Negocjacje i mediacje

Ian J. Deary w książce Inteligencja omawia najciekawsze zagadnienia dotyczące inteligencji człowieka: jakie formy przybiera? Co się z nią dzieje, kiedy się starzejemy? Czy jej źródło tkwi w kodzie genetycznym czy w środowisku? Czy inteligencja ma jakieś znaczenie w codziennym życiu? Dlaczego jej poziom wzrasta z pokolenia na pokolenie? Czy wszyscy psychologowie mają takie samo zdanie na temat inteligencji? Autor próbuje odpowiedzieć na te pytania, a także omawia indywidualne zróżnicowanie inteligencji u ludzi. Przywołuje wiele interesujących badań, w których analizowano poziom inteligencji u przedstawicieli różnych grup społecznych, kulturowych i wiekowych. Wszystkie wnioski ilustruje za pomocą przejrzystych rycin. Książka ma charakter popularnonaukowy, jest napisana przystępnym językiem, mimo że poruszono w niej zagadnienia ściśle związane ze statystyką. Każdy rozdział kończy się omówieniem zalecanej literatury przedmiotu.

Siegnęłam po tą książke po oglądnięciu serialu Lie to me, że poda mi konkretną listę pewniaków, że ktoś kłamie czy nie. Niestety, już we wstępie autor obalił moje przypuszczenia. Jeśli szukasz takiek pozycji, to nie książka dla ciebie. Ta książka pokazuje jak trudne jest wykrycie kłamstwo, czemu tak jest, jakie są powody kłamania, co składa się na kłamstwo, jakie są PRZESŁANKI kłamstwa. Wydaje mi się, że każda osoba interesująca się kłamstwem, większość tej wiedzy już w jakimś stopniu posiada, tylko może nie tak jednoznacznie uformowaną. Ogólnie, pozycja ciekawa. Dużym minusem dla mnie było tylko wydanie. To bardzo subiektywna ocena, ale mnie się bardzo źle czytało, strasznie zlewały mi się litery. Szkoda, że nie ma ebooka.

Z reguły nie czytuję poradników i tylko przypadek sprawił, że sięgnęłam po tę książkę. Do poradników podchodzę sceptycznie, albo z uwagi na pseudoprofesjonalizm autorów (często są to nie mający zbyt wiele do powiedzenia celebryci), albo z drugiej strony ze względu na obawy, że będzie to kolejna oferta w stylu ,,księgi złotych rad" lub" jak żyć lepiej". „Paradoks czasu” to publikacja będącą podsumowaniem wieloletniego badania nad postrzeganiem czasu. Można w niej przeczytać, że mamy dwa rodzaje czasu: biologiczny i psychologiczny, który kreujemy w naszym umyśle. W badaniu sprawdzano, kto jest szczęśliwszy: ktoś, kto w myślach koncentruje się na teraźniejszości, przeszłości czy przyszłości. Zdradzając wyniki: kluczem jest zasada złotego środka. Nadmierna koncentracja na teraźniejszości, typowa choćby dla nastolatków, powoduje, że skupiamy się na przyjemnościach i nie zważamy na konsekwencje swoich działań, a to zwiększa tendencję do uzależnień. Osoby nadmiernie skoncentrowane na przyszłości nie podejmują ryzykownych zachowań i są bardziej predestynowane do osiągnięcia sukcesu w życiu, ale w ich wypadku niebezpieczeństwo jest związane z tym, że postawią na karierę, a zaniedbają bliskie osoby. Ostatnia grupa – nadmiernie skoncentrowani na przeszłości – nie lubią zmian, nowych technologii i nowych znajomych. Widzę w tym pewne uproszczenie, z całym szacunkiem dla autorów. Wersja o harmonii wewnętrznej między wczoraj, dziś a jutro mnie przekonuje, ale uważam, że w naszym życiu ważna jest nie tyle sama przeszłość, co jej barwa. Bo ona może być dla człowieka źródłem energii, albo może go przytłaczać i wtedy może pojawić się depresja. Z przyszłością podobnie – możemy myśleć o niej lękowo albo z nadzieją. I w zależności od naszego nastawienia takie będzie nasze tu i teraz. Bo równie ważna jak wewnętrzna równowaga jest kwestia, ile jest we mnie czegoś, co nazwałbym spokojną życzliwością wobec przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Pierwsza część książki zawiera testy. System wyliczeń punktów jest na tyle udziwniony, że w przyszłości nie zdziwię się, jeżeli w innych publikacjach tych autorów zobaczę całki lub inne matematyczne wygibasy. Po wypełnieniu i obliczeniu punktów przechodzimy do opisu typowych perspektyw postrzegania czasu. Czytelnik pozostaje sam na sam z interpretacją wyników. Czy wynik 4,3 to 'dużo' czy 'mało'? Po teście np. w pierwszej lepszej poczytnej gazetce lub magazynie ilustrowanym na ogół pojawia się jakaś skala porównawcza - wiesz czy jesteś "Mistrzem randkowania" lub "Jaki z ciebie przyjaciel". Tutaj tego zabrakło. Za to oczom naszym ukazuje się sześciu bohaterów którzy zostają z nami do końca książki. A zamieszczona w książce Tabelka Songi Lubomirsky (str. 219) nawiązuje do schematu ,,księgi złotych rad" 🔸Przeszłość: Wyrażaj wdzięczność, Naucz się przebaczać, Unikaj nadmiernego zastanawiania się i rozpamiętywania 🔸Teraźniejszość: Ćwicz bycie uprzejmym, Podtrzymuj relacje, Zwiekszaj doświadczenie zaangażowania, Smakuj radości życia, Dbaj o swoje ciało (medytacja) 🔸Przyszłość: Kultywuj optymizm, Wytwarzaj strategie radzenia sobie, Wyznaczaj oraz realizuj cele życiowe, Dbaj o swoje ciało (ćwiczenia) 🔸Przyszłość transcendentna: Praktykuj religię, dbaj o swoją duchowość 🔸Szczęście w czasie- znajdź czas być szczęśliwy 🔸Szczęście w przeszłości: spędzaj czas na wspominaniu szczęśliwych wydarzeń oraz leczeniu ran 🔸Szczęście w teraźniejszości: ćwicz skupianie. Uff...

To jedna z ważniejszych książek, jakie czytałem. Przekazuje wiedzę, która nie jest powszechnie dostępna, a jeśli już się o niej mówi, to często w sposób powierzchowny i bez pokazania jak to robić w praktyce. Tutaj wszystko jest rozpisane jasno i konkretnie. Sednem tej książki jest motywowanie ludzi poprzez pytania, a nie przez nacisk, rady czy przekonywanie. Autor pokazuje krok po kroku, jak zadawać drugiej osobie (lub samemu sobie) takie pytania, aby to ona sama odkryła swoją motywację do zmiany i działania. Można powiedzieć, że jest to forma pozytywnej, etycznej manipulacji — zamiast pchać kogoś w stronę działania, pomagamy mu samemu chcieć ruszyć. Książka bardzo precyzyjnie pokazuje jak to robić: jakie pytania zadawać, w jakiej kolejności, jak reagować na odpowiedzi i jak nie zabić motywacji własnymi sugestiami. Wszystko jest rozpisane w sposób praktyczny, konkretny i możliwy do natychmiastowego zastosowania. Drugim kluczowym przekazem jest to, że natychmiastowe działanie nie musi być duże. Wręcz przeciwnie — wystarczy bardzo mały krok. Podczas czytania miałem poczucie, jakby ktoś mnie „poklepał po plecach” i powiedział: nie musisz robić dużo, masz robić codziennie bardzo mało. To podejście realnie zmienia sposób myślenia o działaniu. Po tej książce lekko zmieniłem swoje podejście — z „robić dużo i się wypalić” na robić mniej, ale systematycznie, dzień po dniu, bez przesytu. Autor jasno zaznacza też, że to podejście nie dotyczy sytuacji krytycznych, które trzeba zrobić „tu i teraz” — ale takie sytuacje zdarzają się rzadko i są raczej ekstremum. To również książka, do której warto regularnie wracać i „dowieżać się” z czasem. Im większe doświadczenie w pracy z ludźmi i w działaniu, tym więcej niuansów można z niej wyciągnąć. Z pełnym przekonaniem polecam ją każdemu, kto chce skutecznie i świadomie motywować — innych i samego siebie.

To książka popularno-naukowa napisana przez badacza zjawiska psychopatii, który publikuje także artykułu stricte naukowe. Książka stanowi kompendium wiedzy o psychopatach i psychopatkach (ich zrachowaniach, praktykach, strategiach radzenia sobie, sposobach diagnozowania, itp). Autor przedstawił wiele przykładów przypadków psychopatii oraz części wywiadów z psychopatami. Bardzo dobra pozycja.

Czy ta książka zmienia fundamenty myślenia? Raczej nie bardzo. Czy ta książka pozwala "liznąć" temat perswazji oraz odświeżyć zdobytą dotychczas wiedzę? Zdecydowanie tak. To pozycja raczej dla osób zaczynających swoją przygodę z zagadnieniem perswazji i wywierania wpływu. Doświadczone osoby niczego nowego się nie dowiedzą. Autorzy oparli 50 tytułowych sekretów o 6 uniwersalnych reguł wywierania społecznego wpływu: regułę wzajemności, autorytetu, konsekwencji, niedostępności, sympatii oraz społeczny dowód słuszności. Autorzy krótko opisują jak działa dana reguła i dla jej zobrazowania w praktyce przytaczają różne przykłady. Wskazują również jak można je w normalnym życiu zastosować. Ciekawe uzupełnienie "Wywierania wpływu na ludzi" Cialdiniego.

Kiedyś czytałem inną pozycję Cialdiniego i bardzo mi się podobała, więc teraz bez namysłu kupiłem tą... Jakież było moje zdziwienie jak czytnik pokazał mi, ze książka jest na godzinę z hakiem :). Ale nie była to stracona godzina - taka esencja. Czytałem w postaci audiobooka - było ok - ale z tego co widzę w książce było dużo obrazków - których z wiadomych względów nie mogłem zobaczyć. Nie było też dodatku o którym mówi autor na zakończenie.

Serdecznie polecam tę książkę dla wszystkich którzy chcą się czegoś nauczyć o sobie. Pomaga zapanować nad stresem, i jest lepsza od wizyty u psychologa. Pomaga samemu rozwiązać problemy które nas męczą. Myślę że każdy ma jakieś wspomnienia które go bolą, porażki życiowe. Bandler pomaga sobie z nimi poradzić. I nie stara się mówić Ci co masz robić, albo dla czego to było źle. Nie każe ci się zmieniać ani pracować nad sobą latami. Pokazuje jak w jeden dzień zmienić złe odczucia na dobre. Zastąpić je po prostu sprawiając, że poczujemy się lepiej od razu. Odbudujemy siebie i swoje poczucie własnej wartości.

Świetnie tłumaczy przyczynę obecnych zmian i problemów w społeczeństwie, choć dużo jest o mężczyznach ta książka jest głównie o współczesnej cywilizacji. Powinna być ciekawa i wiele wyjaśniać kobietom. Pokazuje pułapki technologii i feminizmu. Dobrze, że została napisana wspólnie przez kobietę i mężczyznę, te dwa punkty widzenia świetnie się uzupełniają i podnoszą wartość merytoryczną. Celnie wyjaśnia przyczyny: problemów ze znalezieniem partnera, depresji, rozpadów relacji międzyludzkich, więc powinna być wielkim bestsellerem, szkoda, że nie jest. Dla matek mających problemy wychowawcze z synami, książka obowiązkowa. Książka wydana w 2015, przydała by się aktualizacja, ale jeśli wtedy były już takie problemy, to strach się bać o przyszłość społeczeństwa, a zwłaszcza mężczyzn.

Można ale ... bardzo się jednak zawiodłem. Może przez to że po prof.Wojciszke spodziewałem się czegoś bardziej... no naukowego. Miła książeczka z ciekawostko-anegdotkami do poczytania ot tak. Zdecydowanie nastawiona na przypadkowego odbiorcę. Jak nie macie czego poczytać akurat w tramwaju to jak znalazł. Ale "to nie to".

Moim zdaniem świetna i ciekawa ksiązka poszerzajaca wiedze o tym jak sie uczyc. Podbudowana wieloma badaniami innych naukowcow skupionych na znalezieniu najefektywniejszych form nauki. Polecam, warta przeczytania bo uczenie sie to najwazniejsza umiejetnosc jaką mamy.

Bardzo dobra książka. Jedna z lepszych, którą czytałem na temat mentalizmu. Dużo przydatnych informacji dotyczących różnych technik mentalizmu, dobre kompendium wiedzy dla osób zainteresowanych tym tematem. Dużym plusem jest też fakt, że autor większość książki udostępnia za darmo. Wiele informacji wykorzystałem u siebie na stronie o tematyce mentalizmu: http://mentalizmmagia.pl/ Polecam!

Książka jest bardzo dobra i ciekawe napisana. Uwaga! Amerykański wydawca tej książki na swojej stronie internetowej udostępnia Therapist guide - podręcznik dla terapeutów który lepiej niż ta książka pokazuje na czym polega time perspective therapy w działaniu. Polecam:-)

To jedna z lepszych książek rozwojowych jakie przyszło mi ostatnio czytać 📚 Trudna, wymagająca skupienia. Jeżeli lubicie jednym okiem lecieć przez treść, a drugim przeglądać telefon, no cóż, nie będzie dla was. Wymaga pełnego skupienia, jest pełna badań i wniosków. Daje ogromną wiedzę i umiejętności.

Książka oczywiście nie jest zła, ale w stosunku do wcześniejszych pozycji autora w znacznej części powtórkowa. Innym minusem tej pozycji jest to, że jest ona absolutnie teoretyczna. Na plus można zaliczyć racjonalność poglądów wyrażonych w książce i ich naukową podbudowę, co jest typowe dla Daniela Golemana. Nie jest on bowiem "oszołomem" głoszącym jakieś niestworzone teorie, a jego twierdzenia charakteryzują się dużą dalekowzrocznością i szerokim spojrzeniem na komentowaną kwestię. W książce znaleźć można odesłania do źródeł, na których oparte zostały takie a nie inne twierdzenia autora. Dla mnie dużym atutem jest także to, że książka nie jest powierzchowna, co jest plagą pozycji o podobnej tematyce.

Książka „Dlaczego on, dlaczego ona” Helen Fisher, to poradnik w którym autorka stara się uświadomić, dlaczego różne charaktery, raz się przyciągają i mogą stworzyć udany związek, innym razem, różnica charakterów może być zbyt dużą przeszkodą do stworzenia udanego związku. Swoje spostrzeżenia oparła H. Fisher na podstawie badań grupy kontrolnej w której udział wzięło 39913 osób. Badaniami nad relacjami występującymi między osobami odmiennej płci autorka zajmuje się od wielu lat, a podstawą stała się najnowsza wiedza z neurobiologii. Okazuje się, że każdy z czterech podstawowych typów osobowości wiąże się ze zdecydowaną przewagą dopaminy, serotoniny, testosteronu, estrogenem, oraz współdziałającą norepinefryną i oksytacyną. W książce mamy test do samodzielnego wykonania, który powinien dać odpowiedź, do jakiego typu osobowości powinniśmy się prawdopodobnie zaliczać. Jednakże samo kojarzenie par w odniesieniu do typów, nie jest wystarczającym kryterium w ocenie. Autorka podaje sporo innych elementów które decydują o tym, czy dana osoba ma szansę na zainteresowanie swoją osobą drugą osobę. Znajdziemy w tej książce opisy poszczególnych typów osobowości, dodatkowych cech sprzyjających nawiązaniu pozytywnych relacji, oraz wyjaśnienie, dlaczego w niektórych wypadkach podobieństwa się przyciągają, a w innych stanowią przeszkodę raczej nie do pokonania. Czytając ten poradnik miałam uczucie niedosytu przy wypełnianiu testu w celu określenia typu osobowości. Moim zdaniem, 14 pytań to zbyt mało aby dać precyzyjną odpowiedź na to pytanie. W książce „Inteligencja emocjonalna” Daniela Golemana, test pozwalający określić dominującą cechę charakteru zawierał 110 pytań, w wyniku czego określić można było 14 cech dominujących i mających zdecydowany wpływ na zachowanie się człowieka w odniesieniu się do innych osób. Podsumowując, każde poszerzenie swojej wiedzy jest korzystne, a ten poradnik zapewne daje odpowiedź na wiele nurtujących nas pytań. Dla mnie, negocjatora/budowniczego najważniejsza była rada którą należy stosować w konfrontacji z lękiem. Bardzo mądra i głęboka myśl. Powiedzenie mistrzów zen mówi, że: „Wychodzi się przez drzwi”

Od publikacji pierwszego wydania minęły trzy dekady. Pomimo tego książka ani trochę nie traci na aktualności. Hogan prezentuje uniwersalną i diabelnie praktyczną wiedzę psychologiczną. "Psychologia perswazji" to jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza książka "biznesowa", jaką do tej pory przeczytałem. Otwiera oczy, uświadamia, prezentuje mechanizmy rządzące ludzką psychiką w procesie sprzedażowym lepiej niż nie jedna współczesna pozycja z zakresu ekonomii behawioralnej. Zdecydowanie polecam każdemu kto prowadzi firmę albo ma codzienny kontakt z klientem. Uwagi, ćwiczenia i obserwacje są bardzo celne i mogą wpłynąć na rozwój nie jednej historii zawodowej.

📖 W książce „W co grają ludzie” Eric Berne analizuje gry psychologiczne jako powtarzalne wzorce ukrytych transakcji w relacjach międzyludzkich, odróżniając je od prostych interakcji, rytuałów i rozrywek. Przedstawia strukturę osobowości z perspektywy stanów ego: Rodzica, Dorosłego i Dziecka, wyjaśniając, jak te stany wpływają na komunikację i powstawanie transakcji komplementarnych i skrzyżowanych. Omawia różne rodzaje gier, ich motywy, korzyści psychologiczne i społeczne, a także antytezy, czyli sposoby na przerwanie destrukcyjnych schematów. Autor bada genezy gier w dzieciństwie i ich wpływ na los człowieka, oferując wgląd w dynamikę relacji i możliwości osiągnięcia autonomii poprzez uwolnienie się od nieświadomych wzorców. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki 📖, czas nadrobić zaległości. To właśnie dzięki takim lekturom stajemy się wewnętrznie bogatsi, bardziej świadomi i lepiej zorientowani w świecie społecznym – naturalnym środowisku człowieka. Słowem, kanon myśli psychologicznej. Więcej o książce „W co grają ludzie” 👇 https://pzc.innelektury.pl/w-co-graja-ludzie-eric-berne/

Świetna na przedświąteczne szaleństwo zakupowe. Z jednej strony nas to trochę tłumaczy (świetna wymówka, to nie my kupiliśmy n-tą parę butów - to nasza podświadomość, przekaz podprogowy itp.); z drugiej daje szansę na odpór impulsom, poprzez włączenie "myślenia wolnego" czyli tego odpowiedzialnego za świadome, racjonalne decyzje wymagające rozważenia racji.