Po roku czasu przyszedł czas na ocenę. Ujmująca w swojej całości, przyjemna, momentami porażająca. Myślenie to dominująca cecha autora, lecz czasami powtórzenia są dobijające. Światła.

Po roku czasu przyszedł czas na ocenę. Ujmująca w swojej całości, przyjemna, momentami porażająca. Myślenie to dominująca cecha autora, lecz czasami powtórzenia są dobijające. Światła.

Wciągająca, przeczytana na jednym wdechu, wywołuje ciarki i przemyślenia, genialna!! Miesza w głowie :)

Wciągająca, przeczytana na jednym wdechu, wywołuje ciarki i przemyślenia, genialna!! Miesza w głowie :)

Ta książka to coś zupełnie innego, niż się spodziewałam. Zdecydowanie w dobrym znaczeniu tych słów. Świeżość, ale w starym dobrym stylu. Niby pokręcone, a jednak bardzo proste. Polecam z całego serca oraz czekam na kolejne poczynania autora!

Ta książka to coś zupełnie innego, niż się spodziewałam. Zdecydowanie w dobrym znaczeniu tych słów. Świeżość, ale w starym dobrym stylu. Niby pokręcone, a jednak bardzo proste. Polecam z całego serca oraz czekam na kolejne poczynania autora!

Książka nietypowa. Inna niż wszystkie. Przez całą książkę goniłam za autorem, żeby “złapać” jego myśli. W całej pozycji fikcja miesza się z rzeczywistością, czytając zatem chce się więcej i więcej. Bardzo lekkie pióro. Budząca dużo emocji i przemyśleń. Czekam na kolejne wydania autora :)

Książka nietypowa. Inna niż wszystkie. Przez całą książkę goniłam za autorem, żeby “złapać” jego myśli. W całej pozycji fikcja miesza się z rzeczywistością, czytając zatem chce się więcej i więcej. Bardzo lekkie pióro. Budząca dużo emocji i przemyśleń. Czekam na kolejne wydania autora :)

"Ręce na sznurkach" - książka w której chcesz się zatopić... Autor z niesamowitą łatwością wciąga czytelnika w przedstawiony w powieści świat. Narrator książki zaprasza Cię do wspólnych przemyśleń na temat egzystencji ludzkiej, co sprawia że lektura zostaje z Tobą na dłużej. Można przy niej poczuć różne emocje, czasami się zaśmiać, uśmiechnąć, by za chwilę się wzruszyć lub zaniepokoić. Idealna zarówno dla moli książkowych, jak i dla osób które do czytania próbują się dopiero przekonać. Nic, tylko czekać na następne publikacje Marcina Ogrodnika.

"Ręce na sznurkach" - książka w której chcesz się zatopić... Autor z niesamowitą łatwością wciąga czytelnika w przedstawiony w powieści świat. Narrator książki zaprasza Cię do wspólnych przemyśleń na temat egzystencji ludzkiej, co sprawia że lektura zostaje z Tobą na dłużej. Można przy niej poczuć różne emocje, czasami się zaśmiać, uśmiechnąć, by za chwilę się wzruszyć lub...

Czy lubiliście grać w The Sims?

Czy wszechwiedzący autor może być wszechmocny w swoim świecie? Kto kieruje naszymi poczynaniami? Może jesteśmy tylko lalkami w Wielkim Teatrze? Młody student poszukuje odpowiedzi na te pytania czując, że ktoś śledzi każdy jego ruch. W międzyczasie pisze książkę, którą właśnie Państwo trzymają. Uporządkowany świat zaczyna przyćmiewać groza i niepewność. Czy ta historia może skończyć się dobrze?

Książka, która swoją krótką formą zaskakuje. Autor nawiązuje do toposu teatru, w którym człowiek przedstawiony jest jako marionetka. Odgrywa swoją rolę. Moje pierwsze skojarzenie to była właśnie gra z pytania. Postać, która ma ustawione cele i mechanizmy, aby wykonywać powierzone zadania. Bohater jest pisarzem, ale nie pamięta niczego, co stworzył. Jest zafascynowany postacią Lalkarza, który według mnie utożsamiony jest z Bogiem. Chce do niego dotrzeć, aby zrozumieć cel oraz sens własnej egzystencji. Determinacja, która przejawia się na każdej płaszczyźnie jego życia.

Ręce na sznurkach to powieść wielowątkowa oraz wielowarstwowa. Niezwykle dojrzała, która zachęca nas do refleksji nas własnym teatrem życia. Czy jest ono determinowane przeze mnie, a może wpływ mają czynniki zewnętrzne? Czy naszym życiem rządzi siła wyższa, która steruje nami jak my ludzikami w grze? Kolejkujemy zadania, wybieramy dla niego scenariusze i odcinamy mu wolną wolę. Postać podatna na sugestie, która nie wnosi żadnego sprzeciwu.

Czy lubiliście grać w The Sims?

Czy wszechwiedzący autor może być wszechmocny w swoim świecie? Kto kieruje naszymi poczynaniami? Może jesteśmy tylko lalkami w Wielkim Teatrze? Młody student poszukuje odpowiedzi na te pytania czując, że ktoś śledzi każdy jego ruch. W międzyczasie pisze książkę, którą właśnie Państwo trzymają. Uporządkowany świat zaczyna przyćmiewać groza i...

Ręce na sznurkach to debiut prozatorski Marcina Ogrodnika, studenta białostockiej anglistyki. W powieści tej Autor wykorzystuje topos teatru, w którym człowiek niczym marionetka odgrywa swoją rolę na scenie, a następnie znika. Pisarza fascynuje postać tajemniczego Lalkarza (tożsamego z Bogiem), do którego pragnie dotrzeć, aby zrozumieć nie tylko mechanizmy rządzące światem, ale także odnaleźć odpowiedzi na fundamentalne pytania dotyczące celu oraz sensu własnej egzystencji. Nieprzypadkowo kluczową rolę w powieści odgrywa postać narratora, która od pierwszych stron budzi sympatię czytelnika. Co więcej, odwołuje się ona bezpośrednio do czytelnika, co dodatkowo buduje pewną więź między nimi. Narrator jest osobą niezwykle empatyczną, która mimo licznych traumatycznych doświadczeń, zachowuje ciekawość i pogodę ducha wobec otaczającego go świata. Witalizm tej postaci wydaje się wiązać z wiekiem biologicznym, gdyż z utworu wiemy, iż jest on studentem, a okres ten jeszcze nie jest naznaczony pesymizmem czy rozczarowaniem wynikającym z utraty złudzeń dotyczących przyszłości. Rozważania narratora wplecione zostają w wędrówkę po mieście; wraz z nim poznajemy popularne miejsca w Białymstoku. Przypomina on modernistycznego flaneura, snującego się po mieście. Podobieństwo to oczywiście nie jest zero jedynkowe, gdyż w przeciwieństwie do bezcelowej wędrówki modernistów po przestrzeni metropolii, wzrok narratora kieruje się w stronę miejsc oraz osób, które zostały wykluczone z mainstreamu, często wiąże się to z ich wiekiem biologicznym, doświadczeniem marginalizacji (casus Romana). Wraz z bohaterem zwiedzamy małe targowiska usytuowane gdzieś pomiędzy nowoczesnymi budynkami, przyglądamy się starszym handlarkom, obserwujemy mały targ staroci. Wątek ten nasunął mi skojarzenia z prozą Sylwii Chutnik (Kieszonkowy atlas kobiet), którą także interesują miejsca zapomniane, na których oprócz handlu owocami i warzywami, możemy odnaleźć przedmioty równie stare jak ich sprzedawcy. Narrator jest także bacznym obserwatorem świata, kolekcjonerem usłyszanych opowieści, wydaje się być świadomy, iż zapisane historie mają magiczną moc – chronią ich autorów przed zapomnieniem.
Ważnym problemem poruszonym przez Autora jest kwestia pisania, co wielokrotnie zaznacza w powieści. W kontekście tym Lalkarzem staje się sam Autor, bo to on powołuje do istnienia świat przedstawiony. Niejednokrotnie podczas spotkań w kawiarni „Duży Pokój” ze swoją mentorką – muzą stwierdza, iż powieść ta „pisze się” sama, co oczywiście należy rozumieć metaforycznie – przelewanie słów na papier (czy plik wordowski) bywa procesem nieświadomym, przypomina niekiedy Joyce’owski strumień świadomości. Co jest szczególnie interesujące to fakt, iż Autor „podwaja” światy; przeplata świat fikcji (?) ze światem realnym, choćby w aspekcie topografii; informuje konkretne postacie, iż są bohaterami jego książki. W kontekście tym istotne wydają się odautorskie wtrącenia do czytelnika, które w pewnym sensie pełnią ironiczną funkcję (Czy naprawdę wierzycie we wszystko co piszę?), ale także zmuszają czytelnika do głębszej refleksji. Warto jeszcze wspomnieć o symbolicznej okładce, na której pojawia się maska odsyłająca do rzeźby znajdującej się w Białymstoku u zbiegu ulicy Suraskiej i placu Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Rzeźba ta jest dwustronna (wersja uśmiechnięta oraz smutna), co w kontekście powieści ma także głębszy wymiar, gdyż koresponduje z różnymi stanami emocjonalnymi narratora (od euforii do smutku).
Ręce na sznurkach to powieść wielowarstwowa, wielowątkowa, niezwykle dojrzała, ale przede wszystkim zachęcająca czytelnika do głębszej refleksji: Czy moje życie przypomina teatralną pacynkę zawieszoną na sznurkach, dyrygowaną przez tajemniczego reżysera?

Ręce na sznurkach to debiut prozatorski Marcina Ogrodnika, studenta białostockiej anglistyki. W powieści tej Autor wykorzystuje topos teatru, w którym człowiek niczym marionetka odgrywa swoją rolę na scenie, a następnie znika. Pisarza fascynuje postać tajemniczego Lalkarza (tożsamego z Bogiem), do którego pragnie dotrzeć, aby zrozumieć nie tylko mechanizmy rządzące światem,...