To moje pierwsze spotkanie z Torgny Lindgren i muszę przyznać, że niestety mało udane. To ciekawa, mocno metafizyczna powieść, która teoretycznie ma wszystko, by mnie porwać, a jednak zupełnie się to nie wydarzyło. Historia mężczyzny, który nie potrafi czytać liter, za to posiada niezwykłą, niemal fotograficzną pamięć, wydała mi się bardziej interesująca w założeniu niż w samym czytaniu.

A przecież jest tu i o czytaniu, i o literaturze, i o rodzinnych relacjach, i szerzej – o sztuce. Są krajobrazy północnej Szwecji, motywy biblijne, intrygujący bohater. Wszystko na miejscu. A jednak książkę, na szczęście krótką, czytało mi się ciężko. Nie potrafiłem wgryźć się w tę opowieść, wejść w jej rytm, złapać z nią wspólnego tonu.

Na tyle, na ile wiem coś o książkach, jestem w stanie uczciwie powiedzieć, że to dobra powieść. Po prostu nie jest w mojej stylistyce i nie stanowi dla mnie zachęty, by sięgać po inne książki autora. Póki co. Być może kiedyś trafi się jeszcze okazja, by wrócić do prozy Szweda z innym nastawieniem.

Kompletnie treść ze mną nie zagrała. Bywa i tak. Jestem jednak pewien, że Biblia Dorego znajdzie swoich odbiorców, z którymi będzie rezonować znacznie mocniej. Ja do nich nie należę.

Na uwagę zasługuje za to bardzo ładne wydanie książki od @artragepl

Ode mnie mocne 6/10. Czy to książka dla Was? Najlepiej przekonać się samemu. Może się uda — tego Wam życzę.

To moje pierwsze spotkanie z Torgny Lindgren i muszę przyznać, że niestety mało udane. To ciekawa, mocno metafizyczna powieść, która teoretycznie ma wszystko, by mnie porwać, a jednak zupełnie się to nie wydarzyło. Historia mężczyzny, który nie potrafi czytać liter, za to posiada niezwykłą, niemal fotograficzną pamięć, wydała mi się bardziej interesująca w założeniu niż w...

Biblia Dorégo. Torgny Lindgren

Sięgając po książki Torgny Lindgrena jednego możemy być pewni abstrakcja łączy się z realizmem, i tworzą organiczną mieszankę rzeczywistości, dzięki której czytelnik może uwierzyć, że to co nieoczywiste ma jak najbardziej szansę urzeczywistnienia się.

Lindgren wykorzystuje swój talent by słowem tworzycy obrazy, sugestywne i wiele znaczące. Tym razem jest to portret starszego mężczyzny, który nie mogąc nauczyć się pisać stworzył swój świat w multiwersum obrazkowej Bibli Gustava Dorégo. Jest ona świętością i ostatnią instancją kierującą życiem głównego bohatera. Tak naprawdę łączy go ona z domem, dziadkiem, który zaszczepił mu tę nieoczywistą miłość; twardym i surowym ojcem, będącym przeciwieństwem dla wrażliwości syna, i gdzieś w tle obecnej matki, którą otacza synowską miłością. Autor opisuje losy mężczyzny jednocześnie śledząc kolejne sceny z Biblii, która niczym Święty Grall stanowi dla niego nieuchwytny ideał piękna, i za którą całe życie staje się pogonią.

Metafizyczność tak typowa dla Lindgrena sprowadzona jest do prostoty życia. Realny krajobraz północnej Szwecji stanowi pewną przeciwwagę dla absurdu tworzonego imaginacją głównego bohatera, zagubionego w świecie obrazów, bez liter i żyjącego na obrzeżach społecznej akceptacji. Jednocześnie jest to także komentarz o wpływie sztuki i jej roli w uwrażliwianiu człowieka na bezduszność i prostolinijność świata. Gdy sięgniemy głębiej dostrzeżemy moc niepokorności tej historii. Jak zwykle u Lindgrena. Polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem artrage

Biblia Dorégo. Torgny Lindgren

Sięgając po książki Torgny Lindgrena jednego możemy być pewni abstrakcja łączy się z realizmem, i tworzą organiczną mieszankę rzeczywistości, dzięki której czytelnik może uwierzyć, że to co nieoczywiste ma jak najbardziej szansę urzeczywistnienia się.

Lindgren wykorzystuje swój talent by słowem tworzycy obrazy, sugestywne i wiele znaczące....

Nie pamiętam swojej pierwszej biblii. Pamiętam swoją pierwszą encyklopedię...
Opowieść o mężczyźnie, który z powodu pewnego zaburzenia neurologicznego nie jest w stanie rozpoznawać liter, w następstwie czego nie potrafił nauczyć się czytać. A jak na ironię ukochał słowo i tęskni za możliwością porozumiewania się poprzez pismo. W jego przypadku słowo musiało stać się ciałem - w postaci obrazu, lektora, opowiadacza.
Bohater, przedstawiając historię pewnej specyficznej, obrazkowej biblii, tak naprawdę snuje opowieść o swoim życiu z ową biblią jako głównym punktem odniesienia. Jest też o tym, jak łatwo odrzucić i skrzywdzić człowieka przez nierozpoznanie.
Bardzo dobra literatura. Czuła, uważna i... prostoduszna.

Nie pamiętam swojej pierwszej biblii. Pamiętam swoją pierwszą encyklopedię...
Opowieść o mężczyźnie, który z powodu pewnego zaburzenia neurologicznego nie jest w stanie rozpoznawać liter, w następstwie czego nie potrafił nauczyć się czytać. A jak na ironię ukochał słowo i tęskni za możliwością porozumiewania się poprzez pismo. W jego przypadku słowo musiało stać się ciałem...

Pamiętam swoją pierwszą Biblię. Było to właściwie ilustrowane opowiedzenie życia Jezusa. Jednak zapamiętałem ją głównie ze względu na to, że do dzisiaj stoi gdzieś zapewne na półce w domu rodzinnym i przez lata, choć niedotykana, przypominała o sobie swoją obecnością. Bardziej na moją wyobraźnię religijną wpłynął serial Hanna Barbera „Najwspanialsze historie biblijne”. Jeszcze przez długie lata, a czasami także dziś, łapałem się na tym, że słuchając bądź czytając biblijne historie mam w głowie sceny właśnie z tej animacji. Daniel w jaskini lwów czy Samson rozwalający pałac to historie, które ukształtowały moją wyobraźnię właśnie dzięki temu, że oglądałem je namiętnie na kasecie VHS.
Nie przerodziło się to jednak w obsesję, jak obcowanie z Biblią ilustrowana litografiami Dorego przez głównego bohatera książki Lindgrena, którego cały świat, wyobrażenia były zbudowane przez drobiazgowe poznawanie każdego skrawka ilustracji.

Jest to opowieść o pobycie w raju domu rodzinnego, obcowaniu ze świętością jaką była Biblia Dorego, ale także o wypędzeniu z niego i próbie jego odtworzenia przez pieczołowite rysowanie zaginionej księgi. Główny bohater niby ma życie, staje na własnych nogach, ale ciągle żyje wspomnieniem utraconej szczęśliwości i marzy o jego odzyskaniu. Jednocześnie idealizuje postać Ojca, który go wygnał, nie jest gotowy na konfrontacje z nim i niczym biblijny Uriasz nosi ciągle przy sobie wyrok śmierci. Surowy Bóg-Ojciec Starego Przymierza przemienia się w sercu bohatera w Boga-Miłość z Nowego, choć ciągle jest przecież tym samym ojcem.

„Biblia Dorego” to książka niesamowicie przejmująca. O wierze, która jest tęsknotą za niebem. O życiu, które jest wypełnieniem czasu między wygnaniem z raju, a możliwym powrotem. O Bogu, który jest surowy i okrutny, ale jednocześnie pełen łaskawości. O człowieku, który w tym całym paradoksie życia i wiary próbuje się jakoś odnaleźć. A to chyba dotyczy wszystkich. I dlatego warto powieść Lindgrena przeczytać.

Pamiętam swoją pierwszą Biblię. Było to właściwie ilustrowane opowiedzenie życia Jezusa. Jednak zapamiętałem ją głównie ze względu na to, że do dzisiaj stoi gdzieś zapewne na półce w domu rodzinnym i przez lata, choć niedotykana, przypominała o sobie swoją obecnością. Bardziej na moją wyobraźnię religijną wpłynął serial Hanna Barbera „Najwspanialsze historie biblijne”....

Otwiera się powieść Lindgrena jak starożytną skrzynię z ciężkiego, wyszlifowanego drewna — z drżeniem i nabożnym oczekiwaniem. Każde otwarcie wieka niesie ze sobą przeczucie, że między kartami nie kryje się zwykła historia, lecz życie, które pragnie być doświadczone, a nie tylko przeczytane. „Biblia Dorégo” nie rzuca się w oczy gwałtowną akcją ani dramatycznym zwrotem fabularnym; przeciwnie, powoli wciąga czytelnika, jak północna mgła, która niepostrzeżenie zasnuwa jeziora i lasy Västerbotten. W centrum tej powieści stoi Biblia Gustave’a Dorégo. Tom ciężki, niemal materialnie obecny, jakby ważył nie tylko kilogramy papieru, lecz całe pokolenia znaczeń. Jest relikwią, zwierciadłem, granicą między tym, co zapisane, a tym, co pozostaje wyobrażone. Narrator nie czyta liter. Czyta światłocienie, dramatyczne linie rycin, napięcie między światłem a mrokiem, gesty utkane w drewnie i atramencie. I w tym akcie patrzenia dokonuje się coś paradoksalnego: sens rodzi się z braku, znaczenie z wymownej ciszy.Krajobraz północnej Szwecji nie jest tu tłem a językiem duszy i wspomnień autora, stanem świadomości. Domy stoją jak milczący świadkowie dawnych opowieści, a powietrze przesycone jest szeptem trudnej przeszłości. Lindgren powraca do swoich ulubionych tematów tj. prowincji, kruchego człowieczeństwa, lecz czyni to z niezwykłą subtelnością, jakby każde zdanie było ostatnim i najważniejszym a każda pauza między słowami była aktem medytacji. Pisze o wierze bez dewocji i o zwątpieniu bez cynizmu. W tej delikatnej równowadze tkwi siła powieści. Humor(suchy, północny, czasem niemal niezauważalny), łagodzi ciężar tematów ostatecznych: śmierci, pamięci, przemijania. A jednak nic nie jest tu banalne. Narrator jest postacią paradoksalną. Nie potrafi czytać ani pisać; przez całe życie cierpi na ciężką dysleksję, która pozbawia go liter, a jednocześnie otwiera przestrzeń na pełnię wyobraźni. Jego alfabet to obrazy Dorégo, dramaty światła i cienia. W świecie, gdzie słowo jest narzędziem władzy, listów, programów wojennych, chemii i kodu genetycznego, narrator doświadcza „daru nieczytania”. Brak staje się łaską: zyskuje dostęp do czystego ducha, do sedna zastanej otaczającej rzeczywistości, której wielu czytelników nigdy nie dostrzeże. Wielka siła powieści Lindgrena tkwi w tej paradoksalnej perspektywie. Czytanie staje się aktem twórczym, niemal mistycznym. Czytelnik zmuszony jest wypełniać luki, wsłuchiwać się w pauzy, w przestrzeń między obrazami. W tym sensie lektura jest również medytacją nad interpretacją, że życie, podobnie jak Biblia z ilustracjami Dorégo, składa się z powidoków, które znaczą tyle, ile jesteśmy w stanie w nich zobaczyć. Nie mniej istotny jest wątek ojca — postaci tragicznej, surowej. Jest on zarazem człowiekiem nauki, logiki i eksperymentu,symbolem wszechwładnej siły. Uosabia logikę, która nie pyta o emocje, a mimo to, choć trudny i niezrozumiały, jest fundamentem całego świata narratora. Surowość Boga wybrzmiewa w powieści przez dodane ilustracje: głowy toczące się po ziemi, płynąca krew, stosy ciał. Narrator liczy je beznamiętnie, jakby mierzył czas czy oddechy, próbując zrozumieć sens bezbrzeżnego okrucieństwa, które przenika każdą stronę Pisma. Choć prace te przytłaczają, nadają cel jego podróży: widzi w nich ludzką naturę, cierpienie i desperackie poszukiwanie łaski, która nie jest oczywista. Mowa o byciu obecnym w świecie sztuki, znalezienia spokoju we własnym wszechświecie. Narrator odtwarza ryciny Dorégo z pamięci, linia po linii, przez lata. W tej syzyfowej pracy odnajduje porządek w chaosie, obecność w braku i sedno istnienia. Przez cały czas Lindgren igra z pytaniem autentyczności: co jest prawdą, a co kopią, co fałszem, a co łaską? Narrator odczuwa i rekonstruuje prozę dnia, której wielu czytelników nigdy nie doświadczy. Powieść staje się zatem laboratorium literackim, w którym filozofia Pascala, irytująca racjonalność nauki, karny palec Boga i absurdalność codzienności łączą się w jeden pulsujący organizm.Najbardziej poruszające jest to, że wiara w powieści jawi się jako dojmująca tęsknota. Jako próba objęcia świata, który nie daje się w pełni zrozumieć. Ilustracje pełne dosadnych gestów i apokaliptycznych wizji, stają się mapą tej tęsknoty: każda rycina jest bramą w głąb narratora, w głąb czytelnika, w głąb ludzkiego doświadczenia. Wiara, łaska i interpretacja splatają się w jeden rytm: rytm milczenia, selektywnej pamięci i nieposkromionej wyobraźni. Ta historia jest doświadczeniem niemal cielesnym. Czuje się ciężar papieru, chłód północnego powietrza, szorstkość drewnianych stołów. Czuje się tę nordycką obezwładniającą samotność, która nie jest pustką, lecz przestrzenią na myśl i kontemplację. Czytelnik uczestniczy w ceremonii obserwacji, w rytuale obecności. „Biblia Dorégo” szepcze; jej wydźwięk trwa długo po przeczytaniu ostatniego akapitu, pozostawiając poczucie, że ziemska droga, podobnie jak Biblia z ilustracjami Dorégo, rodzi sens w tym, co dostrzegamy między obrazami. W tym, czego nie jesteśmy w stanie przeczytać ani klarownie opisać. W końcu Lindgren zdaje się mówić coś fundamentalnego: życie bez liter może być pełniejsze, wolniejsze, głębsze. Bo w braku słów pozostaje czysty duch. A w nim jest łaska, która nie wymaga zgody. Jest obecnością w świecie, który nieustannie wymyka się jednoznacznej interpretacji, i w którym jedynym sensem pozostaje obserwacja, pamięć i zachwyt nad tym, co niepojęte.

Otwiera się powieść Lindgrena jak starożytną skrzynię z ciężkiego, wyszlifowanego drewna — z drżeniem i nabożnym oczekiwaniem. Każde otwarcie wieka niesie ze sobą przeczucie, że między kartami nie kryje się zwykła historia, lecz życie, które pragnie być doświadczone, a nie tylko przeczytane. „Biblia Dorégo” nie rzuca się w oczy gwałtowną akcją ani dramatycznym zwrotem...