadzi śledztwo. Poznajemy bogatego finansistę. Ja jestem zachwycony tym odkryciem literackim.

Intrygująca podróż do Londynu z 1854 r. Nie spodziewałem się po tym autorze, którego wiele książek już przeczytałem, thrillera historycznego, jednak zdecydował się na taką konwencję i bardzo dobrze, eksperyment literacki udany. Oprócz skonstruowania fabuły Morrell musiał się sporo natrudzić żeby możliwie wiernie odtworzyć na papierze tamten klimat, trudne warunki w jakich wtenczas żyli ludzie, sposoby spędzania przez nich czasu, funkcjonowanie ówczesnej policji czy wymiaru sprawiedliwości, a nawet takie szczegóły jak mierniki angielskiej waluty czy elementy topografii Londynu. Trzeba to docenić. Historia sama w sobie również wciąga, od początku jest wyprowadzone mocne uderzenie spotęgowane mrocznym klimatem, w miarę rozwoju fabuły wychodzą na jaw wydarzenia z jeszcze bardziej odległej przeszłości, 43 lata wcześniej, które rzutują na obecną akcję powieści. Być może postać mordercy jest ujawniona zbyt wcześnie przez co trudno powiedzieć żeby książka trzymała w napięciu do samego końca, jednak zauważyłem że tak już jest w warsztacie Morrella, że nie należy oczekiwać zaskakującego zwrotu akcji na koniec. Ciekawostką dla mnie było to że pisarz Thomas de Quincey to autentyczna postać tamtych czasów o czym przyznaję, dowiedziałem się dopiero z końcowych wyjaśnień autora

Prawie 700 stron świetnie napisanego polskiego kryminału. Jakże dobrze mi się to czytało! Warszawa, zmęczony życiem policjant, któremu przydzielają jako partnerkę przeniesioną z Wrocławia tajemniczą Adę. Początkowo ich współpraca nie układa się dobrze, ale zabójstwo młodej dziewczyny i coraz bardziej skomplikowane tropy robią z nich duet idealny. I ja ten duet bardzo polubiłam. A intryga też jest zacna: czeczeńscy uchodźcy, tajemniczy ruch religijny, niepozornie wyglądające zniknięcie innej młodej dziewczyny. I choć zakończenie mnie nie zaskoczyło (ale to już kolejny raz tak mam, to po prostu wina tego, że ja za dużo przeczytałam w życiu kryminałów), to czytałam cały czas z zaciekawiam i bardzo bym chciała, żeby powstała kontynuacja. A jeśli tak się nie stanie, to chociaż ekranizacja, bo postać Ady aż się prosi o to, aby stała się też filmową (lub serialową) bohaterką. Super inteligentna książka, czytajcie. Szkoda, że przeszła trochę bez echa na naszym rynku wydawniczym.

Od dawna miałam ochotę na dobry kryminał i takim jest ta powieść. Pisarka zapunktowała u mnie umiejętnością opisania pilnie strzeżonego, prawie intymnego małomiasteczkowego świata i międzyludzkich relacji, w które każdy z bohaterów jest uwikłany. Spodobała mi się para detektywów prowadzących śledztwo, różniących się od siebie jak ogień i woda. Powieść zręcznie skonstruowana, trzyma czytelnika w napięciu niemal do końca. Nienaganne rzemiosło.