My Little Pony: Equestria: Puść Wodze Fantazji. Gra opowieści

Podręcznik, który wydaje się ostatecznie wyczerpywać wszelkie wątpliwości co do mechaniki „Zewu Cthulhu”. Już sama lektura zainspirowała mnie do napisania własnego scenariusza. Bogate opisy, a także ilustracje również działają na korzyść. Jest to pierwszy podręcznik do gier fabularnych jaki przeczytałem i nie zawiodłem się.

„Mroczna latarnia” to scenariusz do Zewu Cthulhu, który muszę przyznać, jest jednym z ciekawszych, jakie miałem okazję prowadzić. Jest to krótka, liniowa przygoda, idealna dla początkujących badaczy, a przygotowane postacie startowe są doskonale dopasowane do klimatu i fabuły. Choć dodatek jest niewielki objętościowo, zawiera wszystko, co jest potrzebne do stworzenia atmosfery typowej dla horroru w stylu Lovecrafta. Akcja przygody rozgrywa się na latarni morskiej na wyspie Beacon Island, wokół której narastają tajemnice, starożytne złoto i dziwne ślady istot, które stanowią wyzwanie dla graczy. Kluczowym elementem fabuły jest katastrofa parowca „Essex County” 12 kwietnia 1926 roku, spowodowana zgaśnięciem latarni morskiej. Gracze wcielają się w rolę jedynych ocalałych z katastrofy, jednak szybko odkrywają, że nie są sami na wyspie. Tajemnicze „niby ludzki” ślady na ziemi wprowadzają dodatkowy element niepokoju i zagadki do rozwiązania. Pod względem atmosfery, scenariusz doskonale oddaje ducha Lovecrafta. Latarnia na odludnej wyspie, tajemnicze zjawiska, złowieszcze burze i niepokojące odkrycia tworzą mroczny i klaustrofobiczny klimat, który wciąga graczy od pierwszych chwil. Autorzy zadbali o detale, dzięki czemu sesje oparte na tym scenariuszu mogą być naprawdę angażujące i pełne napięcia. Co więcej, materiały dodatkowe są ładnie stylizowane na lata 20. XX wieku, co dodaje autentyczności i pomaga graczom wczuć się w epokę. Jakość tych materiałów jest naprawdę wysoka, a ich estetyka idealnie komponuje się z resztą scenariusza. Sam wykorzystałem „Mroczną latarnię” jako wprowadzenie do kampanii i efekt był znakomity. Gracze byli zadowoleni, a sesja trwała znacznie dłużej niż początkowo zakładałem, dzięki licznych zwrotom akcji i mrocznej atmosferze, która nie pozwalała się oderwać od gry. Podsumowując, „Mroczna latarnia” to świetny dodatek dla każdego, kto chce wprowadzić swoich graczy w świat Zewu Cthulhu. Szczególnie polecam go nowym Mistrzom Gry, ze względu na jego prostotę i kompleksowość. Jest to cienka książeczka, ale pełna treści, która zapewni wiele godzin emocjonującej rozgrywki w stylu Lovecrafta.

Zew Cthulhu znany też jako Call of Cthulhu to system gry fabularnej debiutujący w latach 80 ubiegłego wieku. Pozwala on na odgrywanie przygód w świecie, gdzie potwory z twórczości Lovecrafta i jego następców jak August Derleth są rzeczywistością. Standardowo przygody rozgrywają się w latach 20 zeszłego stulecia tak by swoim klimatem przypominały opowiadania powstałe za życia HPL. Możliwe są jednak kampanie w różnych okresach i miejscach. Na rynku pojawił się tom Horror w Tatrach zawierający przygody osadzone w Polsce w 20 leciu międzywojennym czy w trakcie PRL. Opcji gry jest więc naprawdę sporo. Dużo zależy od naszego zainteresowania i stylu opowieści, jakie lubimy. Zew Cthulhu: Zestaw Startowy jak i wiele innych gier podręczników i dodatkowych scenariuszy trafia do fanów dzięki Black Monk Games. Zestaw startowy jak sama nazwa wskazuje, zawiera w sobie wszystko, co potrzebne, by rozpocząć przygodę z systemem Zew Cthulhu. Jest nawet jeszcze lepiej. Moim zdaniem ten pakiet świetnie sprawdza się jako wprowadzenie w świat gier fabularnych, paragrafowych i ogólnie pojętego role playing. Wynika to z tego, że mamy tutaj bardzo fajny zbiór informacji i przykładowe kampanie dobrze wprowadzające nas w klimaty. W zestawie mamy bowiem trzy księgi wprowadzające. Samotnie przeciwko płomieniom w formie gry paragrafowej wprowadza w klimat Zew Cthulhu i oferuje możliwość przeżycia przygody we własnej głowie. Zasady początkowe to ponad 20 stron informacji o mechanice gry, tworzeniu postaci i różnych elementach pojawiających się w scenariuszach. Z kolei trzecia księga zawierająca scenariusze pozwalające na uruchomienie trzech pierwszych kampanii w świecie gry. Obok tego mamy jeszcze zestaw pomocy do gry, czyli mapki, listy i notatki przydatne do wykorzystania podczas odgrywania scenariuszy. Jest to naprawdę fajny i przemyślany dodatek. Gdy zaczynałem swoją przygodę z papierowym RPG, nie wpadłem nawet, że można tworzyć rzeczy tego typu i potęgować klimat sesji przez dodatkowe materiały. Tutaj mamy ich cały pakiet, dzięki czemu nowicjusze nie popełnią mojego błędu sprzed lat. Jedną rzeczą, którą moim zdaniem warto podkreślić jest unikatowy klimat Zew Cthulhu i scenariuszy w tym systemie gier fabularnych. Domyślnie nie mamy tutaj do czynienia ze światem fantasy, magicznymi krainami czy miastami przyszłości. Chętni na pewno mogą zabawić się w stworzenie kampanii w tym stylu, ale Zew Cthulhu oferuje nam możliwość cofnięcia się w czasie do odległych lat i zmierzenia się z kosmicznym horrorem. Dla mnie to spory atut tytułu i główny powód, dla którego chciałem sprawdzić jak wygląda sesja w Zew Cthulhu w praniu. W końcu lata dwudzieste to bardzo interesujący okres w historii, gdzie dochodziło do wielkich odkryć i sukcesów. Jednak jest to też okres tragedii i radzenia sobie z bliznami pozostawionymi przez niezwykle okrutną wojnę. W połączeniu z grozą opowieści o istotach, których potęga przewyższa nasze pojmowania i tajemnicach powodujących utratę zmysłów mamy do czynienia, z czym naprawdę oryginalnym i wciągającym. Zew Cthulhu: Zestaw Startowy trafił w mój gust i dostarcza to, na co liczyłem. Nawet trochę więcej za sprawą scenariuszy takich jak Stepujący nieboszczyk. Ze względu na długość tekstu pełna recenzja dostępna na https://operacjapanda.pl/?p=17719

Jestem rozdarta, bo z jednej strony jest to krótki, ale naprawdę ciekawy scenariusz. Mechanizmy zastosowania grozy podczas sesji są tu świetne: ot choćby mamy sytuację, w której musimy wybrać który z badaczy idzie na przedzie pochodu do grobowca. Ktoś pewnie się zgłosi, ale po pierwszej śmiertelnej pułapce zapewne nie będzie taki chętny. Mroczne sny i podszepty też są świetne. Mamy tu też uprzednio stworzonych bohaterów, których naprawdę fajnie by się odgrywało. Niestety bardzo przeszkadza mi tu styl. Nie dość, że sam system jest dość trudny, to jeszcze długaśne opisy nie sprzyjają płynnemu prowadzeniu sesji - wiem, że jeśli kiedyś podejmę się tego zadania, będę musiała porobić sobie skrócone notatki.

Czy zdarzyło wam się przynajmniej raz oceniać coś tylko przez pryzmat pierwszego wrażenia? "Pierwsze wrażenie odgrywa kluczową rolę w tym, jak postrzegamy świat." W książce "Oceń to" Chip Kidd porównuje i ocenia współczesny design. Możemy wraz z nim przyjrzeć się bliżej między innymi wykonaniu reklam, logom, różnym przedmiotom i danym miejscom. W lekki i zabawny sposób pokazuje jak ważne jest pierwsze wrażenie. Stara się to ukazać za pomocą prostych przykładów przede wszystkim zaczerpniętych ze swojego życia oraz pracy. Bazując na tym co odczuwamy, widząc coś po raz pierwszy, oceniamy to, co nas otacza. Nic na to nie poradzimy. Żyjemy w czasach, w których obraz odgrywa kluczową rolę. To właśnie dlatego nasze umysły błyskawicznie reagują na to co widzą. Nieważne jednak, czy oceniamy, ważne, jak to robimy. Pierwsze wrażenie ma bardzo wielkie znaczenie. To ono bowiem decyduje, czy coś się wyróżnia, jakie mamy podejście do danej rzeczy, czy jesteśmy skłonni kupić produkt konkretnej marki. Książka inspiruje czytelnika do spojrzenia na pewne rzeczy w całkiem odmieny sposób niż dotychczas. Dzięki swojej formie przekazu nadaje się idealnie także dla młodszych odkrywców ideii serii TED Books. Oceńcie sami co o niej sądzicie.

Czyta się pana Johannesa tak samo, jak słucha się jego konferencji. Z zapartym tchem. Wspaniałe opisana istota bojaźni Bożej. I tego, kim jest Bóg i jak we właściwy sposób powinniśmy na Niego patrzeć i odkrywać ciągle i ciągle, z fascynacją, szacunkiem i bojaźnią.

Piłka nożna to nie jest coś, co mnie fascynuje – to tak do zaznaczenia na początek. Z tego powodu, kiedy inni fascynują się rozgrywkami, śledzeniem awansów ja sobie spokojnie siedzę i czytam. Najczęściej z córką. Wśród lektur oczywiście nie zabraknie książek o piłce nożnej lub bohaterach, których życie toczy się wokół niej. Dziwne nie? W sensie dziwne to, że chce mi się czytać, o czymś na punkcie, czego nie mam bzika. Ja jednak bardziej zwracam uwagę na fabułę, słownictwo, oprawę, ilustracje/zdjęcia czy stylistykę. Im bardziej oderwana od życia historia tym lepiej, bo nie muszę zastanawiać się nad istniejącymi między piłkarzami powiązaniami tylko pisarz lub pisarka sami mi objaśniają. Do ideałów moich lektur o piłce nożnej należy dwutomowa opowieść „Lamy United”. Żeby Was nie zanudzać mnożącymi się wpisami dziś o dwóch tomach w jednym wpisie (pewnie już zauważyliście, że coraz częściej tak robię). Opowieść zaczyna się dość prosto i można by powiedzieć, że makabrycznie, ponieważ słynny piłkarz Artur Kapeć (oczywiście jeden z najlepszych piłkarzy świata) pewnego dnia żonglował sobie w kuchni plastikowym słoikiem majonezu. Nic nie wskazywało tragedii do czasu poślizgnięcia się na złośliwym plasterku sera, który uciekł z lodówki i tylko czyhał na niczego nieświadomego mężczyznę. Chyba znacie to z życia, że przedmioty (także jedzenie) bywają złośliwe. Szczególnie w stosunku dla dzieci i mężczyzn (wiem, wiem, p0jechałam genderowo, ale mój mąż od miesiąca jest na chorobowym i znam te kataklizmy z życia). Allen Scott oczywiście wykorzystał to niewinne poślizgnięcie do uśmiercenia bohatera. Ale jak? Przecież to dopiero początek opowieści. Na początku nie zabija się bohaterów. Racja, ale tylko tych, którzy są ważni. Widocznie Kapeć ważny nie jest. Przynajmniej nie tak bardzo jak mu się wydaje. Oczywiście piłkarz jako dorosły mężczyzna i prawdziwy macho ma też żonę. Wdowa po sławnym piłkarzu pragnie dokonać czegoś wspaniałego i sprawić, że jej mąż zawsze będzie czuł, że jest blisko piłki nożnej, dlatego postanawia rozsypać jego prochy na pierwszym boisku, na którym zaczynał grać w piłkę. W wyniku prześladującego Artura Kapecia pecha i to musiało się nie udać. Złośliwy los nie odpuszczał też po śmierci i… prochy sławnego piłkarza trafiły 480 km dalej… Drugi wątek toczy się wokół Tima i Kaira – dwóch kolegów, którzy poznali się dzięki przeprowadzce jednego z nich z miasta na wieś. Dzięki mamie drugiego z chłopców na farmę trafia lama Ludo. Niedługo ma się ich pojawić więcej, ale nie ma dla nich miejsca. To znajduje się w gospodarstwie ojca Tima, który do tej pory próbował hodować kurczaki, świnie, uprawiać nasionka, ale niestety nie miał do tego talentu. Syn przekonuje go do opieki nad lamami, na których wełnie i odchodach można całkiem nieźle zarobić. Wydawało się, że nie ma nic łatwiejszego niż opieka nad tymi zwierzętami, ale to tylko pozory. Grupka lam okazała się dość niezwykła: potrafiły grać w piłkę. To oczywiście ucieszyło chłopców, którzy na prowincji nie mieli zbyt wiele zajęć i znajomych, a za to dużo wolnego czasu oraz pomysłów. Dzięki temu zostali pierwszymi trenerami nietypowej drużyny piłkarskiej z czasem występującej pod nazwą Lamy United i uczestniczy w prawdziwych rozgrywkach. Drugi tom, „Lamy, do boju!” to opowieść o przeciwnościach losu, korupcji oraz sile nie tylko pomidorowych argumentów. Grupka znajomych z ojcem Tima walczą o to, aby lamy mogły uczestniczyć w Mistrzostwach Świata. Wydawałoby się, że po takim sukcesie już nic nie stanie im na drodze, a tu nagle okazuje się, że trener angielskiej drużyny, Ray Sowiniuk, nie jest przychylny wprowadzeniu zwierząt do swojej drużyny i tym samym stworzenia zespołu nie do pokonania. Bardziej interesują go zyski niż sukces piłkarski. Młodzi bohaterzy jednak potrafią skutecznie przekonywać i udaje im się wynegocjować cztery miejsca w ważnej dla nich drużynie. Które z lam zagrają i czy uda im się zagrać w Mistrzostwach Świata? Musicie się przekonać. „Lamy United” Allena Scotta to zabawna i pełna akcji książeczka dla uczniów szkoły podstawowej. Myślę, że chętnie wysłuchają jej uczniowie pierwszych klas, a trzecioklasiści i nieco starsi nie będą mieli problemu z samodzielnym przeczytaniem. Ta prosta, pełna humoru opowieść zawiera wiele paradoksów, ale skutecznie obnaża ludzkie wady i dzięki nietypowym bohaterom, zaskakującej akcji świetnie rozbudzi dziecięcą wyobraźnię. Do tego opowieść powinna też spodobać się dziewczynkom. Całość wzbogacono prostymi, zabawnymi szkicami, które doskonale wprowadzą czytelników w akcję. Wielkim plusem jest to, że opowieść zawiera profesjonalne zwroty, których mogą nauczyć się laicy. Krótkie rozdziały i duża czcionka sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko. Stronna czynna sprawia wrażenie mknięcia akcji.

W moim egzemplarzu był błąd. Ze strony 75 powinno kierować zamiast na stronę 82 to na 87. Tym samym prawidłowe rozwiązanie już nie będzie prowadzić do śmierci :). Ogólnie moim zdaniem tych śmierci jest trochę za dużo, a za mało alternatywnych rozwiązań. Pewne wątki szybko stają sie przewidywalne. Samą grę da się skończyć w 15 minut, reszta czasu to szukanie alternatywnych przygód.

Książka składa się z siedmiu rozdziałów, które przybliżają nam świat MLP. Bardzo ładnie wydana, z połyskującą okładką i w powiększonym formacie jest taką mini encyklopedią obfitującą w piękne ilustracje. Pozycja zamyka się w obrębie pierwszych pięciu sezonów, gdyż tyle było dotychczas w 2015 roku, gdy miała swoją premierę. W pierwszym rozdziale mamy nawiązanie do poprzednich generacji kuców. Nie rozumiem, dlaczego pominięto G2(czyżby dlatego, że nie miała swojej animacji?). W środku mamy bardzo ciekawy wywiad z Lauren Faust, gdzie w inspiracjach powołuje się między innymi na znanego mangakę(!). Pozycja pokazuje nam dużo tzw. surowizny - szkice, pomysły oraz problemy, jakie napotkali twórcy animacji. Bliżej omówione są też mane six oraz parę ważniejszych postaci. Swoje rozdziały dostali również antagoniści, inne stworzenia oraz lokacje. Kilka odcinków jest pokazana kadr po kadrze w rozdziale Za kulisami. MLP: Artystyczny świat kończy wzmianka o marce WeLoveFine i ich prace. Dla osoby zainteresowanej serialem jest to rzecz godna polecenia :)

To trzecia książka pana Stanisława Krajewskiego, którą przeczytałem i z której podobnie jak z poprzednich wiele się dowiedziałem (książek o wielkim resecie/technologiach/geopolityce, itp. przeczytałem więcej). Osobiście uważam, że ludzkość może wstać z kolan tylko jeżeli zrozumie przygotowywany od lat i realizowany na naszych oczach "scenariusz" (plan), pozna głównych jego "aktorów", zagłębi się w ich koneksje (oraz przeszłość) i przestanie to wszystko ignorować czy wypierać. To wiedza podstawowa, niezbędna, coraz bardziej dostępna, a dzięki takim osobom jak pan Stanisław opisana w przystępnej formie (napisana zrozumiałym językiem). W książce znajdziemy mnogość przykładów, różnorodność zródeł i logiczne wnioski (z resztą niektóre nasuwają się same). Wiadomo że łatwiej pooglądać Netflixa, HBO albo w coś pograć, łatwiej pozostać biernym ale wszystko do czasu, polecam zabrać się do zgłębiania wartościowych przekazów, żeby zrozumieć to, dlaczego niektóre teorie uważane za "szurskie" stają się faktem, a większość ludzi wciąż pozostaje w zbiorowej hipnozie (wierna mainstreamowym przekazom).

Niby człowiek coś tam wiedział nt. ruskich konfabulacji, ale tak skoncentrowana dawka ponurych faktów potrafi przygnieść. Polecam przeczytać najpierw broszurę "O tyranii", która powinna być rozpowszechniana w zestawie z tą książką jako odezwa mobilizująca demokratyczne społeczeństwa do działania, bo "Droga do niewolności" to przede wszystkim kubeł bardzo zimnej wody.

'Cacao DecoMorreno' to głęboka i pełna emocji opowieść o życiu południowoamerykańskich emigrantów. Mroczna, pełna goryczy narracja idealnie komponuje się z długimi, jesiennymi wieczorami. Książka zmusza do refleksji nad losem ludzi szukających lepszego życia i ukazuje trudne realia emigracji. Zdecydowanie warto przeczytać!"

Autor w ciekawy sposób, nakreśla jak zmiany ustrojowe wpłynęły na obecną sytuację polityczną i ekonomiczną Polski. Książka utrzymana w charakterystycznym dla autora tonie, jakim? A to już proszę samemu się zapoznać. Książka na pewno ważna w kwestii wyrabiania sobie opinii na temat szczególnie polityki naszego kraju, Polski.