Jarlmann przybywa do Paryża z Rikilat, tak jak obiecał to swojemu królowi i bratu krwi Hermannowi. Przybysze zastają w mieście pobojowisko - wszędzie widać zniszczenia, wszędzie słychać krzyki i jęki rannych, a w sali tronowej urządzono lazaret. Rikilat zabiera się do pomocy, a Hermann jedynie ją obserwuje, zadurzony.

Z czasem uczucie do Rikilat, zamienia się w zazdrość o Jarlmanna i tak król wygnał swojego jedynego przyjaciela. Zbiega się to z przybyciem do kraju dwunastu Kuflungów, którzy proponują królowi zbudowanie ogromnej sali, gdzie będzie mógł wyprawić swoje wesele. Hermann zgadza się, podobnie jak na to, żeby podczas jego wesela, goście byli jego podczaszymi. Oczywiście jest to podstęp, a Rikilat zostaje porwana…

Jarlmann powraca, aby odzyskać królową i dopomóc swojemu bratu i królowi w potrzebie.

Część popularnonaukowa zawiera krótki rozdział o magii wikingów.

Jarlmann przybywa do Paryża z Rikilat, tak jak obiecał to swojemu królowi i bratu krwi Hermannowi. Przybysze zastają w mieście pobojowisko - wszędzie widać zniszczenia, wszędzie słychać krzyki i jęki rannych, a w sali tronowej urządzono lazaret. Rikilat zabiera się do pomocy, a Hermann jedynie ją obserwuje, zadurzony.

Z czasem uczucie do Rikilat, zamienia się w zazdrość o...

Dużo lepiej by mi się to czytało, gdyby wydano ten tom bezpośrednio po poprzednim. Nie można jednak mieć wszystkiego. Historia o Jarmannie z początku jest niezwykle nudna, choć autor stara się przybliżyć w niej Kordobę z tamtych czasów. Rzecz rozkręca się gdzieś od połowy i czyta się ją dobrze, choć wojownicze księżniczki i zrujnowane wesela trochę się już w tej kolekcji przejadły.

Dużo lepiej by mi się to czytało, gdyby wydano ten tom bezpośrednio po poprzednim. Nie można jednak mieć wszystkiego. Historia o Jarmannie z początku jest niezwykle nudna, choć autor stara się przybliżyć w niej Kordobę z tamtych czasów. Rzecz rozkręca się gdzieś od połowy i czyta się ją dobrze, choć wojownicze księżniczki i zrujnowane wesela trochę się już w tej kolekcji...