Pan Samochodzik i Truso

Takie lekkie czytanie , prócz wpisów z Wikipedii. Oczywiście rola główna przypada Pawłowi . Następnie poznaje kobiety o imieniach Barbara. Jedna pozytywna postać druga nie. Co z tej koligacji wynika dowiesz się czytając lekturę z serii przygód Pana Samochodzika. Oczywiście jak z tytułu wynika akcja rozgrywa się na Podlasiu.

Troszkę odbiegająca od poprzednich tomów formą . Podanie pisana lecz inaczej . Oczywiste , inny autor. Bardzo fajnie wprowadzić czytelnika w odmęty warszawskiego półświatka . Zachęcenie do czytania Lalki Prusa. Pokazanie jak można się bawić postaciami z powieści w realu. Dosyć ciekawe doświadczenie, a zarazem wciągające. Schemat oczywiście podobny do innych tomów Pana Samochodzika lecz podany inaczej czytelnikowi. Myślę , że przekaz jest zawsze ten sam , świadomość oraz prawda w przekazie .

To jest czego szukamy. Bardzo złożona fabuła, coś na styl Nienackiego. Konkrety zawarte w informacjach, zwięzła akcja, oczywiście wszechobecne kobiety. Pan Tomasz odsunięty w cień. Akcja za akcją . Wyspa Sobieszewska wojenna, SS oraz skarby. Świetna książka . Polecam .

Jak dla mnie super. Tyle co się tu działo. Już w pierwszych stronach Pawła przymknęła policja. Ale szczęśliwym trafem wypuszczono ale dostał ogon. Piękna policjantka Beata. Przez cała książkę była jego cieniem. Cała akcja rozgrywa się międzyinnymi w Olsztynie, gdzie mieszka jego kolega z danych lat , Olbrzym. Jakby tego było mało to zaczęła mu deptać po piętach, wysłanniczka Watykanu, strażniczka tajemnicy skrywanej przed światem, Patrycja . Wraz ze siostrą próbują przeciwstawić się Pawłowi i Olbrzymowi w dokonaniu odkrycia listów Mikołaja Kopernika. Miły one nie ujrzeć światła dziennego.

Tom "Wyklęci" jest dużo lepszy czy też bardziej przypominający poprzednie tomy z serii Pan Samochodzik. Paweł tym razem kręci się po zamku w Kwidzynie, Sztumie oraz po tajemniczym zakonie mieszczącym się w Austrii. Co się okazuje w tym tomie, kolega Jerzy Batura powoli nawraca się na prawą drogę. Pomagają sobie wzajemnie w różnych sytuacjach, które powodują wzajemne zaufanie jakie rodzi się między dawnymi rywalami. Z książki na książkę fabuła bardziej dostosowuje się do dawnego rytmu jaki nadał Nienacki. Choć daleko jeszcze.

Jak dla mnie super akcje. Tym razem na czoło wychodzi Zosia i Jacek. Oczywiście PAn Tomasz nad wszystkim czuwa ale jako sufler. Akcja goni akcję , całkiem inne prowadzenie pióra. Coś nowego , powiew świeżości , nowości zauważyłem w tym odcinku. I bardzo dobrze , że przełamuje się konwenty. Zaczynamy od Wawy , poprzez Wrocław , podziemny Wrocław, oraz Pałac Marianny Orańskiej. Ciekawych informacji można się dowiedzieć .

Joannici, Templariusze i zakon Montjoie na Wyżynie Kielecko- Sandomierskiej. Góry Świętokrzyskie i znowu Chęciny. A wszystko to jako tło do odnalezienia...Świętego Graala. Tak, tak, to nie Indiana go odnalazł, a Paweł Daniec. Pokonał jeszcze zagranicznych, zorganizowanych bandytów i przyczynił się do pedagogicznego sukcesu ministerstwa edukacji. W pozostałych rolach - młodzież, damy i para-amanci. Czegóż chcieć więcej? 😁

No i się doczekałem fabuły biegnącej non stop. Bez przystanków. Fajna treść książki, która potrafi trzymać w rydzach czytelnika. Cały czas coś się dzieje. Przygoda goni przygodę . Tym razem odwiedzamy Bydgoszcz i Toruń. Paweł zainteresował się tajemniczymi kielichami i postanowił rozwikłać zagadkę . Na przeszkodzie staje biznesmen bez skrupułów z Włocławka wraz ze swoją strażą przyboczną składającą się z osiłków z szerokimi karkami. Pomocną dłoń wyciągnął niedawno poznany inspektor policji. Reszta to jak sobie przeczytasz, to się dowiesz. Pozdrawiam.

Najczarniejsza z czarnej serii Pana Samochodzika. Tym razem problem powstał z sektą i maniakalnym guru. Artefakty zostały odstawione na drugi lub trzeci plan. Paweł rozpracowuje podwarszawską sektę . Dosyć ciekawy temat i bardzo enigmatyczny. Oczywiście poznaje nową koleżankę .

Tym razem Pan Samochodzik wyrusza na kolejną przygodę śladem historii św. Wojciecha. Towarzyszą mu najbliżsi oraz nowo oznani chłopcy. Poznamy historyczne ciekawostki Inowrocławia, Gniezna oraz pomniejszych miejscowości związanych ze św. Wojciechem. A, wszystko to z powodu "rękopisu z Poznania", w którym tajemniczy złodziejaszek opisuje ze szczegółami swoją "karierę" w dodatku naniesioną na mapę. Mapę z zaznaczonym skarbem. Czytając wraca się do młodych lat, pełnych przygód Pana Samochodzika. Pan Samochodzik i jego wehikuł...

Coś innego. A dlatego bo w centrum zainteresowania jest siostrzenica pana Tomasza o raz jej brat Jacek. NIKA czyli Zośka jest znaną i lubianą piosenkarką . Tak się składa , ze w Zamku Książ kręci teledysk do swojego klipu . Oczywiście podczas pobytu na zamku jest świadkiem różnych wydarzeń , które zmuszają ją do kontaktu ze swoim stryjem , muzealnikiem . Wszystko kończy się dobrze, jak zwykle . Czytając ten tom mam wrażenie powiewu świeżości, czegoś inne go odstępnego od zawartych kanonów.

No i super się ubawiłem . Bardzo zabawnie poprowadzona fabuła książki. Dzieje się dużo, sama przygoda goni przygodę . Oczywiście pojawiają się harcerze, Paweł na drugim planie. Pierwsze skrzypce gra Pan Samochodzik. Mało co rozwiązuje ale dużo przeżywa . Jest zabawnie. Czyta się szybko i z zaciekawieniem . Mimo przedstawionych wspomnień o francuskich żołnierzach , dzieje się dużo więcej z miejscem , w którym się znajdują . Trzeba resztę doczytać .

Pan Samochodzik i relikwiarz Świętego Olafa ( lub też Pan Samochodzik i Oko Jelenia) No moi Państwo, ten tom to już jest pewne przegięcie. Po pierwsze czytając pierwszy rozdział, miałem wrażenie Deja Vu. Przecież ja już to czytałem. Problemy z przekroczeniem granicy, podejrzenie o przemyt, awaria chłodnicy i kąpiel Pawła w oceanie? Aż zacząłem sprawdzać w tomie o Robercie Stormie, czy nie doszło do autoplagiatu, ale mam wrażenie że taka sytuacja, 1 do 1, była już przedstawiona w jednym z wcześniejszych tomów Pilipiuka/Olszakowskiego. Ktoś jest w stanie wspomóc w wyjaśnieniu tej nurtującej mnie kwestii ? A co po za tym ? Po raz kolejny dostajemy solidną dawkę akcji i wiadomości na temat historii wybranych regionów i miast Szwecji i Norwegii. Widzimy wyraźne odwołania do późniejszych opowiadań z tzw Światów Pilipiuka czy cyklu Oko Jelenia. O Norweskim Dzienniku już nawet nie wspomnę. Chociaż, tutaj muszę się przyznać, że akurat dla mnie, lektura tego cyklu, jakoś szczególnie nie powalila na kolana. Mówię o Oku Jelenia rzecz jasna ;) Autor zręcznie przedstawia nam wiele faktów na temat Hanzy, tajemniczego Oka Jelenia itp. A kto regularnie czytał późniejsze powieści AP, ten nie będzie zaskoczony, gdyż są to motywu często powracające u Pilipiuka. Tak więc, można odnieść wrażenie że jest to książka, którą już się kiedyś czytało. Podsumowując, ocena na poziomie 6 na 10, bo nadal jako samodzielna historia, broni się nieźle. Za mną jest już również ostatni tom Przygód Pana Tomasza, pt. Zamek w Chęcinach, ale z recenzją wstrzymam się jeszcze na chwilę. Oczywiście mam na myśli tom sygnowany nazwiskiem Tomasza Olszakowskiego, a nie koniec cyklu jako takiego ;) Miłego ...

Fajna fabuła, która powoduje chęć ciągłego czytania. Raczej zabawna niż interesująca. Oczywiście ciekawych rzeczy można się dowiedzieć jak to u Pana Samochodzika o historii itp. Ale bywało lepiej, bardziej sensacyjnie i z zaangażowaniam . To czytadło jest takie lekkie. Można się ubawić . Polecam .

Bardzo dobra książka . Ciekawie poprowadzona fabuła, która wciąga do permanentnego czytania. O treści nie będę się rozpisywał , pozostawiam do przeczytania samodzielnego. Jedyne co pomylił się w sprawie samochodu i Zośki, tylko te dwa fakty umknęły pisarzowi , a reszt jest bardzo zadawalająca . Nakłaniam do sięgnięcia ,a dowiesz się samej treści. Autor posiada bardzo dobre pióro, które powoduje łaknienie dalszych treści , przekonaj się sam czytając. No i oczywiści rzecz dzieje się w Polsce na Mazurach. Naszych przepięknych Mazurach. Jeziora, zamki, archeologia oraz przygody, co więcej trzeba.

Książkę znalazłem na miejskim regale na ulicy. Skojarzyłem styl okładki charakterystyczny dla ludowej spółdzielni wydawniczej, której dwie książki przeczytałem dosłownie z nudów lata temu, bo akurat leżały u rodziców na półce. Nie należę do moli książkowych i rzadko czytam, ale gdy przypomniałem sobie jak kiedyś owe dwie książki przeczytałem jednym tchem nabrałem nadziei, że i ta książka mnie pochłonie. I nie myliłem się! Zacząłem czytać rano... i skończyłem ją tego samego dnia wieczorem. Byłem kiedyś harcerzem, ale dzisiejsi harcerze to nic w porównaniu do harcerstwa z dawnych lat. Wspaniale mi się czytało o ich niesamowitych przygodach, przeżyciach i umiejętnościach, które tak dobrze wykorzystują w rozwikłaniu zagadki. Opowieść świetnie trzyma w napięciu co tylko bardziej wciąga w lekturę. Serdecznie polecam wszystkim, którzy chcą odrobiny przygód i przypomnieć sobie lata młodości. Ja czytając tę historię przypomniałem sobie dawne lata za harcerza i momentami czytając czułem jak bym sam brał czynny udział w tej historii.

Słowem wstępu… Z twórczością Kornela Makuszyńskiego miałem okazję zapoznać się na długo przed pójściem do szkoły, gdyż dawno temu zapoznałem się z opowieściami rysunkowymi (kto wie do czego nawiązuje ma u mnie herbatkę i kawałek jabłecznika!) o przygodach koziołka Matołka, ba nawet oglądałem bajki o nim. Miałem również styczność z filmowymi adaptacjami książek pana Makuszyńskiego, na pewno oglądałem „Awanturę o Basię” (reż. Kazimierz Tarnas), czy kultowego „Szatana z siódmej klasy” (reż. Maria Kaniewska), zaś sam pierwowzór ostatniego dzieła przeczytałem po raz pierwszy w szóstej klasie podstawówki w roku 2012. Zresztą w ubiegłym roku pobrałem e-booka ze strony www.wolnelektury.pl i odświeżyłem treść, gdyż wiedziałem, że w Malborku w bibliotece mają „Szatana i spółkę” Konrada Lewandowskiego, która jest „kontynuacją” dzieła Kornela Makuszyńskiego. Adam, Ewa i… Adam. Nie traktujcie powieści jako bezpośredniej kontynuacji oryginalnego Szatana, owszem pojawiają się znajome nazwiska, ba nawet występuje Adam Cisowski i to nie jeden, a dwóch. Ten „nasz” dorósł, doczekał się syna oraz wnuka i prawnuka, który właśnie odziedziczył po nim intelekt oraz rodowe imię i to właśnie Adam Cisowski Junior odgrywa pierwsze skrzypce w tej opowieści, choć senior również pokażę na co go stać, aczkolwiek bardziej pełni rolę mentora. Młodszego Adama poznajemy jako diabelnie inteligentnego chłopaka, który zamiast przemocą, rozwiązuje konflikty za pomocą umysłu oraz „prostych” sztuczek. Na przykład potrafił zwabić z wiernymi kolegami różnych chojraków do podziemnego korytarza i tam straszyli ich jako duchy, nawet szkolnego łobuza potrafili wystraszyć do tego stopnia, że chłopak od razu się nawrócił i chciał wstąpić do seminarium. Później zaś jak przystało na honorowego i uczynnego chłopca pomógł koleżance Ewie w zbadaniu przyczyny zwolnienia ojca jej koleżanki z pracy, tu natomiast przydała się ścisła wiedza informatyczna, ale więcej nie zdradzę, bo ta sprawa jest główną osią fabularną dla całej powieści. A skoro o Ewie wspomniałem, w zasadzie ona również dzierży miano głównej postaci, przynajmniej dla mnie (co rozdział mamy jej perspektywę lub Adasia, ewentualnie naprzemiennie). Jak mógłbym ją opisać? Wzór dobrej koleżanki, troszkę naiwnej, bo chce zmieniać świat na lepsze, nie ważne jakich użyje środków, żąda sprawiedliwości społecznej, ale to dobre dziecko, więc znalazła z Adasiem nić porozumienia. Te dwie postacie świetnie się uzupełniają, ba Ewka miejscami wydaje się bardziej dojrzała od Adama, który polega za bardzo na technologii, aczkolwiek trzeba przyznać autorowi plusa, nie chciał budować sztampowych romansów, tylko pokazał jak chłopcy mogą przyjaźnić się z dziewczynkami, za co jestem Przewodasowi wdzięczny! (Zerknijcie proszę na typowe „młodzieżówki”, ta książka to idealne odświeżenie po licznych „harlequinach dla nastolatek). Natomiast Adam Cisowski senior odgrywa drugoplanową rolę, zachowuje się odpowiednio na swój wiek, kocha swojego wnuka i jednocześnie daje się wciągnąć w wir przygody, pokazując, że mimo wieku nie stracił wigoru ani bystrości umysłu. Tym samym jego wystąpienie jest istotne dla opowieści, ba staruszek stoi na straży aby jego prawnuk nie wsiąkł zupełnie w wirtualny świat, wręcz wziął na barki wychowanie kolejnego szatana w rodzinie i tym samym „zaraził” chłopaka do odkrywania tajemnic prawdziwego oraz wirtualnego świata. Pozostałe postacie jak świecki katecheta, czy dyrektor mimo niewielkich ról do odegrania, sprawiały wrażenie, że można spokojnie wyciągnąć ich z kart książki i z nimi porozmawiać. Pojawia się nawet w formie żartu ksiądz Brytanek będący parodią księdza Piotra Natanka, ale pewnie młodsi nie wiedzą kim on jest, więc może niech nie wyszukują w Internecie? Inne nawiązania pozostawiam czytelnikom do wychwycenia. Godna nagrody Kornela Makuszyńskiego! Tak, w roku 2018 książka „Szatan i spółka” została nagrodzona nagrodą imienia Kornela Makuszyńskiego i uważam, że należy się jak Idefixowi góra kości. W końcu Konrad Lewandowski połączył klasyczną dziecięcą przygodę z nowoczesnym światem, w dodatku umiejętnie dorzucił ludzkie wartości (rodzina, przyjaźń, odwaga) z propagowaniem nauki. Tak. Pokłonić się autorowi pokłonię i to nie raz. I fajnie byłoby gdyby wydawnictwo „Nasza Księgarnia” zrobiło dodruk oraz jednocześnie pozwoliło autorowi napisać kolejną książkę. Bo chyba Lewandowski pokazał, że umiem pisać, a dzieci nagradzając go TAKĄ nagrodą pokazały, że chcą więcej tego typu książek, prawda? Można mieć tylko marzenie, aby nauczyciele w trakcie omawiania „Szatana z siódmej klasy” Makuszyńskiego opowiadali o „Szatanie i spółce” aby chociaż niektóre dzieciaki mogły się zapoznać z tą kontynuacją i trochę żałuje, że nie przeczytałem jej te kilka lat wcześniej, ale dobrze, że teraz miałem taką możliwość (wcześniej w Legimi czytałem). Podsumowanie: „Szatan i spółka” Konrada T. Lewandowskiego to znakomita książka dla młodszych czytelników, starsi o ile nie będą żyć sentymentem do Bejgoły i czasów „słusznie nam minionych” powinni również czerpać frajdę z lektury. Myślę, że mogą nawet spróbować porozmawiać z dziećmi o korzyściach płynących z internetu i o tym, że należy również dbać o ciekawość świata, ale to niech się tym rodzice oraz nauczyciele zajmują. Dla mnie jest to świetna lektura, oby więcej było takich książek i co mogę jeszcze napisać mądrego? Polecam z całego serca! OCENA: 8/10 Gdzie kupić? Oficjalnie książka jest dostępna tylko i wyłącznie w cyfrowej dystrybucji. Papierowa wersja dostępna na Allegro, antykwariatach lub na grupkach czytelniczych o ile wystawi ktoś na sprzedaż. W każdym razie polecam się zapoznać z tym dziełem, a jak ktoś jest z Malborka lub okolic, zachęcam do odwiedzin Mediateki w Malborku na Starym Mieście 21. Czynna od wtorku do soboty w godzinach 11-17. Polecam! Karol Król

To bez wątpienia rewelacyjna książka. Choć twórczość Centkiewicza znałem wcześniej, głównie dzięki opowiadaniom dla dzieci związanych z kręgami polarnymi, Arktyką i Grenlandią, które czytałem w czasach szkoły podstawowej, ta książka wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie. Uwielbiam książki pisane z pasją - ta właśnie taka jest. Przez całą lekturę czuć, że autor żył tym co opisał, dzięki czemu jego opowiadanie pełne jest wrażeń i wyrazu. Historia myśliwych ze statku "Isfiell" jest niezwykła. Nieraz pełna wrażeń i trudności, czasami wzruszająca, ale przede wszystkim niezwykle ciekawa, rozbudza moją ciekawość i chęć dalszego zgłębiania tematu. Uważam, że to nie jest książka dla dzieci. Są w niej momenty brutalne, ale prawdziwe. Jedną z bardziej ciekawych rzeczy w niej opisanych jest zmaganie się z przeciwnościami natury, których przecież na Morzu Arktycznym pełno. Ta książka to również ciekawe charakterystyki ludzi, marynarzy, których nie sposób nie polubić. Książka pełna jest również nietuzinkowego humoru. Reasumując - naprawdę warto przeczytać tę książkę. Choć autor był związany po wojnie z kręgami komunistycznymi (czego nie promuję) to jego twórczość zasługuje na ogromną pochwałę. Sięgając po tę książkę warto sobie uświadomić trud tych ludzi, którzy nieraz walcząc o byt swój i swojej rodziny narażali własne życie. Autor odpowiada nam również na zabawne pytanie postawione w tytule - czy foka jest biała? Tak, jest biała, ale tylko wówczas gdy jest malutka. Dzisiaj tego świata już nie ma - wraz z rozwojem technologicznym ludzkość utraciła tę niesamowitą romantyczność takich przeżyć. Można już o nich jedynie czytać - czytajmy więc.