The Clique

𝚃𝙷𝙴 𝙻𝙸𝙴𝚂 𝚆𝙴 𝚂𝚃𝙴𝙰𝙻 • 𝙷𝙾𝙻𝙻𝙾𝚆 𝙱𝙾𝚈𝚂 # 1 Ponderosa Springs, to miasteczko w którym żyją zamożne elity. Tu liczą się pieniądze, wizerunek i koneksje. Nikogo nie obchodzi co dana osoba czuje, ważne żeby pasować i nie odstawać od reszty. Ale Hollow Boys są inni, są trucizną tego miasta. Czterech mężczyzn, każdy mroczny, arogancki. Źli do szpiku kości, oni nie kochają, tylko biorą to co chcą. Zniszczą, złamią i będą spoglądać na swoje dzieło z uśmiechem na ustach. Briar nie pochodzi z bogatej rodziny, nie pochodzi nawet z miasteczka, ale dzięki wujkowi ma szansę na naukę w Hollow Heights. Nie wie czy odnajdzie się wśród majętnych rówieśników, nie wie również, że w Ponderosa Springs, panuje jedna zasada, nie wchodzi się w drogę Hollow Boys, a już na pewno, nie zaczyna się z nimi wojny. Kiedy droga Briar i Alistaira się w końcu przecina, zaczyna się istne pandemonium. On karmi się strachem innych, nieokrzesany, pełen wściekłości, gardzi każdym, kto nie jest jego przyjacielem.Ona pomimo lęku, mówi to co myśli, nie pozwoli traktować się z góry. Ich światy się ścierają, a ona wpada w sidła diabłów z Ponderosa Springs. Ta książka, to jak nurkowanie bez możliwości wypłynięcia na powierzchnię, a kiedy w końcu się wynurzysz, chcesz więcej. Jest tu tyle emocji i tyle nieźle pojechanych bohaterów, że trudno nawet nazwać targające emocje. Miłość miesza się tu z obsesją, ból z radością. Pożądanie z udręką. Każdy wkłada maskę, by grać w tej farsie. Genialne połączenie szarych moralnie bohaterów, którzy mimo wychowania w dobrych domach, zostali zepchnięci w cień, w którym stworzyli swoje królestwo. Teraz oni są koszmarem tego miasta, wymierzają sprawiedliwość na własną rękę, siejąc postrach i obdzierając ludzi z masek. Zwłaszca teraz kiedy odebrano im kogoś ważnego. Nie brzydzą się krwią na swoich rękach, oni wiedzą gdzie i po kogo idą, robią to z szaleństwem w oczach i uśmiechem na ustach. Karmią się strachem, wywołując u innych obłęd. Nikt i nic, nie jest w stanie zatrzymać Hollow Boys🔥

𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀 ,,Silent Darkness’’ Weronika Plota ∞/5 ,, - 𝐓𝐨 𝐣𝐚𝐤𝐢𝐞 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐩𝐲𝐭𝐚𝐧𝐢𝐞? 𝐌𝐨𝐠ł𝐞𝐦 𝐳𝐚𝐩𝐲𝐭𝐚𝐜́ 𝐨 𝐜𝐨𝐤𝐨𝐥𝐰𝐢𝐞𝐤, 𝐚𝐥𝐞 𝐭𝐨 𝐣𝐞𝐝𝐧𝐨 𝐩𝐲𝐭𝐚𝐧𝐢𝐞, 𝐰 𝐬𝐳𝐚𝐥𝐨𝐧𝐲𝐦 𝐧𝐚𝐭ł𝐨𝐤𝐮 𝐦𝐲𝐬́𝐥𝐢, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐞 𝐧𝐚𝐩ł𝐲𝐰𝐚ł𝐲 𝐣𝐞𝐝𝐧𝐚 𝐳𝐚 𝐝𝐫𝐮𝐠𝐚̨, 𝐝𝐫𝐞̨𝐜𝐳𝐲ł𝐨 𝐦𝐧𝐢𝐞 𝐧𝐚𝐣𝐛𝐚𝐫𝐝𝐳𝐢𝐞𝐣. -𝐆𝐝𝐲𝐛𝐲𝐦 𝐜𝐢𝐞̨ 𝐩𝐨𝐜𝐚ł𝐨𝐰𝐚ł, 𝐬𝐭𝐫𝐚𝐜𝐢ł𝐛𝐲𝐦 𝐜𝐢𝐞̨ 𝐣𝐚𝐤𝐨 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐣𝐚𝐜𝐢𝐨́ł𝐤𝐞̨?’’ Nie wiem od czego zacząć, bo mam wrażenie, że cokolwiek napiszę i tak nie odda tego, co czuję po przeczytaniu ,,Silent Darkness’’. To nie jest dla mnie po prostu kolejna książka - to jest moja nowa miłość. Taka bezwarunkowa, trochę bolesna, ale jednocześnie absolutnie uzależniająca. To nie jest już „kolejna dobra książka” od Weroniki. To jest poziom, nad którym zaczynam się zastanawiać, jakim cudem można aż tak się rozwinąć jako autor. Bo serio - każda jej historia była dla mnie odkryciem, ale tutaj widać ogromny progres. Pióro jest dopracowane do granic, wszystko jest przemyślane, spójne, dojrzałe. Styl jest tak naturalny, że się przez niego płynie, ale jednocześnie każde zdanie ma ciężar. Nie ma tu przypadkowych słów. I klimat… ja nie mogę tego przeboleć, jaki to był klimat. To nie jest zwykły ,,mroczny vibe” - to jest coś, co się czuje fizycznie. Ta książka jest ciężka emocjonalnie, duszna, momentami wręcz przytłaczająca - i to jest jest atut. Motyw stalkera i zaginionego studenta sprawia, że napięcie praktycznie nie schodzi ani na chwilę. Cały czas masz z tyłu głowy to uczucie, że coś jest nie tak. Że ktoś patrzy. Że coś się wydarzy. I to uczucie paranoi jest napisane tak dobrze, że sama zaczęłam się oglądać przez ramię. To, jak Werka buduje niepokój - mistrzostwo. Ona powoli, konsekwentnie dokręca śrubę. Każdy szczegół, każda scena coś wnosi, wszystko buduje ten mrok, który w pewnym momencie po prostu cię pochłania. Realynn Monroe - boże, jak ja polubiłam tą dziewczyRealynn Monroe - boże, jak ja polubiłam tą dziewczynę. To nie jest typowa „idealna” postać. Ona jest prawdziwa. Czuje strach, wątpi, podejmuje decyzje, które czasem bolą - ale właśnie dlatego tak łatwo się z nią zżyć. Jej emocje są tak autentyczne, że momentami miałam wrażenie, jakbym siedziała w jej głowie. To, jak reaguje na to, co się dzieje wokół niej, jak próbuje to wszystko poukładać, jak walczy sama ze sobą - to było tak dobrze napisane, że aż bolało. nę. To nie jest typowa „idealna” postać. Ona jest prawdziwa. Czuje strach, wątpi, podejmuje decyzje, które czasem bolą - ale właśnie dlatego tak łatwo się z nią zżyć. Jej emocje są tak autentyczne, że momentami miałam wrażenie, jakbym siedziała w jej głowie. To, jak reaguje na to, co się dzieje wokół niej, jak próbuje to wszystko poukładać, jak walczy sama ze sobą - to było tak dobrze napisane, że aż bolało. I w tym wszystkim Darcy Scott… ja przysięgam, ten człowiek mnie zniszczył emocjonalnie. To jest mój nowy mąż i nikt mi tego nie odbierze. On jest jednocześnie twardy i totalnie rozczulający. Są momenty, kiedy potrafi być zimny, zdystansowany - a potem robi coś tak małego, tak subtelnego, że serce mięknie natychmiast. Te jego drobne gesty, to, jak się zachowuje w niektórych sytuacjach… ja nie mogłam. I właśnie to w nim kocham najbardziej - że on nie jest jednowymiarowy. Darcy ma swoje demony, swoje problemy, swoją historię, która go ukształtowała. I to widać szczególnie w relacji z ojcem. To jest chyba jeden z najbardziej bolesnych wątków w tej książce. To napięcie między nimi, to niedopowiedzenie, ten brak porozumienia… To jest coś bardzo ludzkiego, bardzo prawdziwego. I to boli jeszcze bardziej, bo widzisz, że gdzieś tam jest potrzeba bliskości, ale coś ciągle stoi na drodze. Uwielbiam to, jak relacja naszej dwójki się rozwija - powoli, bez pośpiechu, bez pójścia na skróty. Każda rozmowa, każde spojrzenie, każdy gest ma znaczenie. To nie są wielkie deklaracje, tylko drobne momenty, które budują coś ogromnego. I właśnie w tych małych rzeczach widać, jak bardzo zaczynają na sobie polegać, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Darcy momentami mnie rozwalał - szczególnie kiedy próbował być twardy, a totalnie mu to nie wychodziło, bo i tak było widać, jak bardzo mu zależy. Te jego momenty czułości, troski, to jak potrafił ją chronić, nawet kiedy sam był pogubiony… ja się rozpływałam. I jeszcze Cain… Boże, jak ja go polubiłam. To jest ten typ postaci, który niby nie zawsze jest na pierwszym planie, ale jak się pojawia, to kradnie sceny. Ma w sobie coś takiego… autentycznego. Jest trochę tajemniczy, trochę zdystansowany, ale jednocześnie czuć, że można na nim polegać. Wprowadza do tej historii inny rodzaj energii - trochę spokoju i humoru w tym całym chaosie, ale też nutę niepewności, bo do końca nie wiesz, co siedzi mu w głowie. Bardzo podobało mi się, jak był napisany - nieprzerysowany, nie na siłę. Tylko naturalny. I miał w sobie coś takiego, co sprawiało, że po prostu chciałam go więcej. Każda scena z jego udziałem była dla mnie na plus i serio liczę, że jeszcze go zobaczę w kolejnych częściach, bo ma ogromny potencjał. Bardzo się też cieszę, że mamy momenty gdzie pojawia się również stare pokolenie bohaterów. To daje takie poczucie ciągłości, jakby ten świat naprawdę żył dalej. Ich obecność coś wnosi, coś buduje, coś przypomina. To było jak spotkanie ze starymi znajomymi, za którymi się tęskniło. I jeszcze jedna rzecz, o której MUSZĘ powiedzieć - samo wydanie tej książki. Ono jest OBŁĘDNE. Dawno nie widziałam czegoś tak dopracowanego. Okładka, detale, klimat - to wszystko idealnie współgra z historią. To nie jest tylko ładna książka na półce. To jest przedłużenie tej historii, jej wizualna wersja. Już samo trzymanie jej w rękach wprowadza w ten mroczny, ciężki nastrój. Ta książka mnie wciągnęła, zmiażdżyła i zostawiła z emocjonalnym kacem. Ja jej nie czytałam - ja w niej byłam. Czułam ten strach, tę niepewność, to napięcie. Przeżywałam każdą scenę razem z bohaterami. Dla mnie to nie jest żadna skala ocen. To nie jest 10/10. To nie jest nawet 100/10. To jest nieskończona miłość. I jeśli ktoś jeszcze się zastanawia, czy warto - to powiem tylko tyle: ta książka was nie zostawi w spokoju. Darcy wyjdź za mnie, w.

Muszę przyznać, że byłam całkiem pozytywnie zaskoczona treścią tej książki. Pomijam tutaj wątki erotyczne, których jest sporo, no ale chyba wiemy, że u Penelope, to jest klasyk. Natomiast uwielbiam to, jak autorka buduje postacie. Psychologicznie są nieoczywiste. Ba, ona nie musi pisać imienia postaci, a już samym opisem czy dialogiem możemy je rozróżnić między sobą i to jest spory wyczyn. Żałuję tylko, że już na 99 stronie (z 471) wiedziałam, o którego bohatera chodzi.

Druga część na początku skupia się na pokazaniu wydarzeń znanych z Little Stranger z punktu widzenia głównego bohatera. Postać Malachiego jest bardzo ciekawa. Oczywiście nie powinniśmy romantyzować zachowań i czynów jakich mężczyzna się dopuszcza, ale jako postać fikcyjna uważam, że jest świetnie wykreowana. Bardzo dokładnie opisana jest obsesja, jaką bohater ma na punkcie Olivii. Dowiadujemy się też więcej o jego nieciekawym dzieciństwie. Później oczywiście mamy motyw porwania i przetrzymywania bohaterki wbrew jej woli, aranżowane małżeństwo za pieniądze (tutaj matka, która powinna być opoką, która uratowała Olivie sama stała się największym oprawcą - ogólnie dziwny wątek, bo przypomnę że Olivia ma 27 lat a nadal dała się stłamsić matce i działać wbrew sobie dla jej aprobaty), akcja odbicia dziewczyny z rąk oprawców i dużo seksu. Jakimś cudem dobrze się bawiłam na obu częściach. Widocznie miałam dobry nastrój na tego typu powieści, bo zazwyczaj darki mi nie siadają.

Szczerze, nie wiem co mogłabym napisać, by przedstawić moje emocje po skończeniu tej dylogii. Myślę nawet, że nie da się opisać tego wszystkiego w słowach, bo i tak one nie oddałyby moich uczuć. Jest mi cholernie smutno, że jest to już koniec historii Rain i Gabriela i strasznie ciężko mi jest się z nimi rozstać, bo ich historia była czymś, co było unikalne i wyjątkowe. Zanurzając się w jej mroczne zakamarki odczuwałam takie emocje, których nigdy przenigdy nie odczułam podczas czytania żadnej książki. Relacja tej dwójki była cudowna, pełna mroku, satysfakcji i miłości, bo mimo wszystko, cholernie się kochali. Uczucie te, nie miało granic, wiadome było, że zrobiliby dla siebie wszystko i to, było w tym najpiękniejsze, że mimo tego mroku, tych wad i całego zła, które mieli w sobie i tak zaakceptowali i pokochali siebie nawzajem. Cała historia była cudowna, te wszystkie zagadki i to, że autorka trzymała w napięciu przez praktycznie cały czas było cudowne. O tym, że coś było zaplanowane dowiadywaliśmy się już po fakcie, co nie raz było mocnym zwrotem akcji. Jestem totalnie zakochana i oddałam swoje serce tej historii, ale wciąż nie mogę uwierzyć, że dotarłam już do jej końca, że już nigdy więcej nie przeczytam niczego więcej tylko o Rain i Gabrielu.

Ta książka to po prostu typowy erotyk raczej nie ma wielkiej wartości literackiej, ale daje dokładnie to, czego można się po niej spodziewać – czystą, lekką rozrywkę. Jeżeli ktoś lubi takie klimaty, to myślę, że będzie zadowolony. Nie powiem, żeby była to najlepsza książka tego typu, jaką czytałam, ale też zdecydowanie nie najgorsza. Historia jest – od początku do końca, z wątkiem, który ma sens i swoje zakończenie. Czy mi się podobało? W sumie tak. Bez większego zachwytu, ale też bez rozczarowania. Taka solidna średnia półka. Oczywiście, jak to w takich historiach bywa, relacje między bohaterami są dalekie od zdrowych. Mamy burzliwą przeszłość, trochę dramatów, trochę toksyczności, no i – co ciekawe – pojawiają się też morderstwa. Wszystko w duchu klasycznego dark romance’u. Jeśli chodzi o ostrzeżenia (trigger warnings), to nie trafiło się nic, co by mnie szczególnie zaskoczyło czy zniesmaczyło. Może to kwestia tego, że czytałam już sporo podobnych tytułów, a może po prostu ta książka nie jest aż tak ekstremalna. Fabuła jest dość schematyczna – bohaterowie znają się od dzieciństwa, później coś ich rozdziela, potem znowu się odnajdują i, mimo wszystkich przeszkód, kończą razem. Klasyk gatunku. Język prosty, momentami wpadający w wulgarność, ale wszystko w granicach normy. Podsumowując – Skin of a Sinner to książka dla tych, którzy lubią dark romance’y i nie oczekują głębszego przesłania. Lekka, przewidywalna, ale całkiem przystępnie napisana. Idealna, jeśli ktoś ma ochotę na coś niezobowiązującego do poczytania wieczorem.

Zupełnie nie spodziewałam się tego, co zostało przedstawione w tym tomie. Od ostatnich wydarzeń minęło kilka lat, teraz główni bohaterowie są już dorosłymi ludźmi mierzącymi się z nowymi problemami. Jednak przeszłość nie pozwala im o sobie zapomnieć. 😴 Tajemniczy On nadal nie daje spokoju, co więcej, w mieście giną kolejne osoby. Wszyscy jednak doskonale wiedzą, że jest to sprawka stalkera Rosaline, inaczej nazywanego Egzekutorem. 🫎 Dziewczyna po ostatnich wydarzeniach uciekła, nikomu nie dając żadnego znaku życia, gdy nagle po paru latach pojawia się w miasteczku, aby stawić czoła okropnej przeszłości, chcąc raz na zawsze poznać tożsamość jej st@lkeřa i go unicestwić. Jednak nikt tak naprawdę nie wie co ją skłoniło do ucieczki oraz co tak naprawdę musiała przeżyć. 😞 Ożywają też uczucia łączące ją z Sharpem, jednak przeświadczenie bycia obserwowanym nie daje o sobie zapomnieć i bez ustanku spędza sen z powiek bohaterom. Jest to ostatnia część z tej serii (pomijając nowelkę), w której to odkrywamy tożsamość Jego i inne sekrety osób, z którymi Rosaline miała do czynienia. Widziałam wiele opinii, że zakończenie jest mocne i bardzo niespodziewane. 🤯 Teraz jestem tego pewna i podpisuję się pod tym zdecydowanie. Szczęka mi opadła na wieść kim jest ta tajemnicza osoba, która od tylu lat bez przerwy nie dawała spokoju dziewczynie jak i otaczającym ją ludziom. Ta historia tylko pokazuje, że nie wszyscy są tymi, za których sie podają i że za fasadą zawsze jest więcej tajemnic niz możemy to dostrzec. ♟️/Domi

Brak wyidealizowanego happy endu - motyw miłości od pierwszego wejrzenia. Wiadomo, historia mało prawdopodobna, jednak opisane emocje i uczucia w niej powodują, że można pomyśleć, że to się wydarzyło. Cudowna i wzruszająca historia dwójki młodych ludzi. Chciałoby się powiedzieć, że zwykle romansidło, jednak to coś więcej. Główną rolę grają emocje, które są opisane w taki sposób, by można współodczuwać.

„Death’s obsession” Aviny St. Graves To książka z mrocznym i intensywnym klimatem. Relacja między bohaterami jest skomplikowana. Chwilami niekomfortowa, ale pełna emocji i niepokojąca. Autorka pokazuje, jak cienka potrafi być granica między miłością, a obsesją. W tej historii uczucia są silne, ale jednocześnie bardzo niebezpieczne. To książka dla osób, które lubią dark romance i historie, które są mroczne, intensywne i dynamiczne. ⭐️Moja ocena 6/10

Ciekawe zakończenie, ale jak dla mnie trochę z myślał o kontynuacji. Cała sprawa z morderstwem się trochę za bardzo ciągnie i jest chaotyczna. Ponadto od początku można się domyślić kto był sprawcą. Druga część serii, podobnie jak pierwsza jest bardzo zbliżona do serii The First lie.

Ta książka jest zdecydowanie dla osób +18. Intrygujący opis sprawił, że z chęcią sięgnęłam po tą historię. Po przeczytaniu mam mieszane uczucia wobec niej. Relacja Cory i Dean'a jest na początku ciekawie przedstawiona, ich docinki w fajny sposób urozmaicają tą relacje. To co się dzieje w trakcie porwania i pobytu w piwnicy sprawia, że ich relacja nabiera głębszego znaczenia. Tkwią w tym w dwójkę, są dla siebie jedynym oparciem. Niestety to co Autorka przedstawia po porwaniu jak dla mnie zdecydowanie jest najsłabszą częścią książki. Ich przeżycia i emocje po niewoli, a następnie rozwój ich relacji został potraktowany w bardzo płytki sposób. Skupiono się na ich relacji cielesnej, która była sposobem na odreagowanie ich traum. Choć widać, że Dean był bardziej otwarty na związek z Corą, na jej przeżycia i emocje. Ogólnie rzecz ujmując pomimo "jakiś wad" podobała mi się ta książka.

Może nie jest to książka w której należy szukać większego sensu czy przekazu ale jeśli ktoś ma ochotę uciec myślami, odstresować się i poszczeżyć do literek na papierze to trafił idealnie. Nie jest to zła książka ale ma pare minusów, jest mało rzeczywista, ma dużo ironii i bohaterka jest sprzeczna z samą sobą ale ma coś w sobie urzekającego i mimo wszystko wkręca i zaspokaja potrzeby czytelnika. Więc jak najbardziej polecam❤️

Będę z wami szczery. Mam wrażenie że wszytko zaczęło się powtarzać w tej książce pierwsza połowa książki nie zachęcała mnie całkowicie do jej przeczytania lecz druga połowa pochłonęła mnie czerwonym ogniem. Lecz to dalej nie zmienia mojej opinii na temat tego że mam wrażenie że wszytko zaczęło się powtarzać od pierwszego tomu w kółko to samo. I jakoś nie da się tego ocenić lepiej. Książka opowiada o Vivian i Venomie Go nie było już przy jej życiu lecz nagle gdy jej coś zagroziła odrazu zjawił się po 3 latach do miasta. Dziewczyna była zagubiona nie rozumiała swoich uczuć co do niego. Ale wszytko zaczyna się od połowy książki. Fabuła zaczęła nabierać swojego tempa coraz szybciej. Lecz gdy przeczytacie ostanie strony serce wam się leciutko złamie..

Przeczytałam wiele książek Ady. Co prawda na wattpadzie, bo w papierze mam tylko dwie. I jak do tej pory jej styl pisania to istne arcydzieło. Po takim wstępie możecie się już spodziewać, że nie jest to recenzja negatywna. I MACIE RACJĘ. ɴᴀ ᴄʜᴡɪʟᴇ̨ dało mi wszystko czego mogłabym tylko od tej książki wymagać. Super klimat, wciągającą fabułę i równie dobre plot twisty. Nadal nie mogę pozbierać po nich szczęki z podłogi. Strasznie się wciągnęłam w tą książkę. Pomysł na nią był naprawdę fajny i kreatywny włączając w to plot twisty. Nie czytałam jeszcze równie wciągającej historii z takim klimatem! Polubiłam to jak zostały wykreowane postacie. Julia choć na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że słaba – okazała się silną bohaterką z równie wytrzymałą psychiką. Nie wyobrażam sobie jaki to cios zostać porzuconą PO LATACH ZWIĄZKU, chwilę przed ślubem, dowiedzieć się, że on się odbędzie z inną panną młodą. A na dodatek zostać zaproszoną na tą jakżeby cudowną uroczystość. Co do reszty bohaterów, a w tym Cartera mam mieszane odczucia. Z początku traktowałam go jako postać ciekawą i tajemniczą. Potem nawet go polubiłam, a na koniec zrzucił taką bombę, że ja już sama nie wiem. Takie trochę fifti-fifty. Choć książka krótka relacja bohaterów została poprowadzona bardzo dobrze. Niczego mi tam nie brakowało (o dziwo) i się do nich przywiązałam. Polubiłam tę dwójkę, ich zaczepki i skomplikowane stosunki. Zakończenie ZMIOTŁO MNIE Z PLANSZY. Jak już z resztą mówiłam. Nie spodziewałam się tego co tam się odwaliło i strasznie żałuję, że nie mogę wam powiedzieć co dokładnie się stało, ale totalny szok. Kreatywność Agi mnie przerasta (oczywiście w tym dobrym znaczeniu). Nie wiem jak ta kobieta na to wpada, ale dajcie mi tego więcej! Uwielbiam momenty w książkach, podczas których pojawiają się momenty, do których nie jestem przygotowana i nic ich nie zapowiada wcześniej. I.LOVE.IT Styl pisania autorki jest bardzo przyjemny i płynny. Bardzo szybko się go czyta. Szybciej niż ja pisałam tą recenzję, a słowo — napisałam ją jak dotąd najszybciej ze wszystkich. Cudownie się bawiłam na tej książce. Były momenty śmiechu, słodyczy i radości, a także szoku. Kocham, kocham, kocham. [ ᴡsᴘᴏ́ʟᴘʀᴀᴄᴀ ʀᴇᴋʟᴀᴍᴏᴡᴀ ]

Książka mi się bardziej podobała nic poprzednie ale tylko przez zakoncznie które złamało mi serce. Czytając 3 książki pod żąd jestem trochę zmęczona serią ale nie mogę sie oderwać. Niestety ale spicy sceny na początku były ok ale potem ktoś musiał powieść coś cringowego że mnie zmiotło z planszy.

Sięgacie po dark romanse? Czytaliście ostatnio jakiś godny polecenia? Ja z początku podchodziłam z dystansem do książek tego gatunku, choć obecnie wybieram je coraz częściej. Najbardziej lubię te historię, które w głównej mierze skupiają się na psychice bohaterów i jej mrocznych zakamarkach. A dziś przychodzę do was z dylogią „Grzesznicy”, ukazującą właśnie te najbrudniejsze zakątki umysłu. „Ta obsesja na punkcie Mary mnie pochłania. Nie myślę o niczym innym. Kieruje każdym moim działaniem. Nigdy nie czułem się tak pozbawiony kontroli – co mnie denerwuje. Moje fantazje zawsze były sceną, na której jestem reżyserem układającym historię według własnego uznania. Teraz fantazjuję o Marze bez żadnych intencji i kontroli. Nawet nie zdając sobie z tego sprawy, pogrążam się w kolejnych marzeniach, realniejszych niż otaczający mnie świat. Widzę jej twarz, ciało, sposób, w jaki się porusza. Kiedy pierwszy raz na nią spojrzałem, ledwo ją tolerowałem. Jej obgryzione paznokcie i brudne ubrania napawały mnie obrzydzeniem. Teraz działa jakaś dziwaczna alchemia. Każda jej część staje się dla mnie jeszcze bardziej atrakcyjna. (…) W moim świecie jest tylko jeden bóg. Byłem sam we wszechświecie. A teraz widzę iskrę. Iskrę, która mnie interesuje. Chcę trzymać ją w rękach. Manipulować nią. Mara ma moc różną od mojej. Chcę wiedzieć, czy mogę ją okiełznać. Albo skonsumować.” Już od dawna zastanawiałam się, czy sięgnąć po „Nie ma świętych” i „Nie ma diabła”. Po zapoznaniu się z różnymi opiniami, obawiałam się, że te powieści będą dla mnie zwyczajnie za mocne. Czy moje obawy się sprawdziły? Absolutnie nie. Już po pierwszych stronach totalnie przepadłam dla tej historii i jej głównych bohaterów, a zarazem narratorów – Mary i Cole’a. Nie czułam się przytłoczona w żaden sposób tą brutalniejszą odsłoną. Sophie Lark potrafi wszystkie wątki zawsze w umiejętny sposób wyważyć, dzięki czemu, mimo że fabuła jest różnorodna, staje się ona również spójna i płynna. Ponadto autorka posługuje się bardzo plastycznym, obrazowym językiem, bogatym we wszelkiego rodzaju środki stylistyczne. Wykreowani przez nią bohaterowie są inteligentni i wielowymiarowi. Posiadają warstwy, które odsłaniane są stopniowo, wraz z biegiem różnych wydarzeń. Co nadaje dodatkowo jeszcze większego napięcia. Ta seria jest mroczna, momentami wręcz brudna. Opowiada o miłośnikach sztuki, których rywalizacja rozgrywa się na dwóch podłożach. Jakby ich życie oddzielono kreską, podzielono na czarne i białe. Nikt nie spodziewa się, że coś skrywa się za tą jaśniejszą stroną. Nikt nie przypuszcza, że spór pomiędzy dwoma uzdolnionymi artystami -Shawem a Cole’em, sięga o wiele głębiej. Twórcy niesamowitych dzieł, stali się również twórcami makabrycznych zbrodni. Ich chora konkurencja nabiera na sile, gdy Shaw natrafia na słaby punkt Cole’a, a mianowicie na Marę. Ich drogi nigdy nie miały się ze sobą skrzyżować, a obrzydzenie i litość nigdy nie miało zamienić się w obsesję. Mam już na swoim koncie wiele przeczytanych dark romansów, ale to właśnie seria „Grzesznicy” ukazuje te obsesyjne zapędy na jak najwyższym poziomie. To w jaki sposób Cole’a wkracza w życie Mary jest z jednej strony niezdrowe i przerażające, a z drugiej w pewnym stopniu magnetyzująco-ekscytujące. Jestem ogólnie pod wielkim wrażeniem tego, jak ich relacja ewoluowała. Niepewność i strach zamienia się w fascynację i namiętność. Wyzwala w nich uczucia im obce… Te, których zawsze pragnęli i potrzebowali… Te, których tak bardzo się bali… Jeżeli chodzi o sceny spicy są one mega, mega hot, odważne, czasami odjechane, ale też w pewnym sensie zmysłowe, a co najważniejsze, nie one tu dominują. Są jedynie dodatkiem, choć nie mniej istotnym elementem dla fabuły, niż inne występujące tu wątki. Autorka pozwala nam zagłębić się w psychikę bohaterów, ich przeszłość, dzieciństwo, które miało duży wpływ na to, w jakich sposób ukształtowało ich życie. Dylematy moralne silnie oddziałowują na decyzje bohaterów, zostawiając za sobą niezbywalne ślady. Cole’a i Mara nie tylko uciekają przed rządnym krwi i władzy Shawem, ale również swoimi słabościami, traumami oraz uczuciami, których nikt ich wcześniej nie nauczył. Jeżeli nie boicie się wkroczyć w mroczny, brutalny, a zarazem fascynujący i pełen namiętności świat oraz z chęcią sięgacie po dark romanse, to z całego serca polecam wam ten tytuł. Czytajcie!

Zdrowo pokręcona lektura. Mocna, odważna i kontrowersyjna. O dziwo czytało mi się świetnie. Pare scen rozwaliło mi mózg także jest dobrze, tego oczekiwałam od dark romansu. Nie znaczy to, że wszystko było idealnie. Książka jest napisana na wyrost, opisuje sytuacje które nie powinny się dziać w 21 wieku - zapłata za rozdziewiczenie, wydawanie córki za mąż na siłę - jest to niesmaczne i nielogiczne, bo takie zachowania wyszły od przybranych rodziców Olivii, którzy przygarnęli ją pod swoje skrzydła i tym samym mieli być jej obrońcami, nic już miało jej nie grozić. A tu mamy po prostu absurd za absurdem. Jeśli chodzi o relacje głównych bohaterów to chemia i wzajemna fascynacja jest między nimi od początku. Olivia niezbyt może się pogodzić ze swoimi uczuciami do "brata" i ciągle to powtarza, co jest strasznie nudne i irytujące (jak i sama postać Olivii). Jest tego więcej, ale już nie będę się rozdrabniać. Podsumowując jestem o dziwo zadowolona. Taki odmóżdżacz z perwersyjnymi scenami erotycznymi i obsesyjnym porządaniem drugiej osoby. Z ciekawością sięgnę po kontynuację.

Chociaż opowieść wciągneła mnie od początku i chociaż poruszała trudny temat - spodziewałam się czegoś innego. Laura - poraniona, wieloletnia ofiara, której udało się fizycznie uciec z koszmaru, psychicznie na zawsze w nim pozostała. Mir - bokser z przeszłością, a jednocześnie człowiek idealny. Pewnego dnia losy tych dwoje się splatają i na zawsze odmieniają ich życia. Mamy tu trudny temat. Mamy traumę. Czuję jednak niedosyt - nie wiemy, czy oprawca w końcu został oskarżony, nie wiemy czy Laura jeszcze na niego wpadła, nie mamy tu ani słowa o psychoterapii, która chyba byłaby nieodłączną częścią zdrowienia Laury. Podwójne zakończenie jest zaskakujące. Mimo wszystko czuję niedosyt w całej tej historii. Czuję jakby ten temat nie dość dobrze był opisany. Jakby brakowało kluczowych rzeczy. Nie przekonała mnie ta książka. Uważam, że tak trudne tematy wymagają wyjątkowego podejścia. Tu mi tego zabrakło.

🅁🄴🄲🄴🄽🅉🄹🄰 𝚃𝚢𝚝𝚞ł: '𝙽𝚁 1' 𝙰𝚞𝚝𝚘𝚛: 𝙻𝚒𝚕𝚒𝚊𝚗𝚊 𝚆𝚒𝚎̨𝚌𝚎𝚔 @liliana.wiecek 𝚆𝚢𝚍𝚊𝚠𝚗𝚒𝚌𝚝𝚠𝚘: @wydawnictwoniezwykle ,,𝙽𝚒𝚎 𝚖𝚞𝚜𝚒𝚜𝚣 𝚋𝚢𝚌́ 𝚗𝚒𝚔𝚒𝚖 𝚠𝚒𝚎𝚕𝚔𝚒𝚖, 𝚣̇𝚎𝚋𝚢 𝚣𝚊𝚌𝚣𝚊̨𝚌́. 𝙰𝚕𝚎 𝚣̇𝚎𝚋𝚢 𝚋𝚢𝚌́ 𝚠𝚒𝚎𝚕𝚔𝚒𝚖, 𝚖𝚞𝚜𝚒𝚜𝚣 𝚣𝚊𝚌𝚣𝚊̨𝚌́." ... ,,NR 1'' Liliany Więcek to coś co poruszyło mną od pierwszego słowa. Trafiła tam, gdzie dawno nikt nie trafił. To historia przy której płaczesz całą sobą i masz ochotę rozerwać na strzępy kogoś kto sprawił tyle bólu. Głównymi bohaterami są Cindy i Rip, którzy będąc całkowitymi przeciwieństwami, a jednak coś ich razem łączy. Miejsce, w którym się znajdują łączy ich nierozerwalną więzią, ponieważ postanawiają sobie pomóc. Gdy obydwoje przebywają w sierocińcu chcą tylko jednego - wyjść z niego i razem cieszyć się życiem. Jednak życie jest nieprzewidywalne, bo ich relacja zostaje przerwana w brutalny sposób. I choć są jeszcze bardzo młodzi już stoją przed wyborem siebie lub osoby, którą kochają. To rozdarcie powoduje rozłąkę na kilka lat, gdzie w późniejszym czasie ich drogi znów się krzyżują. Niestety, nie jest to idealne pierwsze spotkanie, bo pałają do siebie nienawiścią. Ich relacja jest pełna niedopowiedzeń, żalu i tęsknoty, dystansu i trudnych wyborów. To spotkanie dwojga ludzi, którzy próbują zrozumieć co tak właściwie się stało na przestrzeni lat. Autorka skoncentrowała się wokół relacji międzyludzkich, ambicji i tego, jak bardzo potrafimy się pogubić w dążeniu do bycia ,,najlepszym''. Tytułów ,,NR 1'' jest nie tylko symbolem sukcesu, staje się też ciężarem, który bohaterowie muszą unieść. Autentyczne przedstawienie emocji daje przestrzeń na emocje i refleksje. Jeśli szukasz czego co Cię wzruszy do głębi to szczerze polecam tą książkę, która nie daje gotowych odpowiedzi, a zadaje pytania z którymi zostaniesz na dłużej. 🔗🤎

Sięgnęłam po inny rodzaj książki niż kryminał w ramach zmiany. Padło na ten erotyk. Eeeeeeehhhh początek się fajnie i przyjemnie rozkręcał ale skończyło się tak jak tego nie lubię czyli z mrocznego i zimnego płatnego mordercy chop zmienia się w rodzinnego cieplutkiego chłoptasia w domowych bamboszkach. Bajka z happy endem rodem Piękna i Beetia😂😉🤪🤭